การออกแบบนวัตกรรมเพื่อยกระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน: กรณีศึกษาโรงเรียนสอยดาววิทยา จังหวัดจันทบุรี
คำสำคัญ:
นวัตกรรม, การออกแบบนวัตกรรมทางการศึกษา, ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนบทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อวิเคราะห์และอธิบายการดำเนินโครงการ “1 ครู 1 นวัตกรรม” ของโรงเรียนสอยดาววิทยา โดยมุ่งเน้นการพัฒนานวัตกรรมทางการศึกษาเพื่อยกระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียน กระบวนการดำเนินงานอาศัยแนวคิดวงจรคุณภาพ PDCA (Plan - Do - Check - Act) เป็นกรอบแนวทางสำคัญ ในขั้น Plan ครูได้วิเคราะห์ปัญหาและความต้องการของผู้เรียน พร้อมทั้งออกแบบนวัตกรรมที่ตอบโจทย์การเรียนรู้ ในขั้น Do ครูลงมือพัฒนานวัตกรรมและนำไปทดลองใช้จริงในห้องเรียน โดยใช้วิธีการที่หลากหลาย เช่น Active Learning และสื่อเทคโนโลยีที่เหมาะสม ต่อมาในขั้น Check มีการประเมินผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนและหลังเรียน รวมถึงการสังเกตพฤติกรรมการเรียนรู้และเจตคติของผู้เรียน สุดท้ายในขั้น Act ครูนำผลการประเมินมาปรับปรุงนวัตกรรม และขยายผลการใช้งานให้มีความยั่งยืนมากยิ่งขึ้น ผลการศึกษาพบว่า โครงการดังกล่าวช่วยให้นักเรียนมีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนเพิ่มขึ้นอย่างเป็นรูปธรรม มีทักษะการคิดวิเคราะห์และการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ขณะเดียวกัน ครูสามารถพัฒนาศักยภาพในการสร้างและใช้นวัตกรรมการเรียนรู้ได้อย่างมีระบบ โรงเรียนจึงเกิดวัฒนธรรมการพัฒนาเชิงนวัตกรรมที่ต่อเนื่อง สรุปได้ว่า การเชื่อมโยงโครงการ “1 ครู 1 นวัตกรรม” เข้ากับกระบวนการวงจรคุณภาพ PDCA มีส่วนสำคัญต่อการยกระดับคุณภาพการศึกษา ทั้งในมิติของผู้เรียน ครู และโรงเรียน โดยเป็นแนวทางที่สามารถประยุกต์ใช้เพื่อพัฒนาการเรียนรู้ในบริบทอื่น ๆ ได้อย่างเหมาะสมและยั่งยืน
Downloads
เอกสารอ้างอิง
กนกอร สมปราชญ์. (2560). ภาวะผู้นำและภาวะผู้นำการเรียนรู้สำหรับผู้บริหารสถานศึกษา. ขอนแก่น: โรงพิมพ์คลังนานาวิทยา.
จรัส อติวิทยาภรณ์. (2554). หลักการและทฤษฎีการบริหารการศึกษา. สงขลา: มหาวิทยาลัยทักษิณ.
จาตุรงค์ ยตะโคตร, วาโร เพ็งสวัสดิ์ และวันเพ็ญ นันทะศรี. (2564). ภาวะผู้นำเชิงวิสัยทัศน์ของผู้บริหารที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการบริหารงานวิชาการโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 2. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ, 15(3), 16 - 31.
ชัชฎาภรณ์ แหวนเงิน, วัยวุฒิ บุญลอย และเริงวิชญ์ นิลโคตร. (2566). สมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัลที่ส่งผลต่อการบริหารงานวิชาการ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสระแก้ว เขต 1. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 10(12), 163 - 172.
ทิศนา แขมณี. (2559). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 20). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ราชกิจจานุเบกษา. (2546). พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการกระทรวงศึกษาธิการ พ.ศ. 2546. เล่ม 120 ตอนที่ 62 ก. 1 - 30. 6 กรกฎาคม 2546.
