บทบาทพระเกจิอาจารย์กับการพัฒนาวัดสู่แหล่งเรียนรู้และท่องเที่ยวเชิงศาสนา กรณีวัดป่าไทรทอง อำเภอปราสาท จังหวัดสุรินทร์

ผู้แต่ง

  • สุริยา คลังฤทธิ์ นักวิชาการอิสระ
  • ยโสธารา ศิริภาประภากร นักวิชาการอิสระ
  • ชัยนะรินทร์ ทับมะเริง อาจารย์ประจำหลักสูตรครุศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาเกษตรศาสตร์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์

คำสำคัญ:

พระเกจิอาจารย์, วัดไทรทอง, แหล่งเรียนรู้, แหล่งท่องเที่ยวเชิงศาสนา

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อนำเสนอการศึกษาบทบาทของพระเกจิอาจารย์ในการพัฒนาวัดไทรทองให้เป็นแหล่งเรียนรู้และแหล่งท่องเที่ยวเชิงศาสนาในระดับชุมชนท้องถิ่น โดยเน้นการวิเคราะห์ในมิติของการเป็นผู้นำทางจิตวิญญาณ การส่งเสริมการเรียนรู้แบบองค์รวม และการขับเคลื่อนพัฒนาท้องถิ่นผ่านมิติศาสนาและวัฒนธรรม

ผลการศึกษาพบว่า

วัดทรายทองได้กลายเป็นศูนย์กลางสำคัญของชุมชน ทั้งในด้านศาสนา การศึกษา วัฒนธรรม และเศรษฐกิจของท้องถิ่น โดยมีการดำเนินงานที่สอดคล้องกับแนวทางพระพุทธศาสนาอย่างมั่นคงและต่อเนื่อง ซึ่งสามารถสรุปผลการศึกษาได้ดังนี้ 1) การพัฒนาวัดให้เป็นแหล่งเรียนรู้ของชุมชน ได้แก่ วัดทรายทองมีบทบาทในการจัดกิจกรรมด้านการศึกษาพระพุทธศาสนา การอบรมคุณธรรมจริยธรรมแก่เยาวชน การจัดนิทรรศการภูมิปัญญาท้องถิ่น และการให้ความรู้ด้านวัฒนธรรมพื้นบ้านแก่ชุมชนอย่างเป็นระบบ 2) การส่งเสริมวัดทรายทองให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงศาสนา ได้แก่ วัดมีการจัดงานบุญประเพณีประจำปี การบูรณปฏิสังขรณ์ศาสนสถาน และการประชาสัมพันธ์อย่างต่อเนื่อง จนสามารถดึงดูดนักท่องเที่ยวและศรัทธาสาธุชนจากพื้นที่ใกล้เคียงและต่างจังหวัดให้เข้ามาร่วมกิจกรรมทางศาสนาและท่องเที่ยวได้อย่างต่อเนื่อง 3) บทบาทของพระเกจิอาจารย์ในมิติต่าง ๆ ได้แก่ พระเกจิอาจารย์ในวัดมีบทบาททั้งด้านการศึกษา การส่งเสริมวัฒนธรรมประเพณี การกระตุ้นเศรษฐกิจฐานราก และการพัฒนาจิตวิญญาณของประชาชน โดยใช้หลักธรรมและความเชื่อพื้นบ้านอย่างกลมกลืน ส่งผลให้ชุมชนมีความสามัคคีและมีความสุขทางใจ 4) ปัจจัยความสำเร็จและอุปสรรค ได้แก่ ความสำเร็จของวัดทรายทองเกิดจากภาวะผู้นำของพระภิกษุ ความร่วมมือจากชุมชน และการบริหารจัดการอย่างมีเป้าหมาย ส่วนอุปสรรคที่พบ ได้แก่ การขาดงบประมาณ การขาดบุคลากรเฉพาะด้าน และผลกระทบจากความเปลี่ยนแปลงของสังคมสมัยใหม่ โดยสรุป วัดทรายทองมิได้เป็นเพียงสถานที่ประกอบพิธีกรรมทางศาสนาเท่านั้น หากแต่ได้กลายเป็นศูนย์กลางของการเรียนรู้ การอนุรักษ์วัฒนธรรม การพัฒนาเศรษฐกิจชุมชน และเป็นรากฐานสำคัญในการเสริมสร้างจิตวิญญาณและความสัมพันธ์อันดีในสังคมและชุมชน

Downloads

Download data is not yet available.

เอกสารอ้างอิง

กรมการศาสนา. (2558). แนวทางการพัฒนาวัดเป็นแหล่งเรียนรู้ชุมชน. กรุงเทพฯ: กรมการศาสนา.

กรมการท่องเที่ยว. (2562). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงศาสนาในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: กรมการท่องเที่ยว.

ไพศาล วิสาโล. (2551). บทบาทพระสงฆ์กับการพัฒนาสังคม. กรุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า.

ประเสริฐ แสงสุวรรณ. (2563). พระพุทธศาสนากับการพัฒนาชุมชน: บทบาทของวัดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารสังคมศาสตร์, 27(1), 45 - 62.

สุรัตน์ วิเชียรเขียว. (2555). วัดกับการเสริมสร้างคุณภาพชีวิตของชุมชน. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.

สุรพงษ์ บูรพา. (2562). พระเกจิอาจารย์กับความศรัทธาของชาวบ้าน: พลังศาสนาในชุมชนท้องถิ่น. วารสารศาสนาและวัฒนธรรม, 10(2), 78 - 95.

นิธิ เอียวศรีวงศ์. (2543). ศาสนากับสังคมไทย. กรุงเทพฯ: มติชน.

สุชาติ เถาทอง. (2547). พระเกจิอาจารย์กับความเชื่อของชาวบ้าน. เชียงใหม่: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

สุพจน์ โกมลาภิสิทธิ์. (2555). บทบาทของพระเกจิอาจารย์กับการพัฒนาท้องถิ่นในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา, 33(1), 45 - 62.

ณรงค์ สอนสถิตย์. (2560). บทบาทของวัดในการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงศาสนาในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 34(3), 85 - 102.

พระธรรมปัญญาบดี. (2562). พระสงฆ์กับการพัฒนาสังคม. นครปฐม: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.

ไพฑูรย์ ชัยรัตนกิจ. (2560). บทบาทของวัดในการพัฒนาชุมชน: การเรียนรู้และการมีส่วนร่วมของประชาชน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

นพพร ตันติกุล. (2559). วัดกับการส่งเสริมความเข้มแข็งของชุมชนในพื้นที่ชนบท. วารสารสังคมศาสตร์มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 31(2), 99 - 115.

อนุชา บุญสถิตย์. (2563). บทบาทของวัดในการส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิตและการพัฒนาชุมชน. วารสารศึกษาศาสตร์และพัฒนาชุมชน, 12(1), 58 - 72.

สุภางค์ จันทวานิช. (2557). ทุนวัฒนธรรมกับการพัฒนาชุมชนท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ณัฐพงศ์ พัฒนศิริ. (2561). การพัฒนาชุมชนโดยใช้ทุนวัฒนธรรม: กรณีศึกษาบ้านโนนทัน จังหวัดมหาสารคาม. วารสารวิจัยสังคม, 40(3), 88 - 105.

ทวีศักดิ์ เดชชมชื่น. (2563). วัดกับทุนวัฒนธรรมในชุมชน: บทบาททางสังคมและเศรษฐกิจในภาคอีสาน. วารสารศิลปวัฒนธรรมอีสาน, 6(2), 52 - 69.

นิยะดา เหล่าสุนทร. (2563). บทบาทวัดกับการพัฒนาชุมชนเชิงวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ.

ประคอง พงษ์นาวิน. (2561). วัดกับการสืบสานภูมิปัญญาในชุมชน. วารสารวิถีวัฒนธรรม, 10(1), 55 - 67.

วัชรา เลิศมนัสชัย. (2561). การท่องเที่ยวเชิงศาสนากับการพัฒนาจิตวิญญาณของผู้แสวงบุญ. วารสารพุทธศาสตร์ศึกษา, 5(2), 75 - 90.

ธีระศักดิ์ หาญเมธี. (2562). ศักยภาพวัดกับการพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืนในบริบทชุมชน. วารสารการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม, 11(1), 89 - 102.

ประเสริฐ ณ นคร. (2559). บทบาทของพระสงฆ์กับการพัฒนาชุมชน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.

ชัยยงค์ ครุฑเหม. (2561). ภูมิปัญญาพระเกจิกับการสร้างศรัทธาในสังคมไทย. วารสารพุทธศาสตร์ปริทรรศน์, 10(2), 45 - 63.

มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2561). พระปริยัติธรรมกับการศึกษาพระพุทธศาสนาในยุคใหม่. พระนครศรีอยุธยา: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

สันติสุข มะลิซ้อน. (2562). บทบาทของวัดในการสนับสนุนการศึกษาในชุมชนชนบท. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 45(3), 88 - 102.

สุรัตน์ วรรณมณี. (2563). ภูมิปัญญาพระเกจิในฐานะครูทางวัฒนธรรม. วารสารศิลปวัฒนธรรมอีสาน, 12(2), 66 - 80.

