ปัจจัยที่ส่งผลต่อการตัดสินใจเลือกศึกษาระดับบัณฑิตศึกษา หลักสูตรบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต

jakkrapan kittinorarat

ผู้แต่ง

jakkrapan kittinorarat Phranakhon Rajabhat University

คำสำคัญ:

การตัดสินใจเลือกศึกษาต่อ, ปัจจัยส่วนบุคคล, ส่วนประสมทางการตลาด, บัณฑิตศึกษา, หลักสูตรบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต

บทคัดย่อ

การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อการตัดสินใจเลือกศึกษาต่อในระดับบัณฑิตศึกษา หลักสูตรบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต ในเขตกรุงเทพมหานคร โดยใช้แนวทางการวิจัยเชิงปริมาณและการเก็บรวบรวมข้อมูลด้วยแบบสอบถาม กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วยผู้ที่กำลังศึกษา หรือสนใจศึกษาต่อในระดับบัณฑิตศึกษา หลักสูตรบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต ในเขตกรุงเทพมหานคร จำนวน 400 ราย ซึ่งได้รับการคัดเลือกโดยวิธีการสุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจง การวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน รวมทั้งการทดสอบสมมติฐานด้วยการทดสอบที ค่าเอฟ และการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณ

ผลการศึกษาพบว่า ปัจจัยส่วนบุคคล เช่น เพศและรายได้ ไม่มีผลอย่างมีนัยสำคัญต่อการตัดสินใจ ขณะที่ปัจจัยอาชีพมีผลอย่างมีนัยสำคัญ ปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดที่มีผลอย่างมีนัยสำคัญต่อการตัดสินใจคือ ผลิตภัณฑ์และการส่งเสริมการตลาด โดยเฉพาะการส่งเสริมการตลาดที่มีอิทธิพลมากที่สุด ผลการวิจัยนี้สามารถนำไปใช้ในการพัฒนาหลักสูตรและกลยุทธ์การตลาดให้ตรงกับความต้องการของนักศึกษาและตลาดแรงงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ

เอกสารอ้างอิง

อภิเทพ แซ่โค้ว. (2558). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการตัดสินใจเลือกศึกษาต่อ MBA ของพนักงานระดับปฏิบัติการในกรุงเทพมหานคร. วารสารเซนต์จอห์น, 18(22), 145-160.

กนกวรรณ สุวรรณที และสุนิสา นาคะเต. (2555). การศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการตัดสินใจศึกษาต่อระดับปริญญาโทระหว่างในประเทศกับต่างประเทศ ในหลักสูตรบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต (MBA) กรณีศึกษา นักศึกษาชั้นปีที่ 4 คณะวิทยาการ. สารนิพนธ์บริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยศิลปากร.

กรณิศ วงศ์วานิช และกรเอก กาญจนาโภคิน. (2563). ปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดที่มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมการตัดสินใจเลือกศึกษาต่อ หลักสูตรบริหารธุรกิจมหาบัณฑิตของนักศึกษาปริญญาโท มหาวิทยาลัยรามคำแหง. วารสารวิชาการบริหารการพัฒนา, 11(1), 85-102.

ทวีวุฒิ บุญสนิท. (2564). การตัดสินใจศึกษาต่อระดับปริญญาโท มหาวิทยาลัยรามคำแหง. สารนิพนธ์ สาขาการเงินและการธนาคาร คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

ธวัชชัย สุขสีดา และมนต์ ขอเจริญ. (2565). การสื่อสารการตลาดแบบบูรณาการที่ส่งผลต่อการตัดสินใจเลือกศึกษาต่อในสถาบันอุดมศึกษาเอกชนในยุควิถีใหม่ (New Normal). วารสารสหวิทยาการสังคมศาสตร์และการสื่อสาร, 5(2), 63-74.

ทรงพล สุ่นตระกูล. (2561). อิทธิพลของสื่อดิจิทัลทางการตลาดเพื่อการรับรู้คุณค่าความเป็นสถาบันการศึกษาและการเปลี่ยนแปลงทัศนคติที่ส่งผลต่อการตัดสินใจเข้าศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาที่มหาวิทยาลัยเอกชน [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยกรุงเทพ]. DSpace at Bangkok University. http//dspace.bu.ac.th/jspui/handle/123456789/3564

ณัฐณิชา โรจนศิรินทร์ และสุรสิทธิ์ อุดมธนวงศ์. (2566). อิทธิพลของสื่อดิจิทัลทางการตลาด การรับรู้คุณค่า และความชื่นชอบในตราสินค้าที่ส่งผลต่อการตัดสินใจเลือกศึกษาต่อในสถาบันอุดมศึกษาเอกชน. วารสารสุทธิปริทัศน์, 37(1), 1-15.

Barnard, C. I. (1938). The Functions of the Executive. Harvard University Press.

Belch, G. E., & Belch, M. A. (2005). Advertising and Promotion An Integrated Marketing Communications Perspective (6th ed.). McGraw-Hill/Irwin.

Hanna, N., & Wozniak, R. (2001). Consumer Behavior An Applied Approach. Prentice Hall.

Kotler, P. (2000). Marketing Management (10th ed.). Prentice Hall.

Kotler, P. (2004). Marketing Management. Pearson Education.

McCarthy, E. J., & Perreault, W. D. (1993). Basic Marketing A Managerial Approach (11th ed.). Irwin/McGraw-Hill.

Parasuraman, A., Zeithaml, V. A., & Berry, L. L. (1988). SERVQUAL A Multiple-Item Scale for Measuring Consumer Perceptions of Service Quality. Journal of Retailing, 64(1), 12-40.

Simon, H. A. (1947). Administrative Behavior A Study of Decision-Making Processes in Administrative Organization. Macmillan.