วัฒนธรรมองค์การที่ส่งผลต่อประสิทธิผลโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปทุมธานี เขต 1
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ระดับวัฒนธรรมองค์การโรงเรียน 2) ระดับประสิทธิผลโรงเรียน และ 3) วัฒนธรรมองค์การที่ส่งผลต่อประสิทธิผลโรงเรียนในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปทุมธานี เขต 1 กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ครูผู้สอนในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปทุมธานี เขต 1 จำนวน 322 คน โดยการสุ่มตัวอย่างแบบแบ่งกลุ่มเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย เป็นแบบสอบถามแบบมาตราวัดประมาณค่า 5 ระดับ ที่มีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ .944 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ การถดถอยพหุคูณแบบมีลำดับขั้นตอน
ผลการวิจัยพบว่า 1) ระดับวัฒนธรรมองค์การโรงเรียน โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก 2) ระดับประสิทธิผลโรงเรียน โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก และ 3) วัฒนธรรมองค์การที่ส่งผลต่อประสิทธิผลโรงเรียนในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปทุมธานี เขต 1 ได้แก่ ด้านวิสัยทัศน์ ด้านการทำงานร่วมกัน และด้านการพัฒนาวิชาชีพ โดยทั้ง 3 ตัวแปร มีอำนาจพยากรณ์ประสิทธิผลโรงเรียนได้ร้อยละ 42 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กัญญาภรณ์ นุชวงศ์. (2566). วัฒนธรรมองค์การที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครราชสีมา เขต 3. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏ นครราชสีมา.
กิตตินันท์ธนัช กุมมารสิทธิ์. (2567). วัฒนธรรมองค์การที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของโรงเรียน. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี.
ชัยยนต์ เพาพาน. (2567). นวัตกรรมการบริหารสถานศึกษาสู่ความสำเร็จ. กรุงเทพฯ: ประสานการพิมพ์.
ชัยอนันต์ ผู้พา. (2566). วัฒนธรรมองค์การที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิษณุโลก เขต 2. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ธนเทพ ทิฆัมพรธีรวงศ์. (2567). แนวทางการพัฒนาวัฒนธรรมองค์การเพื่อเพิ่มประสิทธิผลของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุทัยธานี ชัยนาท. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์.
เนตร์พัณณา ยาวิราช. (2549). การจัดการสมัยใหม่. กรุงเทพฯ: เซ็นทรัลลีฟเล็ทแอนด์โปสเตอร์.
พิมลพรรณ เพชรสมบัติ. (2561). การบริหารจัดการศึกษาในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ห้างหุ้นส่วนจำกัด วี.เจ. พริ้นติ้ง.
วรารัตน์ เขียวไพรี. (2565). ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของโรงเรียนในยุคชีวิตวิถีใหม่. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา.
ศศิธร อรุณโน. (2566). ความสัมพันธ์ระหว่างวัฒนธรรมองค์การกับประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานของครูสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาลพบุรี เขต 1. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี.
สมนึก พุ่มเพ็ชร์. (2567). การพัฒนาวัฒนธรรมองค์การเพื่อยกระดับประสิทธิผลของโรงเรียน. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปทุมธานี เขต 1. (2566). แผนปฏิบัติการประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2566. ปทุมธานี: สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปทุมธานี เขต 1.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2566). นโยบายและจุดเน้นของกระทรวงศึกษาธิการปีงบประมาณ พ.ศ. 2566. กรุงเทพฯ: ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2563). แผนพัฒนาการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560-2579. กรุงเทพฯ: 21 เซ็นจูรี่.
สุปราณี ศรีโยธา. (2566). วัฒนธรรมองค์การที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเลย เขต 1. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย.
Cronbach, L.J. (1990). Essentials of psychological testing. 5th ed. Harper & Row.
Krejcie, R.V., & Morgan, D.W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
United Nations. (2025). Sustainable development goals: Education and global learning reports. UN Publications.
