Operation of the Student Care and Assistance System of Thapluang-Jangngam Consortium under Suphanburi Primary Educational Service Area Office 3
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The purpose of this study was to study 1) the operational level of the student care and assistance system of Thapluang-Jangngam Consortium under Suphanburi Primary Educational service area office 3 and 2) Guidelines for developing the operation of the student care and assistance system Thapluang-Jangngam Consortium under Suphanburi Primary Educational service area office 3. The sample used in the study was teachers. Study at Thapluang-Jangngam Consortium under Suphanburi Primary Educational service area office 3, 86 people. The instrument used in the research was a questionnaire and structured interviews Statistics used in data analysis include frequency, percentage, mean, and standard deviation and content analysis.
The results of the research found that (1) The overall implementation of the student support system in Thapluang-Jaengngam Consortium was at a high level. When considering each aspect, the highest mean score was found in student problem prevention and resolution, followed by individual student recognition, while the lowest mean score was in student referral. (2) The guidelines for developing the student support system included multiple approaches 1) homeroom teachers should analyze students’ problems by identifying their causes, whether from personal factors or environmental conditions, and systematically record the data 2) students should be screened using appropriate tools and methods and categorized into three groups normal, at-risk, and problematic with systematic assistance plans tailored to each group 3) meetings should be organized for all stakeholders to ensure a clear understanding of policies related to student problem prevention and resolution 4) operational manuals for preventing and solving student problems should be developed and 5) proper referral documentation should be established in accordance with procedures, along with building networks and coordination with relevant agencies to provide timely assistance and problem-solving.
Downloads
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
ขวัญเนตร มูลทองจาด และนุชนรา รัตนศิระประภา. (2564). การดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนของโรงเรียนวัดอุดมรังสี. วารสารการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยศิลปากร, 12(2): 35-49.
ธนิตา ศุกรสุคนธ์. (2562). การดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนของโรงเรียนวัดเฉลิมพระเกียรติ(พิบูลบำรุง). การค้นคว้าอิสระหลักสูตรศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, ภาควิชาการบริหารการศึกษา, คณะศึกษาศาสตร์, มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สรัล อินธิแสง. (2563). สภาพและปัญหาการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนในโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุบลราชธานี เขต 5. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี.
สหวิทยาเขตทัพหลวงแจงงาม. (2568). รายงานการประเมินตนเองของสถานศึกษาสหวิทยาเขตทัพหลวงแจงงาม ประจำปีการศึกษา 2567. สุพรรณบุรี: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุพรรณบุรี เขต 3.
สุธิดา พงษ์สวัสดิ์. (2561). การดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนของโรงเรียนชะอำคุณหญิงเนื่องบุรี. การค้นคว้าอิสระหลักสูตรศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, ภาควิชาการบริหารการศึกษา, คณะศึกษาศาสตร์, มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2559). การพัฒนาระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียน. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทยจำกัด.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2563). แนวทางการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียน. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
Likert, R. (1932). A Technique for the Measurement of Attitudes. New York: Archives of Psychology.
