การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนการสอนภาษาไทยในยุคปัญญาประดิษฐ์: The Development of an AI-Enhanced Thai Language Teaching Model

ธนารักษ์  สารเถื่อนแก้ว; ขัณธ์ชัย อธิเกียรติ

ผู้แต่ง

ธนารักษ์ สารเถื่อนแก้ว ภาควิชาเทคโนโลยีการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
ขัณธ์ชัย อธิเกียรติ ภาควิชาหลักสูตรและการสอน คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง

คำสำคัญ:

ปัญญาประดิษฐ์, การสอนภาษาไทย, ความฉลาดรู้ด้านปัญญาประดิษฐ์

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) พัฒนารูปแบบการจัดการเรียนการสอนภาษาไทยในยุคปัญญาประดิษฐ์ (2) ตรวจสอบคุณภาพของรูปแบบ และ (3) ศึกษาประสิทธิผลของรูปแบบต่อสมรรถนะภาษาไทยและสมรรถนะการใช้ปัญญาประดิษฐ์ของผู้เรียน การวิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยและพัฒนา 5 ระยะ ได้แก่ การวิเคราะห์ข้อมูลพื้นฐาน การออกแบบและพัฒนา การตรวจสอบโดยผู้เชี่ยวชาญ การทดลองใช้ภาคสนาม และการปรับปรุงรูปแบบ กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย จำนวน 30 คน ได้มาโดยการสุ่มแบบกลุ่ม เครื่องมือวิจัยประกอบด้วย แบบประเมินความเหมาะสมของรูปแบบ แบบวัดสมรรถนะภาษาไทย แบบวัดความฉลาดรู้ด้านปัญญาประดิษฐ์ และแบบสอบถามความพึงพอใจ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าทีแบบกลุ่มตัวอย่างสัมพันธ์

ผลการวิจัยพบว่า (1) รูปแบบการจัดการเรียนการสอนภาษาไทยในยุคปัญญาประดิษฐ์ ประกอบด้วย 6 องค์ประกอบ ได้แก่ การบูรณาการกรอบความรู้ทีแพค ร่วมกับปัญญาประดิษฐ์ วงจรการออกแบบการเรียนรู้ การสอนแบบแตกต่างรายบุคคลด้วยการสนับสนุนจากปัญญาประดิษฐ์ การเรียนรู้แบบร่วมมือระหว่างมนุษย์กับปัญญาประดิษฐ์ จริยธรรมดิจิทัลและความตระหนักทางวัฒนธรรม และการประเมินผลและการวิเคราะห์ข้อมูลด้วยปัญญาประดิษฐ์ (2) ความเหมาะสมของรูปแบบอยู่ในระดับมากที่สุด (ค่าเฉลี่ย = 4.78, ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน = 0.31) และ (3) ผู้เรียนมีคะแนนสมรรถนะภาษาไทยและความฉลาดรู้ด้านปัญญาประดิษฐ์หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 งานวิจัยนี้เสนอแนวคิดการ บูรณาการปัญญาประดิษฐ์กับกรอบทีแพค และสมรรถนะด้านเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร เพื่อพัฒนาการเรียนการสอนภาษาไทยอย่างสมดุลระหว่างเทคโนโลยี ภาษา และอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรม

เอกสารอ้างอิง

ปนิตา ไร่สูงเนิน, เชรษฐรัฐ กองรัตน์, และวรพงศ์ คุยบุตร. (2568). ปัญญาประดิษฐ์กับการเรียนการสอนภาษาไทยในโลกยุคใหม่. Journal of Inclusive and Innovative Education, 9(3), 73–88.

ประยงค์ หัตถพรหม. (2568). บทบาทของปัญญาประดิษฐ์ในการเสริมสร้างสมรรถนะทางวิชาชีพของนักศึกษาครู. Journal of Integration Social Sciences and Development, 5(2), 274–284.

พระมหาดุริยะ สังโยฆะ. (2567). สมรรถนะการสอนของครูในยุคปัญญาประดิษฐ์ การพัฒนาทักษะการเรียนการสอนเพื่ออนาคต. Wisdom Journal of Humanities and Social Sciences, 1(6), 52–61.

พศวัต คำเติม, ภานุมาศ จินารัตน์, สิริพร แสนทวีสุข, และสมานจิต ภิรมย์รื่น. (2568). อิทธิพลของสมรรถนะปัญญาประดิษฐ์และนวัตกรรมการสอนของครูที่ส่งผลต่อผลลัพธ์การเรียน. วารสาร มทร.อีสาน ฉบับมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 12(2), 98–109.

วิจารณ์ พานิช. (2563). การศึกษาไทยในยุคดิจิทัล. มูลนิธิสยามกัมมาจล.

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2560). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 (ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2560). กระทรวงศึกษาธิการ.

Anderson, L. W., & Krathwohl, D. R. (Eds.). (2001). A taxonomy for learning, teaching, and assessing: A revision of Bloom’s taxonomy of educational objectives. Longman.

Borg, W. R., & Gall, M. D. (1983). Educational research: An introduction (4th ed.). Longman.

Holmes, W., Bialik, M., & Fadel, C. (2022). Artificial intelligence in education: Promises and implications for teaching and learning. Center for Curriculum Redesign.

Koehler, M. J., & Mishra, P. (2009). What is technological pedagogical content knowledge? Contemporary Issues in Technology and Teacher Education, 9(1), 60–70. Long, D., & Magerko, B. (2020). What is AI literacy? Competencies and design considerations. Proceedings of the 2020 CHI Conference on Human Factors in Computing Systems, 1–16. https://doi.org/10.1145/3313831.3376727

Luckin, R., Holmes, W., Griffiths, M., & Forcier, L. B. (2016). Intelligence unleashed: An argument for AI in education. Pearson.

Mishra, P., & Koehler, M. J. (2006). Technological pedagogical content knowledge: A framework for teacher knowledge. Teachers College Record, 108(6), 1017–1054.

UNESCO. (2021). Recommendation on the ethics of artificial intelligence. UNESCO.

UNESCO. (2023). ICT competency framework for teachers (Version 4). UNESCO.