ภารดี อนันต์นาวี. (2553). หลักการ แนวคิด ทฤษฎีทางการบริหารการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 3). ชลบุรี: มนตรี.
โรงเรียนสอยดาววิทยา. (2568). แผนปฏิบัติการประจำปีงบประมาณ 2568 โรงเรียนสอยดาววิทยา. จันทบุรี: โรงเรียนสอยดาววิทยา.
วัชรพล วิบูลยศริน. (2556). นวัตกรรมและสื่อการเรียนการสอนภาษาไทย. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Bullo, M., & Lamela, R. (2024). Strategic Thinking and Innovation Management of Global Educational Leaders in VUCAD Environment. https://doi.org/10.2139ssrn.5032472
Celik, B., & Baturay, M. H. (2024). Pedagogical Innovation and Technology Integration in 21st Century Learning. Educational Technology Research and Development, 72, 215 - 234. https://doi.org/10.1007/s11423-023-10155-9
Celik, B., & Baturay, M. H. (2024). Technology and Innovation in Shaping the Future of Education. Smart Learning Environments, 11, Article 54. https://doi.org/10.1186/s40561-024-00339-0
Kaliisa, R., Misiejuk, K., López-Pernas, S., Khalil, M., & Saqr, M. (2023). Have Learning Analytics Dashboards Lived up to the Hype? A Systematic Review of Impact on Students' Achievement, Motivation, Participation and Attitude. https://arxiv.org/abs/ 2312.150 42
Li, J. (2024). Determining the Role of Innovative Teaching Practices in Enhancing Academic Motivation and Sustainable Learning Behaviors. Journal of Educational Psychology, 116(1), 45 - 60. https://doi.org/10.1037/edu0000532
Ololube, N. P. (2010). Teacher Effectiveness and Quality in Nigeria Secondary Schools: Implications for Educational Managers and Planners. International Journal of Educational Planning & Administration, 1(1), 1 - 29. https://doi.org/10.5923/j.edu.20100101.01
Organization for Economic Co-operation and Development (OECD). (2019). Measuring Innovation in Education 2019.https://www.oecd.org/education/measuring- innovation-in-education-2019_g1g9e098.html
Parejo, J. L., De Haro, J., & Calvente, D. (2022). An Analysis of Educational Innovation Culture by a Delphi Approach. Frontiers in Education, 7, 991263. https://doi.org/10.3389/feduc2022.991263
Schneider, M., & Preckel, F. (2017). Variables Associated with Achievement in Higher Education: A Systematic Review of Meta - Analyses. Perspectives on Psychological Science, 12(5), 774 - 799. https://doi.org/10.1177/1745691617706516
Serdyukov, P. (2017). Innovation in Education: What Works, What Doesn’t, and What to do about it. Journal of Research in Innovative Teaching & Learning, 10(1), 4 -33. https://doi.org/10.1108/JRIT-10-2016-0007
Setio, J., Satria, R., & Ismail, F. (2024). Analysing the Characteristics of Educational Innovation: A Literature Review of Theory and Practice. International Journal of Health, Economics, and Social Sciences, 6(3), 691 - 694. https://doi.org /10.56338 /ijhess. v6i3.5450
Siddiq, F., Gütl, C., Lund, A., & Hatlevik, O. E. (2024). Digital Competence and 21st Century Skills: Critical and Emergent Issues in Education. Education and Information Technologies, 29, 15347 - 15367. https://doi.org/10.1007/s10639-023-12067-
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 วารสารพุทธนวัตกรรมการศึกษา
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ได้รับการเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) ซึ่งอนุญาตให้ผู้อื่นสามารถแชร์บทความได้โดยให้เครดิตผู้เขียนและห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าหรือดัดแปลง หากต้องการใช้งานซ้ำในลักษณะอื่น ๆ หรือการเผยแพร่ซ้ำ จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากวารสาร
