การสร้างมูลค่าการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของชาติพันธุ์กะเหรี่ยงในจังหวัดสุพรรณบุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ คือ 1. เพื่อศึกษาการสร้างมูลค่าการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของกลุ่มชาติพันธุ์กะเหรี่ยงในจังหวัดสุพรรณบุรี2.เพื่อสร้างมูลค่าการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของกลุ่มชาติพันธุ์กะเหรี่ยงในจังหวัดสุพรรณบุรีเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพด้วยกระบวนการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมพื้นที่วิจัยตำบลวังยาว อำเภอด่านช้างจังหวัดสุพรรณบุรีผู้ให้ข้อมูลวิจัยจำนวน 30 คนโดยเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือแบบสอบถามแบบสัมภาษณ์แล้วนำข้อมูลมาวิเคราะห์เพื่ออภิปรายผลและเสนอแนะด้วยการเขียนบรรยายเชิงพรรณนา
ผลการวิจัยพบว่า ชุมชนชาติพันธุ์กะเหรี่ยงในจังหวัดสุพรรณบุรี มีรูปแบบและกระบวนการพัฒนาทรัพยากรทางวัฒนธรรมที่มีศักยภาพมีความพร้อมและมีความเหมาะสมต่อการส่งเสริมและพัฒนาวัฒนธรรมชุมชนสามารถนำมาสร้างรายได้จากทุนทางวัฒนธรรมของชุมชนและกระบวนการสร้างรายได้ของครอบครัวและชุมชนสามารถพัฒนาต่อยอดสู่การพัฒนาพื้นที่เป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมชุมชนที่มีประสิทธิภาพแต่ยังคงความเข้มแข็งทางอัตลักษณ์ของกลุ่มชาติพันธุ์กะเหรี่ยงอย่างยั่งยืน
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์. (2543). การจัดการเครือข่าย: กลยุทธ์สำคัญสู่ความสำเร็จของการปฏิรูปการศึกษา. กรุงเทพฯ: สถาบันอนาคตศึกษาเพื่อการพัฒนา.
โกวิทย์ พวงงาม. (2539). การศึกษารูปแบบและแนวทางการเสริมความเข้มแข็งขององค์การบริหารส่วนตำบล (อบต.). กรุงเทพฯ: บพิธการพิมพ์.
ชนัญ วงษ์วิภาค. (2548). การจัดการทรัพยากรวัฒนธรรมเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. กรุงเทพฯ: คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร.
พระมหาพรชัย สิริวโร และคณะ. (2560). การศึกษาวิเคราะห์อัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมในการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน จังหวัดแม่ฮ่องสอน. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
เพ็ญพรรณ เฟื่องฟูลอย. (2563). การวิเคราะห์บทบาทหน้าที่และกระบวนการของชุมชนสร้างสรรค์ในสังคมไทย. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
รัชชเมธ จันทนวล และคณะ. (2558). ชุมชนกับการสร้างความเข้มแข็งทางวัฒนธรรมของชาวพุทธ: กรณีศึกษากลุ่มแสดงมโนราห์ของชุมชนบ้านปากน้ำวัดเลียบ เทศบาลเมืองตะลุบัน อ.สายบุรี จ.ปัตตานี. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วรรณวิไล วะยะลุน. (2557). ดรรชนีความเขียวของเมืองเพื่อการจัดการสิ่งแวดล้อมเมืองในภาคเหนือตอนล่างประเทศไทย. วิทยานิพนธ์ปริญญาการวางแผนชุมชนเมืองและสภาพแวดล้อมมหาบัณฑิต, สาขาวิชาการวางแผนชุมชนเมืองและสภาพแวดล้อม, ภาควิชาการออกแบบและวางผังชุมชนเมือง, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยศิลปากร.
วีรนุช วอนเก่าน้อย และคณะ. (2660). ภูมิปัญญาท้องถิ่นในการจัดการป่าชุมชนบ้านหินฮาว อำเภอบ้านฝาง จังหวัดขอนแก่น เพื่อการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติอย่างยั่งยืน. มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
ศิริพันธ์ นันสุนานนท์ และคณะ. (2561). ภูมิสังคมทางวิถีชีวิต และคุณค่าของพื้นที่สาธารณะต่อการพัฒนาคุณภาพชีวิตของประชาชนในพื้นที่ชุ่มน้ำ กรณีศึกษาชุมชนหมู่ที่ 8 ตำบลพันท้ายนรสิงห์ จังหวัดสมุทรสาคร. วารสารสิ่งแวดล้อม, 22(3): 41-48.
สาคร คันธโชติ. (2528). การออกแบบและการพัฒนาผลิตภัณฑ์. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
สำนักงานจังหวัดสุพรรณบุรี. (2564). แผนพัฒนาจังหวัดสุพรรณบุรี พ.ศ. 2561-2565 (ฉบับทบทวน). สุพรรณบุรี: แผนงบประมาณ.
อคิน รพีพัฒน์. (2551). วัฒนธรรมคือความหมาย: ทฤษฎีและวิธีการคิดของคลิฟฟอร์ด เกียร์ซ. กรุงเทพฯ: ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร.
