แนวทางการพัฒนาสถานศึกษาสู่องค์กรแห่งความสุข: กรณีศึกษาโรงเรียนแงงกวง อำเภอศีขรภูมิ จังหวัดสุรินทร์

บทคัดย่อ

            บทความวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) ศึกษาสภาพปัจจุบัน สภาพที่พึงประสงค์และความต้องการจำเป็นของความเป็นองค์กรแห่งความสุขในสถานศึกษา 2) ศึกษาแนวทางสู่ความเป็นองค์กรแห่งความสุขในสถานศึกษา โดยการวิจัยแบบผสานวิธี (Mixed Method Research Design) กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้บริหารสถานศึกษาและครูผู้สอน โดยวิธีเลือกแบเจาะจง จำนวน 50 คน และประเมินแนวทางการพัฒนาสถานศึกษาสู่องค์แห่งความสุข โดยผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 5 คน ได้แก่ โรงเรียนวาณิชย์นุกุล โรงเรียนสิรินทรศึกษา และโรงเรียนอนุบาลอรศิริ ดำเนินการเก็บรวบรวมข้อมูล โดยการสัมภาษณ์ผู้บริหารสถานศึกษา และตัวแทนครูผู้สอน ใช้การเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบประเมิน ความเหมาะสมและความเป็นไปได้ของแนวทางการพัฒนาสถานศึกษาสู่องค์กรแห่งความสุข และใช้สถิติในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าเฉลี่ย และค่าดัชนีความต้องการจำเป็น

            ผลการวิจัยพบว่า 1. ผู้บริหารสถานศึกษาและครูผู้สอนในโรงเรียนแงงกวง อำเภอศีขรภูมิ จังหวัดสุรินทร์ มีความคิดเห็นต่อสภาพปัจจุบันของความเป็นองค์กรแห่งความสุขในสถานศึกษา โดยรวมอยู่ในระดับมาก (X= 4.46) สภาพที่พึงประสงค์ของความเป็นองค์กรแห่งความสุขในสถานศึกษา โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (X= 4.81) ส่วนความต้องการจำเป็นของความเป็นองค์กรแห่งความสุขในสถานศึกษา เรียงลำดับจากมากไปหาน้อย ได้แก่ 1) ด้านคนทำงานมีความสุข (X= 4.88) 2) ด้านทัศนคติเชิงบวกต่องานที่ทำ (X= 4.81) 3) ด้านที่ทำงานน่าอยู่ (X= 4.77) และ 4) ด้านความสมานฉันท์ในองค์กร (X= 4.76) 2. แนวทางการพัฒนาสถานศึกษาสู่องค์กรแห่งความสุข โรงเรียนแงงกวง อำเภอศีขรภูมิ จังหวัดสุรินทร์ ประกอบด้วย 4 ด้าน ได้แก่ 1) ด้านความสมานฉันในองค์กร 2) ด้านทัศนคติเชิงบวกต่องานที่ทำ 3) ด้านที่ทำงานน่าอยู่ 4) ด้านคนทำงานมีความสุข ทั้ง 4 ด้าน มีแนวทางการพัฒนาสถานศึกษาสู่องค์กรแห่งความสุข รวมทั้งสิ้น 27 แนวทาง โดยรวมมีความเหมาะสมอยู่ในระดับมากที่สุด และมีความเป็นไปได้อยู่ในระดับมากที่สุด ซึ่งเป็นองค์ความรู้ที่ได้จากการวิจัยนี้ สามารถนำมาปรับใช้เป็นแนวทางการพัฒนาสถานศึกษาสู่องค์กรแห่งความสุขได้อย่างยั่งยืน