การประยุกต์ธรรมะให้เข้ากับยุคสมัยในการเผยแผ่ธรรมของพระสงฆ์สำหรับเยาวชน
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อการประยุกต์ธรรมะให้เข้ากับยุคสมัยของพระสงฆ์ในการเผยแผ่ธรรมสำหรับเยาวชนจากการศึกษาพบว่าพระสงฆ์มีความสามารถในการใช้สื่อดิจิทัลและโซเชียลมีเดียเพื่อเผยแผ่ธรรมะในรูปแบบที่น่าสนใจด้วยการไลฟ์ธรรมะการจัดทำคลิปวิดีโอธรรมะเพื่อให้เยาวชนสามารถเข้าถึงธรรมะได้ง่ายและเหมาะสมกับยุคสมัยการเผยแผ่ธรรมะสำหรับเยาวชนโดยพระสงฆ์ควรเน้นเนื้อหาที่เข้าใจง่ายเข้ากับยุคสมัยและหลากหลายรูปแบบนำหลักธรรมผ่านสื่อสมัยใหม่เป็นสื่อดิจิทัลรวมถึงการจัดหมวดหมู่ธรรมะตามกลุ่มเป้าหมายเป็นแบบอย่างที่ดีเน้นเนื้อหาที่เยาวชนสามารถเข้าใจและนำไปปฏิบัติได้จริงด้วยการจัดทำเป็นวิดีโอเกมส์โซเชียลมีเดียเพื่อให้เยาวชนสนใจและเข้าใจนำเสนอธรรมะในรูปแบบที่หลากหลายทั้งในรูปแบบของสารคดี ละคร เพลง เพื่อสร้างความสนใจและกระตุ้นให้เกิดการเรียนรู้ สอนธรรมะที่เกี่ยวข้องกับปัญหาและสถานการณ์ที่เยาวชนเผชิญในชีวิตจริงใช้ภาษาที่เข้าใจง่ายและเป็นกันเองเน้นนำเสนอธรรมะที่สร้างแรงบันดาลใจอยากพัฒนาตนเองและสังคมเนื้อหาและวิธีการสอนเหมาะสมกับวัยและระดับการเรียนรู้ของเยาวชนเปิดโอกาสให้เยาวชนได้มีส่วนร่วมการประยุกต์ธรรมสำหรับเยาวชนควรเน้นเนื้อหาที่เข้ากับยุคสมัยและเข้าใจง่ายโดยนำเสนอผ่านสื่อที่หลากหลายและน่าสนใจทั้งนี้ต้องคำนึงถึงหลักการสำคัญในการเผยแผ่การสอนจากรูปธรรมไปหานามธรรม สอนลุ่มลึกลงตามลำดับสอนด้วยอุปกรณ์เสริมและสอนตรงจุดช่วยให้พระสงฆ์มีความสามารถในการใช้สื่อสมัยใหม่และสื่อสารกับเยาวชนได้อย่างมีประสิทธิภาพพระสงฆ์เข้าใจพฤติกรรมและระดับการเรียนรู้ของเยาวชนสร้างความมุ่งมั่นและทุ่มเทในการเผยแผ่ธรรมะแก่เยาวชนอย่างดียิ่ง การประยุกต์ธรรมะให้เข้ากับยุคสมัยจำเป็นต้องปรับรูปแบบการสื่อสารให้กระชับเข้าใจง่ายและใช้สื่อดิจิทัลเป็นช่องทางหลัก เช่น สื่อสังคมออนไลน์ วิดีโอสั้น และการสอนแบบอินเตอร์แอคทีฟ พร้อมทั้งเชื่อมโยงหลักธรรมกับประเด็นที่เยาวชนเผชิญมีความเครียด ความสัมพันธ์ และการใช้เทคโนโลยีอย่างรู้เท่าทันบทบาทของพระสงฆ์ไม่เพียงเป็นผู้สอนแต่ยังเป็นผู้นำทางจิตวิญญาณและที่ปรึกษาโดยใช้หลักเมตตา กรุณา และอริยมรรคมีองค์ 8 เป็นแกนกลางในการขับเคลื่อนการเผยแผ่ธรรมสำหรับเยาวชน
Downloads
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. (2564). คู่มือพลเมืองดิจิทัล (Digital Citizen). กรุงเทพฯ: กระทรวงดิจิทัลฯ.
กรมการศาสนา. (2540). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จของเจ้าอาวาสในการพัฒนาวัดให้เป็นศูนย์กลางชุมชน. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์กรมการศาสนา.
กรมส่งเสริมวัฒนธรรม. (2564). คู่มือการมีส่วนร่วมของเยาวชนด้านศาสนาและวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ:กระทรวงวัฒนธรรม.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2540). ไอทีภายใต้วัฒนธรรมแห่งปัญญา. พิมพ์ครั้งที่ 7. กรุงเทพฯ: ธรรมสภา.
ประภาศรี สีหอำไพ. (2550). พื้นฐานการศึกษาศาสนาและจริยธรรม (ฉบับปรับปรุง). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.
ราณี เกื้อทอง. (2545). บทบาทของพระสงฆ์ในงานพัฒนาชุมชน: ศึกษากรณีวัดในอำเภอปากเกร็ดจังหวัดนนทบุรี. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร.
วรัญญู วัฒนศิริ. (2563). สื่อดิจิทัลกับการสื่อสารทางศาสนา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วรวัฒน์ นาคเนียม. (2565). การเผยแผ่พระพุทธศาสนาผ่านสื่อดิจิทัล: โอกาสและความท้าทาย. วารสารพุทธศาสน์ศึกษา, 14(2).
ศุภชัย เกิดมงคล. (2562). การสร้างสื่อเพื่อการเรียนรู้ของเยาวชน: จากผู้รับสารสู่ผู้ผลิตสื่อ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สมเด็จพระมหารัชมังคลาจารย์ (ช่วง วรปญฺโญ).(2540). การเผยแผ่พระพุทธศาสนาคู่มือพระสังฆาธิการว่าด้วยเรื่องการคณะสงฆ์และการศาสนา. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์กรมการศาสนา.