ปัจจัยสภาพแวดล้อมที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมของประชาชนในการส่งเสริมชุมชนท่องเที่ยว OTOP นวัตวิถีของเทศบาลตำบลปากน้ำแหลมสิงห์ จังหวัดจันทบุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ระดับปัจจัยสภาพแวดล้อมในการส่งเสริมชุมชนท่องเที่ยว OTOP นวัตวิถีของเทศบาลตำบลปากน้ำแหลมสิงห์ จังหวัดจันทบุรี 2) ระดับการมีส่วนร่วมของประชาชนในการส่งเสริมชุมชนท่องเที่ยว OTOP นวัตวิถีของเทศบาลตำบลปากน้ำแหลมสิงห์ จังหวัดจันทบุรี และ 3) อิทธิพลของปัจจัยสภาพแวดล้อมที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมของประชาชนในการส่งเสริมชุมชนท่องเที่ยว OTOP นวัตวิถีของเทศบาลตำบลปากน้ำแหลมสิงห์ จังหวัดจันทบุรี เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ ประชากรที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ประชาชนที่มีภูมิลำเนาอยู่ในเขตเทศบาลตำบลปากน้ำแหลมสิงห์ใช้วิธีการเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบบังเอิญ จำนวน 368 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถาม สถิติในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน วิเคราะห์ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ การทดสอบสมการถดถอยพหุคูณ และการทดสอบสมมติฐาน
ผลการวิจัยพบว่า 1) ระดับปัจจัยสภาพแวดล้อมในการส่งเสริมชุมชนท่องเที่ยว OTOP นวัตวิถี โดยรวมอยู่ในระดับมาก 2) ระดับการมีส่วนร่วมของประชาชนในการส่งเสริมชุมชนท่องเที่ยว OTOP นวัตวิถี โดยรวมอยู่ในระดับมาก และ 3) ความสัมพันธ์ของปัจจัยสภาพแวดล้อมที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมของประชาชนในการส่งเสริมชุมชนท่องเที่ยว OTOP นวัตวิถี พบว่า โดยรวมอยู่ในระดับสูงมาก (rxy=.929) เมื่อทดสอบถดถอยพหุคูณอิทธิพลปัจจัยสภาพแวดล้อมที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมของประชาชนในการส่งเสริมชุมชนท่องเที่ยว OTOP นวัตวิถี มีอำนาจพยากรณ์ร้อยละ 86.30 (R2=.863) และผลการทดสอบสมมติฐานปัจจัยสภาพแวดล้อม พบว่า มีผลเชิงบวกต่อการมีส่วนร่วมของประชาชนในการส่งเสริมชุมชนท่องเที่ยว OTOP นวัตวิถี อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กนก เพ่งจินดา, นนท์วัฒน์ เสี่ยงโชคอยู่ และปริน รัตนพียร. (2568). ปัจจัยการมีส่วนร่วมของประชาชนที่ส่งผลต่อการพัฒนาท้องถิ่น ตำบลหนองคันทรง อำเภอเมือง จังหวัดตราด. วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย, 7(3):519-530.
กรมการพัฒนาชุมชน. (2564). แนวทางการพัฒนาชุมชนท่องเที่ยว OTOP นวัตวิถี. กรุงเทพฯ: กระทรวง มหาดไทย.
กรมส่งเสริมการปกครองส่วนท้องถิ่น. (2555). มาตรฐานการส่งเสริมการท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: กรมส่งเสริม การปกครองส่วนท้องถิ่น กระทรวงมหาดไทย.
โกศล มีชัย. (2562). การมีส่วนร่วมของประชาชนกับการพัฒนาชุมชนอย่างยั่งยืน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ขนิจฐา ชัยบิล, สามารถ อัยกร และละมัย ร่มเย็น. (2564). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมของประชาชนในการส่งเสริมชุมชนท่องเที่ยว OTOP นวัตวิถีในเขตอำเภอนาทม จังหวัดนครพนม. Journal of Graduate School Sakon Nakhon Rajabhat University, 17(79): 158-170.
ชุดา วิมุกตายน. (2568). การพัฒนาแนวทางในการส่งเสริมการท่องเที่ยวโดยชุมชนอย่างยั่งยืน. ช่อดอกปีบ ปริทัศน์, 1(1): 74-86.