ณัฐวุฒิ อุ่นใจ. (2561). บทบาทพระสงฆ์กับการธำรงวัฒนธรรมประเพณีท้องถิ่น. วารสารวิถีธรรมวิถีไทย, 9(2), 34 - 50.

ชัยวัฒน์ สุทธเลิศ. (2562). พระเกจิกับภูมิปัญญาความเชื่อท้องถิ่น. วารสารศาสนาและวัฒนธรรม, 8(1), 71 - 89.

วิชัย วงศ์ใหญ่. (2560). พระพุทธศาสนากับศิลปวัฒนธรรมพื้นบ้าน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุรีย์พร ปาลกะวงศ์ ณ อยุธยา. (2564). การอนุรักษ์ภาษาและวรรณกรรมพื้นบ้านโดยพระสงฆ์ในภาคอีสาน. วารสารไทยศึกษาปริทรรศน์, 13(3), 101 - 120.

สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน. (2563). บทบาทวัดกับการพัฒนาเศรษฐกิจฐานราก. (รายงานวิจัยชุมชน), กลุ่มสนับสนุนขบวนองค์กรชุมชนและประชาสังคม: สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน.

ณรงค์ฤทธิ์ พงศ์สุวรรณ. (2561). การส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมกับการพัฒนาเศรษฐกิจท้องถิ่น. วารสารการท่องเที่ยวไทย, 14(2), 21 - 36.

พรสวรรค์ สีหาราช. (2565). เศรษฐกิจชุมชนกับบทบาทของวัดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารเศรษฐศาสตร์ชุมชน, 18(1), 92 - 110.

ประคอง นิ่มนวล. (2560). พระเกจิอาจารย์กับบทบาททางสังคมจิตวิญญาณในภาคอีสาน. วารสารศาสนาและสังคม, 7(2), 45 - 60.

ศิวกร ภู่วิจิตร. (2563). พลังศรัทธากับการฟื้นฟูจิตใจในชุมชนท้องถิ่น. วารสารพัฒนาสังคม, 11(1), 23 - 39.

มานพ พรมโคตร. (2564). บทบาทพระสงฆ์กับการปลูกฝังค่านิยมเยาวชนไทย. นครปฐม: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.

สุนทรา กาญจนพิบูลย์. (2561). การใช้หลักธรรมเพื่อบำบัดและฟื้นฟูผู้มีปัญหาทางสังคม. วารสารสังคมวิทยาและจิตวิทยา, 9(3), 101 - 117.

UNESCO. (2017). Sustainable Tourism and Cultural Heritage. Paris: United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization.

Berger, P. (1967). The Sacred Canopy: Elements of a Sociological Theory of Religion. Anchor Books.

Weber, M. (1947). The Theory of Social and Economic Organization. Translated by A.M. Henderson and Talcott Parsons. Oxford University Press.

Collins - Kreiner, N. (2010). Researching Pilgrimage: Continuity and Transformations. Annals of Tourism Research, 37(2), 440 - 456.

Raj, R., & Morpeth, N.D. (2007). Religious Tourism and Pilgrimage Festivals Management: An International Perspective. CABI Publishing.

Rinschede, G. (1992). Forms of Religious Tourism. Annals of Tourism Research, 19(1), 51 - 67.

Sharpley, R., & Jepson, D. (2011). Rural Tourism: A Spiritual Experience?. Annals of Tourism Research, 38(1), 52 - 71.

Shinde, K.A. (2007). Religious Tourism: A Case Study of Ajmer. Anatolia, 18(2), 265 - 282.

Bourdieu, P. (1986). The forms of Capital. In J. Richardson (Ed.), Handbook of Theory and Research for the Sociology of Education. Greenwood.

UNESCO. (2012). Culture: A Driver and an Enabler of Sustainable Development. New York: United Nations.

UNESCO. (2008). Memory of the World Register - Epigraphic Archives of Wat Pho. Paris: UNESCO.

Cohen, E. (1998). Tourism and Religion: A Comparative Perspective. Pacific Tourism Review, 1(1), 1 - 10.

สัมภาษณ์ (ก) ผู้เชี่ยวชาญด้านการท่องเที่ยว, 15 กุมภาพันธ์ 2568.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

29-08-2025

รูปแบบการอ้างอิง

คลังฤทธิ์ ส. ., ศิริภาประภากร ย. ., & ทับมะเริง ช. (2025). บทบาทพระเกจิอาจารย์กับการพัฒนาวัดสู่แหล่งเรียนรู้และท่องเที่ยวเชิงศาสนา กรณีวัดป่าไทรทอง อำเภอปราสาท จังหวัดสุรินทร์ . วารสารพุทธนวัตกรรมการศึกษา, 1(2), 75–92. สืบค้น จาก https://so14.tci-thaijo.org/index.php/jbei/article/view/1727