การมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนาวัด กรณีศึกษาวัดเพลง เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ระดับการมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนาวัด โดยเลือกกรณีศึกษาวัดเพลง เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร และ (2) แนวทางการส่งเสริมการมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนาวัด การวิจัยดำเนินการด้วยระเบียบวิธีแบบผสมผสานโดยประชากรที่ศึกษา คือ ประชาชนในพื้นที่แขวงบางพลัด เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร ใช้การสุ่มตัวอย่างด้วยวิธีบังเอิญ จำนวน 379 คน และมีผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 5 คน เครื่องมือที่ใช้เก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ แบบสอบถาม และแบบสัมภาษณ์ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และข้อมูลเชิงคุณภาพ วิเคราะห์ด้วยการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า 1) ระดับการมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนาวัด กรณีศึกษาวัดเพลง เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร โดยรวมอยู่ในระดับมาก และ 2) แนวทางการส่งเสริมการมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนาวัด พบว่า เป็นศูนย์กลางศาสนา วัฒนธรรม การศึกษา และชุมชน ทำหน้าที่ทั้งสถานที่ประกอบพิธีทางศาสนาและเวทีสร้างความร่วมมือ อาคารสำคัญ เช่น โบสถ์ วิหาร และเจดีย์ สะท้อนคุณค่าทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม พื้นที่ศาลาการเปรียญและลานวัดใช้จัดกิจกรรมประเพณี งานสาธารณะ และการเรียนรู้เชิงคุณธรรม วัดเพลงจึงเป็นโรงเรียนชีวิต ถ่ายทอดภูมิปัญญาและคุณธรรม การพัฒนาและบูรณะศาสนสถานดำเนินโดยมีส่วนร่วมของชุมชน ทั้งการตัดสินใจ สนับสนุนทรัพยากร และลงแรงร่วมกับพระสงฆ์ สามเณร อาสาสมัคร และเยาวชน ทำให้วัดยังคงเป็นศูนย์กลางศาสนา วัฒนธรรม และกิจกรรมสังคมอย่างยั่งยืน
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กัญจิรา วิจิตรวัชรารักษ์ และพระมหาอรุณ ปญฺญารุโณ. (2563). การส่งเสริมเครือข่ายจิตอาสาของพระสงฆ์ เขตภาคกลางตอนล่างในประเทศไทย. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 6(7): 350-364.
กิตติทัศน์ ผกาทอง. (2560). บทบาทผู้นำสงฆ์กับการพัฒนาชุมชน. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 6(2): 441-452.
บุญโชค บุญมี และธนัสถา โรจนตระกูล. (2564). การพัฒนาชุมชนเข้มแข็งอย่างยั่งยืน: กรณีศึกษาเทศบาลตำบลบ้านกล้วย อำเภอเมืองสุโขทัย จังหวัดสุโขทัย. วารสาร มจร พุทธปัญญาปริทรรศน์, 6(3): 133-141.
เบญจา มังคละพฤกษ์. (2552). พระกับการเมือง: หลวงตามหาบัวกับทักษิณ. กรุงเทพฯ: เคล็ดไทย.
ประเวศ วะสี. (2559). โครงการวัดสร้างสุข คนสร้างชาติพุทธศาสตร์สร้างใจ. 18 มีนาคม 2559. กรุงเทพฯ: สมาคมส่งเสริมเทคโนโลยีไทย-ญี่ปุ่น.
พระธรรมโกศาจารย์ (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2554). การเผยแผ่เชิงรุก. กรุงเทพฯ: สามลดา.
พระใบฎีกาสุจินดา เตชวโร/วิเศษวงศา, สัญญา เคณาภูมิ และเสาวลักษณ์ โกศลกิตติอัมพร. (2563). บทบาทพระสังฆาธิการต่อการพัฒนาชุมชนในทัศนะของประชาชนเขตตำบลดูกอึ่ง อำเภอหนองฮี จังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารวิชาการรัตนบุศย์, 2(2): 60-72.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2551). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์. พิมพ์ครั้งที่ 11 ช่วงที่ 1. กรุงเทพฯ: บริษัท เอส.อาร์.พริ้นติ้ง แมส โปรดักส์จำกัด.
พระมหาวิเชียร วชิรธมฺโม, สมนึก กุลมณี, อังคาร กาญจนเพชร และพระครูสุตกิจสโมสร. (2564). บทบาทของพระสงฆ์กับการพัฒนาสังคมไทยยุคปัจจุบัน. วารสารมหาจุฬาตานีปริทรรศน์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 3(6): 42-49.
ลำเงิน สุริยวงศ์, พุทธรักษ์ ปราบนอก และธนพฤกษ์ ชามะรัตน์. (2565). บทบาทของพระสงฆ์กับการจัดการสิ่งแวดล้อมของชุมชนเมืองขอนแก่น. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์, 22(3): 221-233.
สถาบันพระสังฆาธิการ. (2560). เอกสารประกอบการประชุมพระสังฆาธิการ. กรุงเทพฯ: สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.
สำนักงานเขตบางพลัด. (2566). ข้อมูลทางกายภาพ. [ออนไลน์]. แหล่งที่มา: https://webportal.bangkok.go.th/bangphlat [17 พฤศจิกายน 2567].
อนุวรรตน์ ศิลาเรืองอำไพ. (2559). โครงการวัดสร้างสุข คนสร้างชาติพุทธศาสตร์สร้างใจ. 18 มีนาคม 2559. กรุงเทพฯ: สมาคมส่งเสริมเทคโนโลยีไทย-ญี่ปุ่น.
Krejcie, R.V. & Morgan, D.W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3): 607-610.