ถวิลวดี บุรีกุล. (2551). การมีส่วนร่วม: แนวคิด ทฤษฎี และกระบวนการ. กรุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า.
เทศบาลตำบลปากน้ำแหลมสิงห์. (2567). รายงานประชาการ: แผนพัฒนาท้องถิ่น พ.ศ. 2566-2570. จันทบุรี: เทศบาลตำบลปากน้ำแหลมสิงห์ จังหวัดจันทบุรี
ธีรวัชร์ พุ่มดารา, เยาวลักษณ์ ชาวบ้านโพธิ์, ศิริญญา ศิริญานันท์ และกัญญามน กาญจนาทวีกูล. (2568). นวัตกรรมการจัดการวิสาหกิจชุมชนเพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงเกษตรยั่งยืน จังหวัดสิงห์บุรี. วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยเวสเทิร์น มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 11(3): 55-68.
นฤมล กุมภาพันธ์, ธนัสถา โรจนตระกูล และโชติ บดีรัฐ. (2566). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมของประชาชนในการส่งเสริมการท่องเที่ยวชุมชน OTOP นวัตวิถีในเขต อำเภอตาคลี จังหวัดนครสวรรค์. วารสารการบริหารจัดการและนวัตกรรมท้องถิ่น, 5(7): 62-75.
นุชนารถ คงมณี, จิรวัฒน์ เพ็ชรกาศ และวิศรุตา ทองแกมแก้ว. (2568). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความเข้มแข็งของชุมชน: กรณีศึกษา ชุมชนตำบลเกาะยอ อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา. วารสารพุทธพัฒนศาสตร์ศึกษา (Online), 3(3): 110-128.
พิสัย กาละจักร และพรเทพ โฆษิตวรวุฒิ. (2567). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมของประชาชนและการพัฒนา การท่องเที่ยวเชิงเกษตรอย่างยั่งยืน. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการจัดการและเทคโนโลยีอีสเทิร์น, 21(1): 101-114.
รุ่งนภา ถาคำติ๊บ. (2568). การจัดการความสำเร็จของชุมชนท่องเที่ยว OTOP นวัตวิถีบ้านเมืองรวง ตำบลแม่กรณ์ อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย. วารสารสังคมศึกษาปริทรรศน์, 2(1): 16-31.
วชิราภรณ์ ชมภูเมืองชื่น, อารีย์ บินประทาน และเลหล้า ตรีเอกานุกูล. (2568). การพัฒนาชุมชนท่องเที่ยว OTOP นวัตวิถีในจังหวัดเชียงราย. วารสารสังคมศาสตร์วิชาการ, 18(พิเศษ): 134-146.
วรวิทย์ นพแก้ว. (2566). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการมีส่วนร่วมของประชาชนในการจัดการทรัพยากร ธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมเพื่อการท่องเที่ยวโดยชุมชนในพื้นที่ตำบลห้วยแก้ว อำเภอแม่ออน จังหวัดเชียงใหม่. วารสารภูมินิเวศพัฒนาอย่างยั่งยืน, 4(2): 40-55.
สถาบันการท่องเที่ยวโดยชุมชน. (2559). การจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา: http://www.cbt-i.or.th [4 ตุลาคม 2568].
สุภางค์ จันทวานิช. (2560). วิธีวิจัยเชิงคุณภาพในงานพัฒนาชุมชน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย.
อัญชลี ศรีเกตุ และปิยะนุช เงินคล้าย. (2564). การจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนในภาคตะวันออกของประเทศไทย. วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยเวสเทิร์น มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 7(1): 250-262.
Cohen, J.M., & Uphoff, N.T. (1980). Participation’s place in rural development: Seeking clarity through specificity. World Development, 8(3): 213-235.
Cohen, J.M., & Uphoff, N.T. (1977). Rural participation: Concepts and measures for project design, implementation and evaluation. Rural Development Monograph No. 2. Ithaca, NY: Rural Development Committee, Center for International Studies, Cornell University.
Cronbach, L.J. (1990). Essentials of psychological testing. 5th ed. New York: Harper Collins Publishers.
James, L.R., Jones, A.P. (1974). Organizational climate: a Review of theory and research. In Psychological Bulletin, 81, 1096-1112.
Krejcie, R.V. & Morgan, D.W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3):607-610.
