บทบาทของผู้บริหารสถานศึกษาในการยกระดับการนิเทศการจัดการเรียนรู้แบบชุมชน การเรียนรู้ทางวิชาชีพ (PROFESSIONAL LEARNING COMMUNITY : PLC) สู่โรงเรียน ในฐานะชุมชนแห่งการเรียนรู้ (SCHOOL AS LEARNING COMMUNITY : SLC):  กรณีศึกษาโรงเรียนบุญสมวิทยา จังหวัดจันทบุรี

Banthita Ngernta; Reongwit  Nilkote; Theerangkoon  Warabamrungkul

Authors

Banthita Ngernta Teacher at Boonsomwittaya School, Chanthaburi, Thailand
Reongwit Nilkote Curriculum Lecturer of Program in Educational Administration, Faculty of Education, Rambhai Barni Rajabhat University, Chanthaburi, Thailand
Theerangkoon Warabamrungkul Curriculum Lecturer of Program in Educational Administration, Faculty of Education, Rambhai Barni Rajabhat University, Chanthaburi, Thailand

Keywords:

Role of School Administrators, Instructional Supervision, Professional Learning Community (PLC), School as Learning Community (SLC)

Abstract

The purpose of this article was to present the roles of school administrators in driving instructional supervision based on the Professional Learning Community (PLC) approach toward developing the School as Learning Community (SLC) model. The objectives were to explore the strategies and administrative practices that promote a sustainable culture of collaborative learning within the school. The implementation was guided by the PDCA (Plan - Do - Check - Act) quality management cycle, beginning with collaborative planning and the development of a shared understanding among administrators, teachers, and educational networks. The Professional Learning Community: PLC groups were established to conduct planning, lesson experimentation, and reflection through activities such as Open Class, Lesson Study, and Post - Lesson Discussion. This study found that school administrators played a vital role as visionary leaders and facilitators (coaches) who encouraged teamwork, provided resources, and cultivated a culture of continuous learning. As a result, teachers became more competent in designing learner - centered instruction and transformed their roles from “instructors” to “learning leaders,” while students demonstrated greater participation, critical thinking, and creative communication. The school as a whole evolved into a strong learning organization. The study confirmed that participatory supervision under the PLC–SLC framework was highly effective in enhancing both teacher quality and student learning outcomes, and it can serve as a practical model for schools seeking to become sustainable learning communities.

Downloads

Download data is not yet available.

References

กมลวรรณ ทิพยเนตร. (2561). การพัฒนานวัตกรรมการจัดการเรียนการสอนโดยใช้กระบวนการสร้างชุมชนการเรียนรู้วิชาชีพ. (รายงานการวิจัย). กรุงเทพฯ : สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ.

จริญญาภรณ์ ศรีจันดารี และจุฬาพรรณภรณ์ ธนะแพทย์. (2564). บทบาทของผู้บริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 6(3), 865 - 876. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/mcjou/article/view/252720

ซาโต มานาบุ. (2559). การปฏิรูปโรงเรียน แนวความคิด “ชุมชนแห่งการเรียนรู้” กับการนำทฤษฎีมาปฏิบัติจริง. นนทบุรี: โรงพิมพ์ภาพพิมพ์.

ทรงวุฒิ วีเปลี่ยน, ศิริพงษ์ เศาภาย และจารุวรรณ พลอยดวงรัตน์. (2566). แนวทางการบริหารโรงเรียน ในฐานะชุมชนแห่งการเรียนรู้ (SLC). วารสารวิจยวิชาการ, 6(6), 301 - 316. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/jra/article/view/263339

นริศ ภูอาราม. (2560). การพัฒนาระบบการจัดการเรียนรู้โดยใช้ชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพสําหรับเครือข่ายโรงเรียนประถมศึกษาขนาดเล็ก. (ดุษฎีนิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารและพัฒนาการศึกษา). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

ปานหทัย ธรรมรัตน์. (2564). ความสัมพันธ์ระหวางภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษากับการเป็นชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 2. (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.

วรกมล น้อยพิทักษ์. (2561). บทบาทการนิเทศของผู้บริหารสถานศึกษาในกลุ่มเครือข่ายไทรโยค - ลิ่นถิ่น สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากาญจนบุรีเขต 3. (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยศิลปากร.

วิจารณ์ พานิช. (2566). โรงเรียนเป็นชุมชนเรียนรู้. นนทบุรี: เอส.อาร์พริ้นติ้ง แมสโปรดักส์.

สํานักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2564). ศาสตร์และศิลป์ในการนิเทศการศึกษา. สืบค้นเมื่อ 12 กันยายน 2568, จาก https://anyflip.com/ppxub/fzwq/

สำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา. (2568). แนวทางการพัฒนาคุณภาพศึกษาสู่ความเป็นเลิศ EP2 การสร้างชุมชนแห่งการเรียนรู้แบบ SLC (School as Learning Community). สืบค้นเมื่อ 11 กันยายน 2568, จาก https://www.onesqa.or.th/th/media-view/10701/170/

อัญชนา นิมะ. (2567). การนิเทศภายในของผู้บริหารสถานศึกษา สำนักงานส่งเสริมการเรียนรู้ จังหวัดนราธิวาส. (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา.

อัญชลี ธรรมะวิธีกุล. (2552). บทบาทของผู้บริหารกับการนิเทศการศึกษา. สืบค้นเมื่อ 10 กันยายน 2568, จาก http://panchalee.wordpress.com/2009/03/30/admin-role/

Dewey, J. (1927). The Public and its Problems. New York : H. Holt and Company.

Hallinger, P., & Murphy, J. (1985). Assessing the Instructional Management Behavior of Principals. The Elementary School Journal, 86(2), 217 - 247.

Hord, S. M. (1997). Professional Learning Communities: Communities of Continuous Inquiry and Improvement. Southwest Educational Development Laboratory.

Stoll, L., Bolam, R., McMahon, A., Wallace, M., & Thomas, S. (2006). Professional Learning Communities: A Review of the Literature. Journal of Educational Change, 7(4), 221 - 258. https://doi.org/10.1007/s10833-006-0001-8

UNESCO IIEP. (2016). Evidence-based Supervision at the Middle Tier in the Hashemite Kingdom of Jordan. UNESCO International Institute for Educational Planning.

Vescio, V., Ross, D., & Adams, A. (2008). A Review of Research on the Impact of Professional Learning Communities on Teaching Practice and Student Learning. Teaching and Teacher Education, 24(1), 80 - 91. https://doi.org/10.1016/j.tate.2007.01.004