สะพานแห่งเมตตา: กลยุทธ์ Soft Power บนวิถีพุทธ เพื่อสร้างความร่วมมือ แก้ปัญหาครูขาดแคลนในโรงเรียนขนาดเล็ก
คำสำคัญ:
องค์ประกอบ, Soft Power, การบริหารสถานศึกษา, โรงเรียนขนาดเล็ก, กลยุทธ์บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อสังเคราะห์กลยุทธ์การบริหารสถานศึกษาโดยใช้ Soft Power บนพื้นฐานหลักพุทธธรรม เพื่อแก้ไขปัญหาการขาดแคลนครูในโรงเรียนขนาดเล็กของประเทศไทย โดยบูรณาการแนวคิด Soft Power ของ Joseph Nye เข้ากับทฤษฎีทุนทางสังคม, ภาวะผู้นำแบบมีส่วนร่วม, และหลักธรรมทางพุทธศาสนา อาทิ สังคหวัตถุ 4 และพรหมวิหาร 4 ผลการสังเคราะห์ระบุองค์ประกอบ Soft Power 4 ด้าน รวม 17 องค์ประกอบ ครอบคลุมทักษะทางสังคม การสื่อสาร ความร่วมมือ การศึกษา นวัตกรรม วิสัยทัศน์ ค่านิยม และวัฒนธรรม บทความนำเสนอ แนวคิด “สะพานแห่งความร่วมมือ” และแนวทางการประยุกต์ใช้ กลยุทธ์ดังกล่าว เพื่อสร้างความร่วมมือที่แข็งแกร่งระหว่างโรงเรียนและชุมชน ซึ่งจะนำไปสู่การดึงดูด รักษา และพัฒนาบุคลากรครู ตลอดจนเพิ่มศักยภาพการเรียนรู้ของนักเรียนอย่างยั่งยืน การประยุกต์ใช้กลยุทธ์นี้จะเสริมสร้างความไว้วางใจ การสื่อสารที่โปร่งใส และค่านิยมร่วม นำไปสู่การแก้ไขปัญหาครู ขาดแคลนและยกระดับคุณภาพการศึกษาในโรงเรียนขนาดเล็กได้อย่างยั่งยืน
Downloads
เอกสารอ้างอิง
ประเวศ เวชชะ. (2568). Reboot Thai School - ปฏิวัติการศึกษาไทย. สืบค้นเมื่อ 5 มิถุนายน 2568, จาก https://www.facebook.com/RebootThaiSchool?locale=th_TH
วรกมล วงษ์สถาปนาเลิศ, สุดสวาท จันทร์ดำ, และสุดารัตน์ เทพพิมล. (2567). อำนาจละมุน (Soft Power) กับจุดขายทางวัฒนธรรมไทย. วารสารศิลปการจัดการ, 8(1), 382 - 398.
สุวิทย์ เมษินทรีย์. (2560). การสร้างพลังชุมชนเพื่อการพัฒนาอย่างยั่งยืน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2564). รายงานสภาพปัญหาการจัดการศึกษาในโรงเรียนขนาดเล็ก. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2564). รายงานผลการประเมินคุณภาพการศึกษาขั้นพื้นฐานระดับชาติ. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2566). รายงานสถานภาพโรงเรียนขนาดเล็กประเทศไทย. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2566). นโยบาย Community - Based Education เพื่อการพัฒนาโรงเรียนขนาดเล็ก. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติ. (2564). สรุปผลการทดสอบทางการศึกษาระดับชาติขั้นพื้นฐาน (O - NET) ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ปีการศึกษา 2563. สถาบันทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติ (องค์การมหาชน).
Bass, B. M. (1985). Leadership and Performance Beyond Expectations. Free Press.
Bertalanffy, L. V. (1968). General System Theory: Foundations, Development, Applications. George Braziller.
Burns, J. M. (1978). Leadership. Harper & Row.
Covey, S. R. (1989). The 7 Habits of Highly Effective People. Simon & Schuster.
Hargreaves, A., & Fullan, M. (2014). Professional Capital: Transforming Teaching in Every School. Teachers College Press.
Hofstede, G. (1980). Culture's Consequences: International Differences in Work - Related Values. Sage.
Lewin, K. (1974). Field Theory in Social Science. (Original Work Published 1951). Harper & Row.
McClory, J. (2012). The New Persuaders III: A 2012 Global Ranking of Soft Power. Institute for Government.
Likert, R. (1967). The Human Organization: Its Management and Value. McGraw - Hill.
Nye, J. S. (2004). Soft Power: The Means to Success in World Politics. Public Affairs.
OECD. (2024). Education at a Glance 2024: OECD Indicators. OECD Publishing.
Putnam, R. D. (2000). Bowling Alone: The Collapse and Revival of American Community. Simon & Schuster.
Rappaport, J. (1981). In Praise of Paradox: A Social Policy of Empowerment Over Prevention. American Journal of Community Psychology, 9(1), 1 - 25. https://doi.org/10.1007/BF00896357
Said, E. (1978). Orientalism. Vintage Books.
Schein, E. H. (2004). Organizational Culture and Leadership (3rd ed.). Jossey - Bass.
Senge, P. M. (1990). The Fifth Discipline: The Art & Practice of the Learning Organization. Doubleday.
World Bank. (2022). Thailand Education Sector Review: Priorities for Reform. World Bank Publications.
Yukl, G. (2010). Leadership in Organizations (7th ed.). Prentice Hall.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารพุทธนวัตกรรมการศึกษา
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ได้รับการเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) ซึ่งอนุญาตให้ผู้อื่นสามารถแชร์บทความได้โดยให้เครดิตผู้เขียนและห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าหรือดัดแปลง หากต้องการใช้งานซ้ำในลักษณะอื่น ๆ หรือการเผยแพร่ซ้ำ จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากวารสาร
