แนวทางการจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษแบบบูรณาการร่วมกับภูมิปัญญาท้องถิ่น ผ่านวิสาหกิจชุมชน: โรงเรียนตราษตระการคุณ จังหวัดตราด
คำสำคัญ:
การจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษ, การบูรณาการ, ภูมิปัญญาท้องถิ่น, วิสาหกิจชุมชนบทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อนำเสนอแนวทางการจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษแบบบูรณาการร่วมกับภูมิปัญญาท้องถิ่นและวิสาหกิจชุมชน เป็นแนวทางที่มุ่งพัฒนาผู้เรียนให้สามารถใช้ภาษาเพื่อการสื่อสารอย่างมีประสิทธิภาพ ควบคู่กับการเชื่อมโยงองค์ความรู้จากหลายสาขาและประสบการณ์จริงในชีวิตประจำวัน กระบวนการเรียนรู้ดังกล่าวไม่ได้จำกัดอยู่เพียงการท่องจำหรือการเรียนไวยากรณ์ แต่เน้นการปฏิบัติจริง การมีปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น และการเรียนรู้จากสถานการณ์ที่ใกล้เคียงกับชีวิตจริง การนำภูมิปัญญาท้องถิ่นเข้ามาผสมผสานทำให้ผู้เรียนตระหนักถึงคุณค่าทางวัฒนธรรม เกิดความภาคภูมิใจในท้องถิ่น และสามารถนำความรู้ไปใช้ให้เกิดประโยชน์ ขณะที่วิสาหกิจชุมชนช่วยสร้างบริบทการเรียนรู้ที่มีความหมาย สอดคล้องกับเศรษฐกิจและสังคมในพื้นที่ กรณีศึกษาชุมชนบ้านธรรมชาติล่าง จังหวัดตราด และกิจกรรมค่ายบูรณาการ “Dye Fusion Camp” แสดงให้เห็นถึงการออกแบบกิจกรรมเชิงประสบการณ์ที่หลากหลาย เช่น การทำผ้ามัดย้อม การเรียนรู้ด้านสิ่งแวดล้อม และการสร้างผลิตภัณฑ์จากทรัพยากรท้องถิ่น กิจกรรมเหล่านี้ช่วยพัฒนาทักษะภาษาอังกฤษควบคู่กับทักษะการคิดสร้างสรรค์ การทำงานเป็นทีม และการแก้ปัญหา โดยมีการประยุกต์ใช้กระบวนการวางแผน ปฏิบัติ ประเมินผล และปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง เพื่อยกระดับคุณภาพของการเรียนรู้ การจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษในลักษณะนี้เป็นกระบวนการที่ผสานทักษะทางวิชาการเข้ากับภูมิปัญญาและวิถีชีวิตจริงของผู้เรียน ช่วยให้เกิดการเรียนรู้ที่ลึกซึ้ง มีความหมาย และตอบสนองต่อทักษะที่จำเป็นในศตวรรษที่ 21 อย่างแท้จริง
Downloads
เอกสารอ้างอิง
ชลธิรา สัตยาวัฒนา. (2552). ภูมิปัญญาท้องถิ่นกับการศึกษาไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง. (2542). พระบรมราโชวาทในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชมหาราช. กรุงเทพฯ: สำนักนายกรัฐมนตรี.
ผู้จัดการออนไลน์. (2566). วิสาหกิจชุมชนบ้านธรรมชาติล่างต่อยอดเศรษฐกิจท้องถิ่น. สืบค้นเมื่อ 15 กรกฎาคม 2569, จาก https://www.manager.co.th
มติชนออนไลน์. (2566). กิจกรรมฐานเรียนรู้เพื่อชุมชนบ้านธรรมชาติล่าง. สืบค้นเมื่อ 15 กรกฎาคม 2569, จาก https://www.matichon.co.th
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2561). รายงานการศึกษาแนวทางการพัฒนาหลักสูตรฐานสมรรถนะ. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2562). รายงานการพัฒนาทักษะภาษาอังกฤษของผู้เรียนไทย. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2565). ทักษะแห่งอนาคตกับการพัฒนาผู้เรียนไทย. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค.
สำนักงานส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม. (2561). รายงานสถานการณ์วิสาหกิจชุมชนในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงานส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม.
สุวิทย์ วิบูลย์เศรษฐ์. (2540). ภูมิปัญญาท้องถิ่น: ความหมาย ความสำคัญ และการนำไปใช้. กรุงเทพฯ: ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร.
Bangkok Insight. (2566). ชุมชนบ้านธรรมชาติล่างนำภูมิปัญญาและทรัพยากรท้องถิ่นสู่การท่องเที่ยว. สืบค้นเมื่อ 15 กรกฎาคม 2569, จาก https://www.thebangkokinsight.com
Beane, J. A. (1997). Curriculum Iintegration: Designing the Core of Democratic Education. Teachers College Press.
Chambers, R. (1997). Whose Reality Counts? Putting the First Last. Intermediate Technology Publications.
Chomsky, N. (1965). Aspects of the Theory of Syntax. MIT Press.
CPF Worldwide. (2023). บ้านธรรมชาติล่าง จัดชุมชนสร้างรายได้จากท่องเที่ยว. สืบค้นเมื่อ 15 กรกฎาคม 2569, จาก https://www.cpfworldwide.com
Crystal, D. (2012). English as a Global Language (2nd ed.). Cambridge University Press, 212
Deming, W. E. (2000). Out of the Crisis. MIT Press.
Dewey, J. (1938). Experience and Education. Macmillan.
Drake, S. M., & Reid, J. L. (2018). Integrated Curriculum as an Effective Way to Teach 21st Century Capabilities. Asia Pacific Journal of Educational Research, 1(1), 31 - 50. https://doi.org/10.30777/APJER.2018.1.1.03
Fadel, C. (2018). Four - Dimensional Education: The Competencies Learners Need to Succeed. Center for Curriculum Redesign.
Fogarty, R. (1991). The Mindful School: How to Integrate the Curricula. Skylight Publishing.
Harmer, J. (2015). The Practice of English Language Teaching (5th ed.). Pearson, 446
Hymes, D. (1972). On Communicative Competence. In J. B. Pride & J. Holmes (Eds.), Sociolinguistics (pp. 269 - 293).
Kolb, D. A. (2014). Experiential Learning: Experience as the Source of Learning and Development. Pearson FT Press.
Krashen, S. (1982). Principles and Practice in Second Language Acquisition. Pergamon.
OECD. (2018). The Future of Education and Skills: Education 2030. OECD Publishing.
Putnam, R. D. (2000). Bowling Alone: The Collapse and Revival of American Community. Simon & Schuster.
Richards, J. C., & Rodgers, T. S. (2014). Approaches and Methods in Language Teaching (3rd ed.). Cambridge University Press.
Trilling, B., & Fadel, C. (2009). 21st Century Skills: Learning for Life in Our Times. Jossey-Bass.
UNESCO. (2017). Local Knowledge, Global Goals. UNESCO Publishing.
UNESCO. (2003). Convention for the Safeguarding of the Intangible Cultural Heritage. UNESCO.
Vygotsky, L. S. (1978). Mind in Society: The Development of Higher Psychological Processes. Harvard University Press.
World Bank. (2018). Community - Driven Development: An Approach to Sustainable Development. World Bank Group.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารพุทธนวัตกรรมการศึกษา
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ได้รับการเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) ซึ่งอนุญาตให้ผู้อื่นสามารถแชร์บทความได้โดยให้เครดิตผู้เขียนและห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าหรือดัดแปลง หากต้องการใช้งานซ้ำในลักษณะอื่น ๆ หรือการเผยแพร่ซ้ำ จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากวารสาร
