การประยุกต์ใช้พุทธบริหารการศึกษาในการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในยุคดิจิทัล
คำสำคัญ:
พุทธบริหารการศึกษา,, การเผยแผ่พระพุทธศาสนา,, ยุคดิจิทัลบทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อนำเสนอการประยุกต์ใช้พุทธบริหารการศึกษาในการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในยุคดิจิทัลที่เทคโนโลยีมีบทบาทสำคัญต่อวิถีชีวิต การเผยแผ่พระพุทธศาสนาจึงจำเป็นต้องปรับตัวให้สอดรับกับความเปลี่ยนแปลงของสังคม โดยการประยุกต์ใช้แนวคิดพุทธบริหารการศึกษา ร่วมกับเทคโนโลยีและเครื่องมือสื่อสารสมัยใหม่ เช่น สื่อออนไลน์ แอปพลิเคชัน และแพลตฟอร์มดิจิทัลต่าง ๆ เพื่อให้สามารถถ่ายทอดหลักธรรมคำสอนอย่างมีประสิทธิภาพและเข้าถึงกลุ่มเป้าหมายได้อย่างกว้างขวาง การใช้สื่อดิจิทัลในการเผยแผ่ธรรมะ เช่น การจัดการเรียนรู้แบบผสมผสาน (Blended Learning), การเรียนรู้ผ่านอุปกรณ์เคลื่อนที่ (Mobile Learning) และการเรียนรู้แบบเกม (Gamification) ช่วยเพิ่มความน่าสนใจและส่งเสริมการมีส่วนร่วมของผู้เรียน โดยเฉพาะกลุ่มเยาวชนและคนรุ่นใหม่ การพัฒนาสื่ออินเทอร์แอคทีฟ การ์ตูนอนิเมชัน และเกมตอบปัญหา ยังช่วยให้เนื้อหาพุทธศาสนาเข้าใจง่ายและสอดคล้องกับความสนใจของผู้เรียนยุคใหม่ การสร้างสภาพแวดล้อมการเรียนรู้เสมือนจริงผ่านเทคโนโลยี VR และการใช้ปัญญาประดิษฐ์ (AI) ในการปรับเนื้อหาให้เหมาะสมกับผู้เรียนรายบุคคล เป็นอีกแนวทางที่ส่งเสริมการเรียนรู้เชิงลึกและต่อเนื่อง ผู้เรียนสามารถเข้าถึงธรรมะได้ทุกที่ทุกเวลา อีกทั้งยังสามารถฝึกปฏิบัติสมาธิผ่านแอปพลิเคชันต่าง ๆ ซึ่งช่วยส่งเสริมการฝึกจิตใจและจรรโลงสติปัญญา กล่าวได้ว่า การบูรณาการพุทธบริหารการศึกษากับเทคโนโลยีดิจิทัล ถือเป็นแนวทางสำคัญในการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในศตวรรษที่ 21 โดยเน้นการเข้าถึงที่สะดวก เนื้อหาที่เข้าใจง่าย และการมีส่วนร่วมของผู้เรียน อันจะนำไปสู่การพัฒนาทั้งด้านปัญญาและจิตใจในสังคมร่วมสมัยอย่างยั่งยืน
Downloads
เอกสารอ้างอิง
ทิศนา แขมมณี. (2551). ศาสตร์การสอน : องค์ความรู้เพื่อการจัดการกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 7) . กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปัญญา ผิวเกลี้ยง. (2538). ความคิดเห็นของผู้บริหารและครูเกี่ยวกับการบริหารงานวิชาการของโรงเรียนอาชีวศึกษา. (วิทยานิพนธ์ครุศาสตร์อุตสาหกรรมมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา). บัณฑิตวิทยาลัย: สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง.
พระครูสกลธรรมสาธก (กิตฺติสมฺปนฺโน) และพระครูโอภาสนนทกิตติ์. (2559). พระพุทธศาสนาแห่งการเรียนรู้ที่ก้าวล้าศตวรรษที่ 21. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์, 3(1), 72 - 77.
พระปลัดยี่แก้ว ธมฺมจาโร (สมงาม), สมชัย ศรีนอก และสมควร นามสีฐาน. (2567). การจัดการเรียนรู้วิชาพระพุทธศาสนาด้วยปาฏิหาริยธรรมเทศนา. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 9(1), 1791 - 1804.
พิชิต เชาว์ชาญ และศักดิ์ดา งานหมั่น. (2567). นวัตกรรมการเรียนรู้วิชาพระพุทธศาสนาในศตวรรษที่ 21 : การผสมผสานเทคโนโลยีกับธรรมะ. วารสาร มจร พุทธโสธรปริทรรศน์, 4(2), 160 - 174.
วัฒนาพร ระงับทุกข์. (2542). แผนการสอนที่เน้นผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: วัฒนาพานิช.
สุวิทย์ มูลคำ และอรทัย มูลคำ. (2545). 21 วิธีการจัดการเรียนร้ ู: เพื่อพัฒนากระบวนการคิด. กรุงเทพฯ :ห้างหุ้นส่วนจำกัดภาพพิมพ์
อาภรณ์ ใจเที่ยง. (2542). พฤติกรรมการสอนภาษาไทย ระดับประถมศึกษา. นครปฐม: สถาบันราชภัฏนครปฐม.
เอกศักดิ์ บุตรลับ. (2537). ครูและการสอน (Teacher and Teaching). เพชรบุรี: ภาควิชาหลักสูตรและการสอน คณะวิชาครุศาสตร์: สถาบันราชภัฏเพชรบุรี.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารพุทธนวัตกรรมการศึกษา

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ได้รับการเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) ซึ่งอนุญาตให้ผู้อื่นสามารถแชร์บทความได้โดยให้เครดิตผู้เขียนและห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าหรือดัดแปลง หากต้องการใช้งานซ้ำในลักษณะอื่น ๆ หรือการเผยแพร่ซ้ำ จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากวารสาร






