การพัฒนารูปแบบการนิเทศภายในแบบชี้แนะเพื่อพัฒนาคุณภาพการศึกษาของ โรงเรียนมหาไชยพิทยาคม สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากาฬสินธุ์
คำสำคัญ:
รูปแบบ, การนิเทศภายใน, การชี้แนะ, การพัฒนาบทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัจจุบัน สภาพที่พึงประสงค์และความต้องการจำเป็นของการนิเทศแบบชี้แนะ ศึกษาโดยใช้ประชากรทั้งหมด 25 คน เลือกแบบเจาะจง และสัมภาษณ์ผู้ทรงคุณวุฒิ 3 คน เลือกแบบเจาะจง 2) สร้างและตรวจสอบความเหมาะสมของรูปแบบ กลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญในการสนทนากลุ่ม เป็นผู้ทรงคุณวุฒิ 9 คน เลือกแบบเจาะจง และกลุ่มผู้ให้ข้อมูลในการประเมินความเหมาะสมเป็นผู้บริหาร 30 คน เลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แบบสอบถามสภาพปัจจุบันมีค่าความเชื่อมั่น เท่ากับ 0.91 แบบสอบถามสภาพที่พึงประสงค์มีความเชื่อมั่น เท่ากับ 0.92 แบบสัมภาษณ์ ประเด็นการสนทนากลุ่ม แบบสอบถามความเหมาะสม สถิติที่ใช้ ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าความต้องการจำเป็น
ผลการวิจัยพบว่า
1) สภาพปัจจุบันอยู่ในระดับปานกลาง สภาพที่พึงประสงค์อยู่ในระดับมากที่สุด และลำดับความต้องการจำเป็น ลำดับที่ 1 ดำเนินงานตามกระบวนการชี้แนะ
2) รูปแบบการนิเทศภายในแบบชี้แนะ ประกอบด้วย 5 ส่วน ได้แก่ ส่วนที่ 1 หลักการและวัตถุประสงค์ ส่วนที่ 2 วิธีดำเนินการ ส่วนที่ 3 กลไก ส่วนที่ 4 แนวทางการประเมิน และส่วนที่ 5 เงื่อนไขความสำเร็จ มีความเหมาะสมอยู่ในระดับมากที่สุด
Downloads
เอกสารอ้างอิง
กมลวรรณ รามเดชะ. (2550). การสอนงานปรึกษาและดูแล. กรุงเทพฯ: ธนาเพรส.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). แนวทางการนิเทศเพื่อพัฒนาครู. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
ดารณี อุทัยรัตน์. (2562). การวิจัยแบบผสมผสาน: วิธีการวิจัยที่ตอบโจทย์การศึกษายุคใหม่. วารสารวิจัยทางการศึกษา, 14(1), 45 - 59.
ธีระ รุญเจริญ. (2553). ความเป็นมืออาชีพในการจัดการและบริหารการศึกษายุคปฏิรูปการศึกษาเพื่อปฏิรูปรอบ 2 และประเมินภายนอกรอบ 3. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: ข้าวฟ่าง.
นิธิวัฒน์ อินทสิทธิ์. (2566). การพัฒนารูปแบบการนิเทศชี้แนะแบบ PCOSR เพื่อพัฒนาสมรรถนะด้านการจัดการเรียนรู้ของครูโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 8(3), 1241 - 1254.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่10). กรุงเทพ: สุวีริยาสาส์น.
ยุทธศักดิ์ หาดเคลือ, พิมผกา ธรรมสิทธิ์ และสุกัญญา รุจิเมธาภาส. (2564). รูปแบบการนิเทศภายในของสถานศึกษาขนาดเล็ก สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุตรดิตถ์ เขต 1. Journal of Modern Learning Development, 6(4), 104 - 118.
โรงเรียนมหาไชยพิทยาคม. (2567). แผนปฏิบัติการประจำปี พ.ศ. 2567. กาฬสินธุ์: โรงเรียนมหาไชยพิทยาคม.
สมหมาย เทียนทอง. (2563). การนิเทศเพื่อพัฒนาคุณภาพการศึกษา. กรุงเทพฯ: พัฒนาศึกษา.
สายฟ้า หาสีสุข. (2568). การพัฒนากระบวนการนิเทศแบบเข้าใจ เข้าถึง พัฒนา ในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารพุทธนวัตกรรมการศึกษา, 1(1), 1 - 15.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2553). คู่มือการนิเทศเพื่อพัฒนาคุณภาพการจัดการศึกษา. กรุงเทพฯ: ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2560). คู่มือการปฏิบัติงานสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา. กรุงเทพฯ: องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์ (ร.ส.พ).
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2562). คู่มือการนิเทศแบบพี่เลี้ยง (Coaching & Mentoring). กรุงเทพฯ: สำนักพัฒนาครูและบุคลากรทางการศึกษา.
สำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา. (2553). แนวทางการประกันคุณภาพภายในของสถานศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา.
อนันต์ นามทองต้น และนงลักษณ์ ใจฉลาด. (2565). รูปแบบการนิเทศการศึกษาที่มีประสิทธิภาพ สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเพชรบูรณ์ เขต 2. วารสารคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์, 5(3), 37 - 48.
อรอุมา คงคาเขตร. (2563). การนิเทศแบบโค้ชชิ่งกับการพัฒนาทักษะการจัดการเรียนรู้ของครู. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร, 11(2), 78 - 92.
Costa, A.L., & Garmston, R.J. (2016). Cognitive Coaching: Developing Self - Directed Leaders and Learners (3rd ed.). Lanham, MD: Rowman & Littlefield.
Glickman, C.D., Gordon, S.P., & Ross - Gordon, J. M. (2013). Super Vision and Instructional Leadership: A Developmental Approach (9th ed.). Pearson.
Keeves, P.J. (1988). Educational Research, Methodology and Measurement : An International Handbook. Oxford: Pergamon.
McManus, P. (2009). Coaching People. Harvard: Harvard Business Press.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารพุทธนวัตกรรมการศึกษา
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ได้รับการเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) ซึ่งอนุญาตให้ผู้อื่นสามารถแชร์บทความได้โดยให้เครดิตผู้เขียนและห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าหรือดัดแปลง หากต้องการใช้งานซ้ำในลักษณะอื่น ๆ หรือการเผยแพร่ซ้ำ จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากวารสาร
