A Developing and Enhancing Moral and Ethical Consciousness among Police Non-Commissioned Officers to Ensure Proper and Righteous Performance of Duties
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Abstract
This study aimed to (1) develop moral and ethical awareness among police cadets to instill a sense of social responsibility, (2) cultivate a strong moral conscience in police cadets to ensure they carry out their duties with integrity and in alignment with public interest, and (3) enhance understanding of the Police Code of Ethics and Conduct among police non-commissioned officer trainees at the Training Center Provincial Police Region 1, categorized by age, education level, and affiliation.
The research employed a quantitative approach to develop and instill moral and ethical values in police cadets, preparing them to perform their duties correctly and responsibly. The focus was on promoting responsibility toward oneself, the public, and society as a whole. The study also emphasized improving instructors’ effectiveness in teaching morality and ethics to enable cadets to serve the public righteously.
A questionnaire was designed and distributed to a sample of 300 police non-commissioned officer trainees, categorized by age and company. The research tools included a structured questionnaire, instrument validation, and interpretation criteria aimed at measuring instructional effectiveness in fostering ethics and morality among instructors at the training center.
Findings revealed that after receiving instruction grounded in academic principles, police non-commissioned officer trainees from all companies demonstrated a significant understanding of moral and ethical principles as conveyed by their instructors. The results suggest that ethical training based on the Police Code of Conduct successfully cultivated moral consciousness among police non-commissioned officer trainees. This development is vital for shaping officers who are willing to sacrifice personal comfort for the greater good, who possess a strong sense of social responsibility, foster good public relations, and have the necessary knowledge and understanding to apply ethical principles in their professional duties. These findings suggest that the police non-commissioned officer trainees were effectively prepared to perform their duties in accordance with ethical principles and public expectations.
Keywords : Teaching efficiency / Police Code of Ethics and Conduct / Police cadet non-commissioned officers / Instructor
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
This article is published under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License (CC BY-NC-ND 4.0), which allows others to share the article with proper attribution to the authors and prohibits commercial use or modification. For any other reuse or republication, permission from the journal and the authors is required.References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2564). แผนพัฒนาการศึกษาของกระทรวงศึกษาธิการ ฉบับที่ 12 (พ.ศ. 2560 - 2564). กรุงเทพฯ : สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ.
กองยุทธศาสตร์ สำนักงานยุทธศาสตร์ตำรวจ สำนักงานตำรวจแห่งชาติ. (มปท.). ยุทธศาสตร์สำนักงานตำรวจแห่งชาติ 20 ปี (พ.ศ. 2561–2580). เอกสารเผยแพร่.เกษม บุตรดี. 2548. “ปัจจัยเชิงสาเหตุที่มีอิทธิพลต่อประสิทธิภาพการสอนของครูคณิตศาสตร์ โรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดกรมสามัญศึกษา จังหวัดสกลนคร”, วิทยานิพนธ์การศึกษา
มหาบัณฑิต สาขาวิชาการวิจัยการศึกษา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
คงคา พฤทธสาโรช. (2537). การวิเคราะห์ตัวประกอบประสิทธิภาพการสอนของครูคณิตศาสตรโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดกรมสามัญศึกษา จังหวัดเพชรบูรณ. ปริญญานิพนธการศึกษามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยนเรศวร.
จุรีพร มุลนี. (2565). ประสิทธิภาพการจัดการเรียนการสอนของครูในศตวรรษที่ 21 ของสำนักงานเขต พื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชลบุรี เขต 1. การค้นคว้าอิสระหลักสูตรปริญญาศึกษาศาสตร มหาบัณฑิต สาขาการบริหารการศึกษา. คณะศิลปะศาสตร์. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยเกริก.
เฉลิมพล โพธิ์ศรี. (2546). การวิเคราะหองค์ประกอบปจจัยที่ส่งเสริมประสิทธิภาพการสอนของครูคณิตศาสตรในโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานการประถมศึกษาจังหวัดศรีสะเกษ. ปริญญานิพนธการศึกษามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ชนันภรณ์ ใจเสาร์ดี. (2567). การใช้ Active Learning ในการพัฒนาด้านคุณธรรมจริยธรรมของเยาวชนในศตวรรษที่ 21. วารสารมหาวิทยาลัยพายัพ. 34(1), 166-179.
วิชัย วงษ์ใหญ่ และมารุต พัฒผล. (2566). การพัฒนาทักษะสร้างสรรค์นวัตกรรม.กรุงเทพฯ : ศูนย์ผู้นำนวัตกรรมหลักสูตรและการเรียนรู้.
ทิศนา แขมมณี. (2564). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. พิมพ์ครั้งที่ 23. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เทียมจันทร พานิชยผลินไชย. (2530). ตัวประกอบที่สัมพันธกับประสิทธิภาพการสอนของครูในโรงเรียนมัธยมศึกษา เขตการศึกษา 7. ปริญญานิพนธการศึกษามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยศรีนครินวิโรฒประสานมิตร.
