การนำหลักพรหมวิหาร 4 มาประยุกต์ใช้ในการพัฒนาภาวะผู้นำของครูและบุคลากรทางกาศึกษา

Phongphan Jimanang; Nawin Manokhan; Surin Numnaphol; Samret Atthakhan; Phanupong Tonwut

Authors

Phongphan Jimanang Roi Et Buddhist College, Mahachulalongkornrajavidyalaya University
Nawin Manokhan Roi Et Buddhist College, Mahachulalongkornrajavidyalaya University
Surin Numnaphol Roi Et Buddhist College, Mahachulalongkornrajavidyalaya University
Samret Atthakhan Roi Et Buddhist College, Mahachulalongkornrajavidyalaya University
Phanupong Tonwut Roi Et Buddhist College, Mahachulalongkornrajavidyalaya University

Keywords:

Educational Leadership, Four Brahmaviharas, Leadership Development

Abstract

This academic article aimed to examine and synthesize guidelines for applying the Four Brahmavihara principles in Buddhism to develop leadership among teachers and educational personnel within the Thai social context. This study employed a documentary research approach by collecting, analyzing, and synthesizing data from relevant documents and research studies on educational leadership and the Four Brahmavihara principles. The synthesis was conducted based on the Tripitaka, academic literature, and contemporary management theories.

The findings revealed that the Four Brahmavihara principles—loving-kindness (Metta), compassion (Karuna), sympathetic joy (Mudita), and equanimity (Upekkha)—can be effectively utilized as a conceptual framework for developing human-centered leadership behaviors in a concrete manner. The application of these principles contributes to leadership development in three key dimensions: (1) fostering a supportive and psychologically safe working environment, (2) providing guidance and support through coaching and mentoring roles, and (3) building positive relationships and trust within the organization. This article also highlights a case study of Lamplaimat Pattana School, which provides empirical evidence that the natural integration of Brahmavihara-based practices through a collegial culture and lesson study processes can strengthen professional learning communities. Such practices enhance teachers’ well-being and lead to improved student learning outcomes. The body of knowledge derived from this study proposes a Brahmavihara-based leadership framework that integrates professional competencies with moral maturity, serving as a guideline for the holistic and sustainable development of leadership among educational personnel.

References

ภาวะผู้นำเพื่อการเปลี่ยนแปลงทางการศึกษาไทย. (ม.ป.ป.). มูลนิธิสยามกัมมาจล.

พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2546ก). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2546ข). พุทธธรรม (ฉบับปรับปรุงและขยายความ). มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2559). คุณสมบัติพื้นฐานของผู้นำและผู้บริหารที่สามารถสร้างความสัมพันธ์เชิงบวกและนำพาองค์กรไปสู่ความสำเร็จอย่างยั่งยืน. มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

วิจารณ์ พานิช. (2556). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษที่ 21. มูลนิธิสดศรี-สฤษดิ์วงศ์.

สมชาย เทพแสง, อัจฉริยา เทพแสง, & กันต์ฐมณีญา นฤโฆษกิตติกีรติ. (2566). ภาวะผู้นำพลวัตร (Dynamic leadership): ภาวะผู้นำเชิงรุกมุ่งสู่คุณภาพขององค์กรในยุคปัญญาประดิษฐ์ (AI). วารสารสหวิทยาการวิจัยและนวัตกรรมการศึกษา, 2(1), 1–16.

สมศักดิ์ ภู่วิภาดาวรรธน์. (2563). ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 39. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 22(3), 175–188.

สุพิศ ศรีบัว, & จุฬาพรรณภรณ์ ธนะแพทย์. (2564). การบริหารสถานศึกษากับภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลง. Journal of MCU Ubon Review, 6(3), 783–798.

Cavanagh, G. F., & Bandsuch, M. R. (2002). Virtue as a benchmark for leadership in business. Journal of Business Ethics, 38(1), 109–117. https://doi.org/10.1023/A:1015721114163

Edmondson, A. C. (2018). The fearless organization: Creating psychological safety in the workplace for learning, innovation, and growth. John Wiley & Sons.

Fry, L. W., & Nisiewicz, M. S. (2013). Maximizing the triple bottom line through spiritual leadership. Stanford University Press.

Fullan, M. (2014). The principal: Three keys to maximizing impact. Jossey-Bass.

Hallinger, P., & Heck, R. H. (2010). Leadership for learning: Does collaborative leadership make a difference in school improvement? Educational Management Administration & Leadership, 38(6), 654–678. https://doi.org/10.1177/1741143210379060

Hord, S. M. (1997). Professional learning communities: Communities of continuous inquiry and improvement. Southwest Educational Development Laboratory.

Kahn, W. A. (1990). Psychological conditions of personal engagement and disengagement at work. Academy of Management Journal, 33(4), 692–724. https://doi.org/10.2307/256287

Rogers, E. M. (2003). Diffusion of innovations (5th ed.). Free Press.

Sendjaya, S., Sarros, J. C., & Santora, J. C. (2008). Defining and measuring servant leadership behaviour in Australia. Journal of Management Studies, 45(2), 402–424. https://doi.org/10.1111/j.14676486.2007.00761.x

Stone, D., & Heen, S. (2014). Thanks for the feedback: The science and art of receiving feedback well. Viking.

Takahashi, A., & McDougal, T. (2016). Collaborative lesson research: A catalyst for professional learning and school improvement. Journal of Mathematics Teacher Education, 19(2–3), 117–123. https://doi.org/10.1007/s10857-015-9338-2

Treviño, L. K., & Nelson, K. A. (2017). Managing business ethics: Straight talk about how to do it right (7th ed.). John Wiley & Sons.