The Value Creation in Cultural Tourism of the Karen Ethnic in Suphanburi Province

Main Article Content

Penphan Fuangfooloy
Phrakhruanukulkallayanakit
Phrakrupariyatkittiwong
Wiganda Srisakda
Pasinee Komolmisr

Abstract

            This research article aimed 1.To study the value creation of cultural tourism. 2. To create value for cultural tourism of the Karen ethnic group in Suphan Buri province. This was a qualitative research study utilizing a Participatory Action Research (PAR) process. The research area was Wang Yao Sub-district, Dan Chang District, Suphan Buri Province. The research included 30 key informants. The research instruments used were questionnaires and interviews. The researchers collected the data themselves, analyzed it, and then discussed the results and made recommendations through descriptive narrative writing.


            The research found that; The creation of value in cultural tourism was achieved by leveraging cultural resources such as customs, traditions, language, food, way of life, beliefs, and religion to generate income through the development of the area into a strong and stable community cultural tourism destination. The Karen ethnic communities of Ban Kluay and Ban Huai Hin Dam possessed suitable and complete natural resources and cultural capital for driving community activities and efficiently creating value from the cultural tourism of the Karen ethnic group in Suphan Buri Province.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
Fuangfooloy, P., Phrakhruanukulkallayanakit, Phrakrupariyatkittiwong, Srisakda, W. ., & Komolmisr, P. . (2025). The Value Creation in Cultural Tourism of the Karen Ethnic in Suphanburi Province. Journal of Srisuvarnabhumi Review, 3(3), 179–187. retrieved from https://so14.tci-thaijo.org/index.php/JSBR/article/view/2166
Section
Research article

References

เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์. (2543). การจัดการเครือข่าย: กลยุทธ์สำคัญสู่ความสำเร็จของการปฏิรูปการศึกษา. กรุงเทพฯ: สถาบันอนาคตศึกษาเพื่อการพัฒนา.

โกวิทย์ พวงงาม. (2539). การศึกษารูปแบบและแนวทางการเสริมความเข้มแข็งขององค์การบริหารส่วนตำบล (อบต.). กรุงเทพฯ: บพิธการพิมพ์.

ชนัญ วงษ์วิภาค. (2548). การจัดการทรัพยากรวัฒนธรรมเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. กรุงเทพฯ: คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร.

พระมหาพรชัย สิริวโร และคณะ. (2560). การศึกษาวิเคราะห์อัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมในการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน จังหวัดแม่ฮ่องสอน. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

เพ็ญพรรณ เฟื่องฟูลอย. (2563). การวิเคราะห์บทบาทหน้าที่และกระบวนการของชุมชนสร้างสรรค์ในสังคมไทย. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

รัชชเมธ จันทนวล และคณะ. (2558). ชุมชนกับการสร้างความเข้มแข็งทางวัฒนธรรมของชาวพุทธ: กรณีศึกษากลุ่มแสดงมโนราห์ของชุมชนบ้านปากน้ำวัดเลียบ เทศบาลเมืองตะลุบัน อ.สายบุรี จ.ปัตตานี. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

วรรณวิไล วะยะลุน. (2557). ดรรชนีความเขียวของเมืองเพื่อการจัดการสิ่งแวดล้อมเมืองในภาคเหนือตอนล่างประเทศไทย. วิทยานิพนธ์ปริญญาการวางแผนชุมชนเมืองและสภาพแวดล้อมมหาบัณฑิต, สาขาวิชาการวางแผนชุมชนเมืองและสภาพแวดล้อม, ภาควิชาการออกแบบและวางผังชุมชนเมือง, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยศิลปากร.

วีรนุช วอนเก่าน้อย และคณะ. (2660). ภูมิปัญญาท้องถิ่นในการจัดการป่าชุมชนบ้านหินฮาว อำเภอบ้านฝาง จังหวัดขอนแก่น เพื่อการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติอย่างยั่งยืน. มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.

ศิริพันธ์ นันสุนานนท์ และคณะ. (2561). ภูมิสังคมทางวิถีชีวิต และคุณค่าของพื้นที่สาธารณะต่อการพัฒนาคุณภาพชีวิตของประชาชนในพื้นที่ชุ่มน้ำ กรณีศึกษาชุมชนหมู่ที่ 8 ตำบลพันท้ายนรสิงห์ จังหวัดสมุทรสาคร. วารสารสิ่งแวดล้อม, 22(3): 41-48.

สาคร คันธโชติ. (2528). การออกแบบและการพัฒนาผลิตภัณฑ์. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.

สำนักงานจังหวัดสุพรรณบุรี. (2564). แผนพัฒนาจังหวัดสุพรรณบุรี พ.ศ. 2561-2565 (ฉบับทบทวน). สุพรรณบุรี: แผนงบประมาณ.

อคิน รพีพัฒน์. (2551). วัฒนธรรมคือความหมาย: ทฤษฎีและวิธีการคิดของคลิฟฟอร์ด เกียร์ซ. กรุงเทพฯ: ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร.