การศึกษาปัญหาการฝึกสอนนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู เอกการประถมศึกษา คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีผู้วิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสานวิธีระหว่างวิธีวิจัยเชิงคุณภาพและวิธีวิจัยเชิงปริมาณ วัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ปัญหาการฝึกประสบการณ์วิชาชีพครูของนักศึกษา สาขาการประถมศึกษา คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์ และ 2) แนวทางพัฒนาการฝึกประสบการณ์วิชาชีพครูของนักศึกษา สาขาการประถมศึกษา คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์ ประชากรที่ใช้ในการวิจัย คือ นักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู สาขาประถมศึกษาชั้นปีที่ 4 คณะครุศาสตร์มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์ ที่ฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู จำนวน 56 คน โดยผู้วิจัยศึกษาจากประชากรทั้งหมด ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ ได้กำหนดผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 6 คน โดยคัดเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมเป็นแบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ คือ จำนวน ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า 1. ปัญหาการฝึกประสบการณ์วิชาชีพครูของนักศึกษา สาขาการประถมศึกษา คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์ โดยภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง (μ = 3.21) และเมื่อพิจารณารายด้าน พบว่าด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด คือ ด้านครูพี่เลี้ยง (μ = 3.32) รองลงมา คือ ด้านการวิจัย ในชั้นเรียน (μ= 3.28) และด้านที่มีค่าเฉลี่ยน้อยที่สุด คือ ด้านตัวนักศึกษา (μ= 3.09) 2. แนวทางพัฒนา การฝึกประสบการณ์วิชาชีพครูของนักศึกษาสาขาการประถมศึกษา คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์ มุ่งยกระดับคุณภาพครูผ่านการฝึกปฏิบัติจริงในสถานศึกษา โดยบูรณาการความรู้ทฤษฎีสู่การสอนจริง ควบคู่กับการพัฒนาทักษะการจัดการเรียนรู้เชิงรุก (Active Learning) เพื่อส่งเสริมการมีส่วนร่วมและการคิดวิเคราะห์ของผู้เรียน รวมทั้งพัฒนาทักษะการวิจัยในชั้นเรียน เพื่อปรับปรุงการสอนอย่างเป็นระบบ นอกจากนี้ยังเน้นการปลูกฝังจรรยาบรรณและคุณลักษณะความเป็นครู รวมถึงการใช้เทคโนโลยีทางการศึกษาอย่างมีประสิทธิภาพ พร้อมทั้งสร้างเครือข่ายความร่วมมือระหว่างมหาวิทยาลัยกับโรงเรียน เพื่อสนับสนุนการฝึกประสบการณ์ให้สอดคล้องกับบริบทจริง อันจะช่วยให้นักศึกษามีความพร้อมทั้งความรู้ ทักษะ และคุณลักษณะในการเป็นครูมืออาชีพในศตวรรษที่ 21
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2563). แนวทางการจัดการเรียนการสอนของโรงเรียนสังกัดสำนักงานคณะกรรมการ การศึกษาขั้นพื้นฐาน ในสถานการณ์การแพร่ระบาดของโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 (COVID-19) ปีการศึกษา 2563. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
คุรุสภา. (2562). ข้อบังคับคุรุสภา ว่าด้วยมาตรฐานวิชาชีพ (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2562. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการคุรุสภา.
เทอดทูน ค้าขาย, เกษฎา สาลา และอรอุมา ปราชญ์ปรีชา. (2562). การศึกษาสภาพปัญหาในการฝึกประสบการณ์ วิชาชีพครูของนักศึกษาหลักสูตรประกาศนียบัตรบัณฑิตทางการสอน คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยวงษ์ชวลิตกุล. สิกขาวารสารศึกษาศาสตร์, 6(2): 33-46.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2561). ผู้นำเชิงสร้างสรรค์และผลิตภาพ: กรอบแนวคิดใหม่และทิศทางใหม่ของการศึกษาไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
รัตนะ บัวสนธ์. (2560). วิจัยเชิงคุณภาพทางการศึกษา. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2559). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560-2579. กรุงเทพฯ: พริกหวาน กราฟฟิค.
สำนักงานศึกษาธิการจังหวัดสุรินทร์. (2565). แผนปฏิบัติราชการประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2565. สุรินทร์: สำนักงานศึกษาธิการจังหวัดสุรินทร์.
อุเทน ลาพิงค์ และคณะ. (2562). แนวทางพัฒนาการฝึกประสบการณ์วิชาชีพครูของนักศึกษาสาขาวิชาการสอนภาษาอังกฤษ คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตล้านนา. วารสารธรรมทรรศน์, 19(2): 13-22.
Dewey, J. (1938). Experience and Education. New York: Macmillan.
Kolb, D.A. (1984). Experiential Learning: Experience as the Source of Learning and Development. New Jersey: Prentice-Hall.
