Development of the Student Support System through a Professional Learning Community based on Sangahavatthu 4 of Banthungkraw School Nakhon Si Thammarat Primary Educational Service Area Office 4
Main Article Content
Abstract
The objectives of this study were (1) study investigate the operational conditions of the student support system implemented through Professional Learning Communities (PLC); (2) examine guidelines for developing the student support system through Professional Learning Communities based on the Four Principles of Sangahavatthu; and (3) present and evaluate the guidelines for developing the student support system through Professional Learning Communities in accordance with the Four Principles of Sangahavatthu. This study employed a qualitative research methodology. Data were collected using an in-depth interview guide, with interviews conducted among 15 stakeholders. Additionally, five key informants provided in-depth information. A focus group discussion was conducted with seven experts/participants. Data were analyzed using inductive analysis and focus group evaluation forms. The participants were selected through purposive selection.
The research results were found as follows: 1) the implementation of the student support system using a Professional Learning Community covered all five aspects. The PLC process was used as a mechanism for collaboration between administrators and teachers, with shared goals and regular meetings for information exchange, resulting in student support being conducted in the same direction. However, there were limitations in terms of the clarity of operational processes, data collection, teachers’ workload, lesson learned synthesis, and insufficient participation from parents and related stakeholders. 2) The guidelines indicated that (1) the student support system consists of five components: knowing students individually, student screening, student promotion and development, problem prevention and resolution, and student referral; (2) Professional Learning Communities comprise six components: shared vision, collaborative teamwork, shared leadership, professional learning and development, caring community, and supportive structures; and (3) These were integrated with the Four Sangahavatthu principles: giving, kind speech, helpful conduct, and equality. The implementation process was driven by policy formulation and supportive leadership of administrators, resulting in an efficient, transparent, and beneficial student support system for learners in a comprehensive and appropriate manner according to individual potential. (3) The results of the presentation and evaluation of the guidelines showed that all experts agreed that the proposed guidelines were comprehensive, appropriate, feasible, beneficial, and applicable in the school context.
Downloads
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กรดา มลิลา. (2564). การบริหารระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนของโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชัยภูมิ เขต 1. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาการบริหารการศึกษา, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ.
ชุติมา อินทร์สุข. (2562). การพัฒนาระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาการบริหารการศึกษา, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช.
ปิยณัฐ กุสุมาลย์. (2560). แนวทางการพัฒนาครูโดยใช้แนวคิดชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพในการจัดการเรียนรู้ สำหรับสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 27. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต, สาขาวิชาการบริหารการศึกษา, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัย มหาสารคาม
พชรกมล คำไวย์ และสถิรพร เชาวน์ชัย. (2564). รูปแบบการบริหารระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนเพื่อส่งเสริมความสามารถในการปรับตัวของนักเรียนโรงเรียนประถมศึกษาเขตภาคเหนือตอนล่าง. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาการบริหารการศึกษา, มหาวิทยาลัยนเรศวร.
พระครูสุธีปริยัตยาภรณ์ (สมคิด ปญฺญาวโร). (2558). การบริหารสถานศึกษาตามหลักพรหมวิหาร 4 ในโรงเรียนประถมศึกษา. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัย มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาสมบูรณ์ วุฑฺฒิกโร (สมบูรณ์ สุขสำราญ). (2559). การบริหารสถานศึกษาตามหลักสังคหวัตถุ 4. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาการบริหารการศึกษา, คณะครุศาสตร์, มหาวิทยาลัย มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2562. ราชกิจจานุเบกษา. เล่มที่ 136 ตอนที่ 57 ก, หน้า 1–16.
แพรพลอย พัฒนะแสง. (2565). การพัฒนาแนวทางการดำเนินงานระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนโดยใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครราชสีมา เขต 3. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต, สาขาวิชาการบริหารและพัฒนาการศึกษา, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ลักขณา ภูมาตนา. (2559). สภาพการดำเนินงานระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนในโรงเรียนสังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดศรีสะเกษ. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาการบริหารการศึกษา, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ.
ลัดดาวัลย์ โคตรพิมพ์. (2564). แนวทางการพัฒนาระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียน โรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 27. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิตฃ, สาขาวิชาการบริหารและพัฒนาการศึกษา, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
วรพจน์ วงศ์กิจรุ่งเรือง และคณะ. (2559). การพัฒนาชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพในสถานศึกษา. รายงานการวิจัย. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
วิลาวัณย์ ธรรมสโรช. (2561). การศึกษาปัญหาและแนวทางการพัฒนาระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนในโรงเรียนมัธยมศึกษา. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต, บัณฑิตวิทยาลัย, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิไลวรรณ พึ่งสกุล. (2562). การประยุกต์ใช้หลักสังคหวัตถุในการพัฒนาความสัมพันธ์ระหว่างครูกับนักเรียน. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ ราชวิทยาลัย.
สุพัตรา แสงทอง. (2562). การพัฒนาระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาการบริหารการศึกษา, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยราชภัฏ นครศรีธรรมราช.
สุภัสสร สุริยะ. (2562). การดำเนินงานระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนของโรงเรียนขยายโอกาส สังกัดกรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาการบริหารการศึกษาและผู้นำทางการศึกษา, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยสยาม.
สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.). (2565). รายงานสถานการณ์สุขภาพจิตเด็ก และเยาวชนไทย พ.ศ. 2566. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.)
อนุสรา สุวรรณวงศ์. (2558). กลยุทธ์การบริหารเพื่อเสริมสร้างชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพสำหรับครูโรงเรียนเอกชน. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต, สาขาวิชาการบริหารการศึกษา, บัณฑิตวิทยาลัย, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อัจฉรา รัตนาภิบาล. (2561). การพัฒนาชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพเพื่อยกระดับคุณภาพผู้เรียน. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
เอกพงษ์ ดิษแสง. (2565). การส่งเสริมการเรียนรู้ชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ (PLC) ในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาการบริหารการศึกษา, คณะศึกษาศาสตร์, มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.