กลยุทธ์การประชาสัมพันธ์ของพิพิธภัณฑ์ชุมชน กรณีศึกษา: พิพิธภัณฑ์ชุมชน มีชีวิต ชุมชนบ้านขี้เหล็กใหญ่ อำเภอโซ่พิสัย จังหวัดบึงกาฬ
คำสำคัญ:
พระนครคีรี, ประวัติศาสตร์, ประสิทธิภาพ, การอนุรักษ์บทคัดย่อ
การวิจัยนี้ศึกษากลยุทธ์การประชาสัมพันธ์และกิจกรรมการท่องเที่ยวข้องของพิพิธภัณฑ์ชุมชน มีชีวิต ชุมชนบ้านขี้เหล็กใหญ่ โดยการสัมภาษณ์เชิงลึก ร่วมกับการสังเกตแบบมีส่วนร่วมและไม่มีส่วนร่วม จากผู้ให้ข้อมูล จำนวน 17 คน ประกอบด้วย ผู้ก่อตั้งพิพิธภัณฑ์ชุมชนมีชีวิต 1 คน ผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านชุมชนบ้านขี้เหล็กใหญ่ 1 คน และสมาชิกพิพิธภัณฑ์ชุมชนมีชีวิต ชุมชนบ้านขี้เหล็กใหญ่ 15 คน โดยใช้แนวคิดพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่นการท่องเที่ยว โดยชุมชนและแนวคิดทฤษฎีเกี่ยวกับ การประชาสัมพันธ์ ผลการศึกษาพบว่า กลยุทธ์ในการประชาสัมพันธ์พิพิธภัณฑ์ชุมชนมีชีวิต จังหวัดบึงกาฬ ผ่านทางสื่อ 3 ช่องทาง ดังนี้ 1) สื่อบุคคล ผ่านทางคุณสุทธิพงษ์ สุริยะ ใช้กลยุทธ์ในการประชาสัมพันธ์ผ่านตัวเอง เพราะเป็นคนที่มีชื่อเสียงเป็นวงกว้าง อีกกลยุทธ์หนึ่งในด้านสื่อบุคคล คือ คนในครอบครัว ในการประชาสัมพันธ์แบบ ปากต่อปาก 2) บล็อกเกอร์ คุณสุทธิพงษ์ สุริยะ ได้ทำการกระจายข้อมูลเกี่ยวกับพิพิธภัณฑ์มีชีวิตไปยังผู้ที่มีชื่อเสียงในโลกออนไลน์ เพื่อเชิญชวนให้มาเยี่ยมชมและโปรโมทพิพิธภัณฑ์ วิธีนี้ถือเป็นกลยุทธ์ทางหนึ่งที่ทำให้พิพิธภัณฑ์มีชีวิตเป็นที่รู้จักของคนในวงกว้าง 3) การบอกต่อกันแบบปากต่อปาก จากนักท่องเที่ยวเดินทางมาเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์ ทั้งประเภทที่เป็นนักท่องเที่ยวสัญจรหรือนักท่องเที่ยวที่จองมาล่วงหน้าก่อนหลายท่าน ที่เกิดความประทับใจก็จะไปเล่าให้คนอื่นฟัง โดยผ่านประสบการณ์ของตัวเองโดยตรง จึงทำให้กลยุทธ์การประชาสัมพันธ์ในช่องทางนี้ทำให้พิพิธภัณฑ์ชุมชนมีชีวิตเป็นที่รู้จัก
เอกสารอ้างอิง
กรรณิการ์ อัศวดรเดชา. (2544). สื่อและเครื่องมือในการประชาสัมพันธ์. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
กันตภณ แก้วสง่า และคณะ. (2563). การประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ผ่านเว็บไซต์เครือข่าว
สังคม. วารสารการบริการและการท่องเที่ยวไทย, ปีที่ 15 ฉบับที่ 2 (กรกฎาคม-ธันวาคม).
จรีมาศ เทพมณฑา. (2559). นโยบาย แผน และกลยุทธ์ในการประชาสัมพันธ์เพื่อสร้างการรับรู้ภาพลักษณ์
ของกรมป่าไม้. (มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์)
บุษบา สุธีธร, และคณะ. (2548). กลยุทธ์การประชาสัมพันธ์. นนทบุรี: โรงพิมพ์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ผ่องพรรณ ตรัยมงคลกูล, สุภาพ ฉัตราภรณ์. (2553). การออกแบบการวิจัย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์
มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
พีรณัฐ พรนิเสน. (2562). พิพิธภัณฑ์มีชีวิต และ Street Art บ้านขี้เหล็กใหญ่ Unseen แห่งใหม่ของบึงกาฬ.
ค้นเมื่อ 20 กุมภาพันธ์ 2563, จาก https://www.sanook.com/travel/1413173/
ภัทราภร รุจิระเศรษฐ. (2558). การประชาสัมพันธ์และอิทธิพลการบอกเล่าปากต่อปากที่มีผลต่อการ
ตัดสินใจท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมภายในจังหวัดสิงห์บุรีของนักท่องเที่ยว. (วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยกรุงเทพ).
วิภัคฉณัฏฐ์ นิมิตรพันธ์ และศิริจันทรา พลกนิษฐ. (2559). กลยุทธ์การประชาสัมพันธ์ภายใต้สื่อสังคม
ออนไลน์ Public Relations Strategy on Social Media. สังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 6(1), 21.
ศิริวรรณ สิทธิกา. (2562). พิพิธภัณฑ์ชุมชนมีชีวิตแห่งบึงกาฬ บ้านหลังเก่าที่พาเราไปเรียนรู้วิถีดั้งเดิมของ
อีสาน. ค้นเมื่อ 20 กุมภาพันธ์ 2563, จาก https://themomentum.co/life community museum-bueng-kan/
สุทธิพงษ์ สุริยะ. (2562). พิพิธภัณฑ์มีชีวิตบึงกาฬ สร้าง 100 ผลงานกราฟฟิตี้ ”พญานาค”. ค้นเมื่อ 20
กุมภาพันธ์ 2563, จาก https://www.thaipost.net/main/detail/42778
สุนิสา ประวิชัย. (2560). กลยุทธ์การประชาสัมพันธ์ผ่านสื่อสังคมออนไลน์. (มหาวิทยาลัยกรุงเทพ).
Amalia Petrovici. (2015). Public Relations in Tourism. A Research on the Perception of the
Romanian Public Upon Responsible Tourism. (University of Bacău).
Chatpun Ratanachaithong. (2016). Behavior and Satisfaction in Using Facebook for Travel and Leisure Purposes for 52–65 Years Old Living in Bangkok. National Academic Conference Rajamangala Business Administration Phra Nakhon Creative Presentations will be held on 16–17 December 2016, pp.444–456