ธวัชชัย ชัยจิรฉายากุล. (2513). การศึกษาองคประกอบที่เปนแรงจูงใจในการเลือกเรียนวิชาสาย สามัญและสายอาชีพของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปที่ 3 ในโรงเรียนมัธยมแบบประสม ปีการศึกษา 2512. ปริญญานิพนธการศึกษามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหิดล.
ธีรวุฒิ เอกะกุล. (2566). ระบบวิธีวิจัยทางพฤติกรรมศษสตร์และสังคมศาสตร์. อุบลราชธานี : วิทยา ออฟเซทการพิมพ์.
พรชัย ขันตี และคณะ. (2558). ทฤษฎีอาชญาวิทยา: หลักการ งารวิจัย และนโยบายประยุกต์. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพ: สาขาวิชาอาชญาวิยาและการบริหารงานยุติธรรม วิทยาลัยรัฐกิจ มหาวิทยาลัยรังสิต.
พระมหานรินทร์ สุรปญฺโญ (เอมพันธ์). (2564). การประยุกต์หลักพุทธจริยธรรมเพื่อพัฒนาจริยธรรมทางการเมืองของผู้นําทางการเมืองในจังหวัดชัยภูมิ. (ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์) พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พิกุล ถิตย์อำไพ. (2548). ปัจจัยเชิงสาเหตุที่มีอิทธิพลต่อประสิทธิภาพการสอนของครูคณิตศาสตร์ระดับมัธยมศึกษา จังหวัดกาฬสินธุ์. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการวัดการศึกษา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
บุญชม ศรีสะอาด. (2563). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาส์น.
ภิญโญ แกงศิริ. (2537). การประเมินประสิทธิภาพการสอนของครูในโรงเรียนมัธยมศึกษา เขตการศึกษา 7. ปริญญานิพนธการศึกษามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยนเรศวร.
มัทนา ปนมวง. (2536). องคประกอบที่สงผลตอประสิทธิภาพการสอนของครูประถมศึกษาสังกัดสํานักงานการประถมศึกษาจังหวัดพิษณุโลก. ปริญญานิพนธการศึกษามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยนเรศวร.
มุกดามณี ศรีพงษ์เพริศ. (2565). ปัจจัยคัดสรรที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษ ที่ 21 ของครูประถมศึกษา จังหวัดปทุมธานี. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย. ปทุมธานี : มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
ลัดดา จันทรแสง. (2553). การวิเคราะหตัวประกอบของประสิทธิภาพ ของครูคณิตศาสตรตามการประเมินตนเองและนักเรียนในโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดกรมสามัญศึกษาจังหวัดนครสวรรค. ปริญญานิพนธการศึกษามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ลัดดาวัลย ชมมณฑา. (2520). ตัวแปรที่เกี่ยวของกับประสิทธิภาพการสอนระดับอุดมศึกษา สาขามนุษยศาสตร์. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.
สำนักงานตำรวจแห่งชาติ , คู่มือแนวทางการปฏิบัติตามกฎ ก.ตร.ว่าด้วยประมวลจริยธรรมและจรรยาบรรณ ตำรวจ พ.ศ. 2551 (แก้ไขตามกฎ ก.ตร.ว่าด้วยประมวลจริยธรรมและจรรยาบรรณของตำรวจ (ฉบับที่2) พ.ศ. 2553 ), กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์ตำรวจ, 2555.
ศิริญญา ศรีประมวล. (2549). การวิเคราะห์องค์ประกอบของประสิทธิภาพการสอนของครูประถมศึกษา. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการวัดผลและวิจัยการศึกษา มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
สุนทรี สกุลพราหมณ. (2563). การพัฒนารูปแบบการเรียนแบบยืดหยุ่น สำหรับนักศึกษาระดับ
ปริญญาตรี. วารสารวิจัยและพัฒนา วไลลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์. 10(1), 29-34.
สุปราณี งามหลอด. (2564). ผลของการจัดกิจกรรมศิลปะการปั้นที่มีผลต่อทักษะการคิดเชิงเหตุผลของเด็กปฐมวัย. ปริญญานิพนธ์. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สุรางค โควตระกูล. (2541). จิตวิทยาการศึกษา. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.
อมรรัตน์ ม่วงกลิ่น. (2567). ปัญหากฎหมายในการปล่อยชั่วคราวของผู้ต้องหาหรือจำเลยในคดีอาญา ที่เป็นพระภิกษุในพระพุทธศาสนา. ปริญญานิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชานิติศาสตร์. บัณฑิตวิทยาลัย.พระนครศรีอยุธยา : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
Adebayo, O. S., Olagunju, E. O., & Akinyele, D. O. (2022b). The Impact of Operational
Efficiency on the Customer Satisfaction of Electricity Distribution Companies in Nigeria. Journal of Public Policy and Management, 42, 409-427.
Good, Carter V. (1959). Dictionary of Education. 2nd ed. New York: McGraw – Hill
Book Company.
Sugiono. (2023). Quantitative, Qualitative, and R&D Research Methods. Alfabeta.
