รูปแบบสังคมแห่งการแบ่งปันตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยมีวัตถุประสงค์ ดังนี้ (1) เพื่อวิเคราะห์แนวคิดและหลักการของปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงและแนวคิดสังคมแห่งการแบ่งปันในเชิงปรัชญา และ (2) เพื่อสังเคราะห์รูปแบบของสังคมแห่งการแบ่งปันบนฐานแนวคิดปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงปรัชญา ได้แก่ วิภาษวิธีแบบโสกราตีส การตีความเชิงอรรถปริวรรต และการไตร่ตรองสะท้อนกลับ ผลการวิจัยพบว่า แนวคิดทั้งสองมีความสอดคล้องกันในมิติของการพัฒนาที่เน้นความสมดุลและความสัมพันธ์เชิงเกื้อกูล และสามารถบูรณาการเป็นกรอบแนวคิดเชิงองค์รวมได้ รูปแบบที่สังเคราะห์มีลักษณะเป็น “กระบวนการเชิงพลวัต” ตั้งอยู่บนหลักความพอประมาณ ความมีเหตุผล และการมีภูมิคุ้มกัน โดยมี “การแบ่งปัน” เป็นกลไกหลัก รูปแบบดังกล่าวประกอบด้วยองค์ประกอบ 4 ประการ ได้แก่ (1) การพัฒนาจากภายใน (2) การเรียนรู้ร่วมกัน (3) การมีส่วนร่วม และ (4) ความสัมพันธ์เชิงเกื้อกูล ซึ่งเชื่อมโยงกันอย่างเป็นระบบและนำไปสู่ความสมดุล ในมิติทางเศรษฐกิจ สังคม และจิตใจ องค์ความรู้ใหม่ คือ การเสนอรูปแบบสังคมแห่งการแบ่งปันตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงในฐานะกรอบแนวคิดเพื่อการพัฒนาสังคมอย่างยั่งยืน
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
เกษม วัฒนชัย. (2550). ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงกับการพัฒนาที่ยั่งยืน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2546). เศรษฐศาสตร์แนวพุทธ. กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธธรรม.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2544). ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2564). รายงานภาวะสังคมไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
Belk, R. (2014). You are what you can access: Sharing and collaborative consumption online. Journal of Business Research, 67(8): 1595–1600.
Botsman, R., & Rogers, R. (2010). What’s mine is yours: The rise of collaborative consumption. New York: HarperCollins.
Chambers, R. (1997). Whose reality counts? Putting the first last. London: Intermediate Technology Publications.
Fukuyama, F. (1995). Trust: The social virtues and the creation of prosperity. New York, NY: Free Press.
Lessig, L. (2008). Remix: Making art and commerce thrive in the hybrid economy. New York, NY: Penguin Press.
Nussbaum, M.C. (2011). Creating capabilities: The human development approach. Cambridge, MA: Harvard University Press.
Ostrom, E. (1990). Governing the commons: The evolution of institutions for collective action. Cambridge: Cambridge University Press.
Piketty, T. (2014). Capital in the twenty-first century. Cambridge, MA: Harvard University Press.
Putnam, R.D. (2000). Bowling alone: The collapse and revival of American community. New York, NY: Simon & Schuster.
Rifkin, J. (2014). The zero marginal cost society: The internet of things, the collaborative commons, and the eclipse of capitalism. New York: Palgrave Macmillan.
Schumacher, E.F. (1973). Small is beautiful: Economics as if people mattered. London: Blond & Briggs.
Sen, A. (1999). Development as freedom. New York: Alfred A. Knopf.
Stiglitz, J.E., Sen, A., & Fitoussi, J.P. (2009). Report by the Commission on the Measurement of Economic Performance and Social Progress. Paris: Commission on the Measurement of Economic Performance and Social Progress.
United Nations Development Programme (UNDP). (2010). Human development report 2010: The real wealth of nations: Pathways to human development. New York: Palgrave Macmillan.
Wilkinson, R., & Pickett, K. (2009). The spirit level: Why more equal societies almost always do better. London: Allen Lane.
World Bank. (2020). Thailand economic monitor: Inequality, opportunity, and human capital. Washington, DC: World Bank.
Zsolnai, L. (2007). Buddhist economics. Society and Economy, 29(2): 145–153.
