a การพัฒนาเสริมสร้างปลูกจิตสำนึกคุณธรรมจริยธรรมให้กับนักเรียนนายสิบตำรวจ เพื่อปฏิบัติหน้าที่ด้วยความถูกต้อง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อพัฒนาคุณธรรมจริยธรรมให้กับนักเรียนนายสิบตำรวจให้มีความรับผิดชอบต่อสังคม 2) เพื่อปลูกจิตสำนึกให้กับนักเรียนนายสิบตำรวจ ปฏิบัติหน้าที่สัมพันธ์กับประชาชนปฏิบัติหน้าที่ด้วยความถูกต้องมีคุณธรรมจริยธรรม 3) เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการสอนเสริมสร้างความเข้าใจประมวลจริยธรรมและจรรยาบรรณตำรวจ ให้กับนักเรียนนายสิบตำรวจ ของกลุ่มงานอาจารย์ ศูนย์ฝึกอบรมตำรวจภูธรภาค 1
การวิจัยเป็น การพัฒนาเสริมสร้างปลูกจิตสำนึกคุณธรรมจริยธรรมให้กับนักเรียนนายสิบตำรวจ เพื่อพร้อมในการปฏิบัติหน้าที่ด้วยความถูกต้อง ของกลุ่มงานอาจารย์ ศูนย์ฝึกอบรมตำรวจภูธรภาค 1 โดยการวิจัยเชิงปริมาณ โดยการพัฒนาเสริมสร้างปลูกจิตสำนึกคุณธรรมและจริยธรรมนักเรียนนายสิบตำรวจ ให้มีความรับผิดชอบต่อตนเอง ความรับผิดชอบต่อประชาชน ความรับผิดชอบต่อสังคม ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความถูกต้อง โดยเพิ่มประสิทธิภาพการสอนของอาจารย์ด้านคุณธรรมและจริยธรรม เพื่อไปรับใช้บริการประชาชนปฏิบัติหน้าที่ด้วยความถูกต้อง โดยการวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่าง นักเรียนนายสิบตำรวจ จำนวน 300 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยการสร้างแบบสอบถาม การทดสอบเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย เกณฑ์การแปลผล ในการเตรียมความพร้อมให้กับนักเรียนนายสิบตำรวจปฏิบัติหน้าที่ด้วยความถูกต้อง ผลการวิจัย สรุปได้ดังนี้
จากการวิจัยในครั้งนี้ พบว่ากลุ่มตัวอย่างนักเรียนนายสิบตำรวจ จำนวน 300 คน นักเรียนนายสิบแต่ละกองร้อย หลังจากที่อาจารย์ได้ถ่ายทอดตามหลักวิชาการแล้ว ได้มีความเข้าใจ ในหลักคุณธรรมจริยธรรม อาจารย์ผู้สอนได้ถ่ายทอดการเสริมสร้างตามประมวลจริยธรรมและจรรยาบรรณตำรวจ การปลูกจิตสำนึกคุณธรรมจริยธรรมให้กับนักเรียนนายสิบตำรวจ เพื่อปฏิบัติหน้าที่ด้วยความถูกต้อง ซึ่งองค์ประกอบแต่ละด้านมีความสำคัญในการพัฒนานักเรียนนายสิบตำรวจอย่างมาก เพราะต้องเป็นผู้เสียสละความสุขส่วนตัว เพื่อประโยชน์ส่วนรวม มีความรับผิดชอบต่อสังคม มีการสร้างสัมพันธ์ภาพที่ดีกับประชาชน มีความรู้ความเข้าใจในประมวลจริยธรรมและจรรยาบรรณตำรวจ และนำไปประยุกต์ใช้ในการปฏิบัติหน้าที่ราชการพร้อมที่จะไปรับใช้บริการประชาชนให้ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความถูกต้องต่อไป
คำสำคัญ : ประสิทธิภาพการสอน / ประมวลจริยธรรมจรรยาบรรณตำรวจ / นักเรียนนายสิบตำรวจ / อาจารย์ผู้สอน
.
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ได้รับการเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) ซึ่งอนุญาตให้ผู้อื่นสามารถแชร์บทความได้โดยให้เครดิตผู้เขียนและห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าหรือดัดแปลง หากต้องการใช้งานซ้ำในลักษณะอื่น ๆ หรือการเผยแพร่ซ้ำ จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากวารสาร
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2564). แผนพัฒนาการศึกษาของกระทรวงศึกษาธิการ ฉบับที่ 12 (พ.ศ. 2560 - 2564). กรุงเทพฯ : สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ.
กองยุทธศาสตร์ สำนักงานยุทธศาสตร์ตำรวจ สำนักงานตำรวจแห่งชาติ. (มปท.). ยุทธศาสตร์สำนักงานตำรวจแห่งชาติ 20 ปี (พ.ศ. 2561–2580). เอกสารเผยแพร่.เกษม บุตรดี. 2548. “ปัจจัยเชิงสาเหตุที่มีอิทธิพลต่อประสิทธิภาพการสอนของครูคณิตศาสตร์ โรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดกรมสามัญศึกษา จังหวัดสกลนคร”, วิทยานิพนธ์การศึกษา
มหาบัณฑิต สาขาวิชาการวิจัยการศึกษา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
คงคา พฤทธสาโรช. (2537). การวิเคราะห์ตัวประกอบประสิทธิภาพการสอนของครูคณิตศาสตรโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดกรมสามัญศึกษา จังหวัดเพชรบูรณ. ปริญญานิพนธการศึกษามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยนเรศวร.
จุรีพร มุลนี. (2565). ประสิทธิภาพการจัดการเรียนการสอนของครูในศตวรรษที่ 21 ของสำนักงานเขต พื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชลบุรี เขต 1. การค้นคว้าอิสระหลักสูตรปริญญาศึกษาศาสตร มหาบัณฑิต สาขาการบริหารการศึกษา. คณะศิลปะศาสตร์. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยเกริก.
เฉลิมพล โพธิ์ศรี. (2546). การวิเคราะหองค์ประกอบปจจัยที่ส่งเสริมประสิทธิภาพการสอนของครูคณิตศาสตรในโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานการประถมศึกษาจังหวัดศรีสะเกษ. ปริญญานิพนธการศึกษามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ชนันภรณ์ ใจเสาร์ดี. (2567). การใช้ Active Learning ในการพัฒนาด้านคุณธรรมจริยธรรมของเยาวชนในศตวรรษที่ 21. วารสารมหาวิทยาลัยพายัพ. 34(1), 166-179.
วิชัย วงษ์ใหญ่ และมารุต พัฒผล. (2566). การพัฒนาทักษะสร้างสรรค์นวัตกรรม.กรุงเทพฯ : ศูนย์ผู้นำนวัตกรรมหลักสูตรและการเรียนรู้.
ทิศนา แขมมณี. (2564). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. พิมพ์ครั้งที่ 23. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เทียมจันทร พานิชยผลินไชย. (2530). ตัวประกอบที่สัมพันธกับประสิทธิภาพการสอนของครูในโรงเรียนมัธยมศึกษา เขตการศึกษา 7. ปริญญานิพนธการศึกษามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยศรีนครินวิโรฒประสานมิตร.
ธวัชชัย ชัยจิรฉายากุล. (2513). การศึกษาองคประกอบที่เปนแรงจูงใจในการเลือกเรียนวิชาสาย สามัญและสายอาชีพของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปที่ 3 ในโรงเรียนมัธยมแบบประสม ปีการศึกษา 2512. ปริญญานิพนธการศึกษามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหิดล.
ธีรวุฒิ เอกะกุล. (2566). ระบบวิธีวิจัยทางพฤติกรรมศษสตร์และสังคมศาสตร์. อุบลราชธานี : วิทยา ออฟเซทการพิมพ์.
พรชัย ขันตี และคณะ. (2558). ทฤษฎีอาชญาวิทยา: หลักการ งารวิจัย และนโยบายประยุกต์. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพ: สาขาวิชาอาชญาวิยาและการบริหารงานยุติธรรม วิทยาลัยรัฐกิจ มหาวิทยาลัยรังสิต.
พระมหานรินทร์ สุรปญฺโญ (เอมพันธ์). (2564). การประยุกต์หลักพุทธจริยธรรมเพื่อพัฒนาจริยธรรมทางการเมืองของผู้นําทางการเมืองในจังหวัดชัยภูมิ. (ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์) พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พิกุล ถิตย์อำไพ. (2548). ปัจจัยเชิงสาเหตุที่มีอิทธิพลต่อประสิทธิภาพการสอนของครูคณิตศาสตร์ระดับมัธยมศึกษา จังหวัดกาฬสินธุ์. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการวัดการศึกษา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
บุญชม ศรีสะอาด. (2563). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาส์น.
ภิญโญ แกงศิริ. (2537). การประเมินประสิทธิภาพการสอนของครูในโรงเรียนมัธยมศึกษา เขตการศึกษา 7. ปริญญานิพนธการศึกษามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยนเรศวร.
มัทนา ปนมวง. (2536). องคประกอบที่สงผลตอประสิทธิภาพการสอนของครูประถมศึกษาสังกัดสํานักงานการประถมศึกษาจังหวัดพิษณุโลก. ปริญญานิพนธการศึกษามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยนเรศวร.
มุกดามณี ศรีพงษ์เพริศ. (2565). ปัจจัยคัดสรรที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษ ที่ 21 ของครูประถมศึกษา จังหวัดปทุมธานี. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย. ปทุมธานี : มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
ลัดดา จันทรแสง. (2553). การวิเคราะหตัวประกอบของประสิทธิภาพ ของครูคณิตศาสตรตามการประเมินตนเองและนักเรียนในโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดกรมสามัญศึกษาจังหวัดนครสวรรค. ปริญญานิพนธการศึกษามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ลัดดาวัลย ชมมณฑา. (2520). ตัวแปรที่เกี่ยวของกับประสิทธิภาพการสอนระดับอุดมศึกษา สาขามนุษยศาสตร์. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.
สำนักงานตำรวจแห่งชาติ , คู่มือแนวทางการปฏิบัติตามกฎ ก.ตร.ว่าด้วยประมวลจริยธรรมและจรรยาบรรณ ตำรวจ พ.ศ. 2551 (แก้ไขตามกฎ ก.ตร.ว่าด้วยประมวลจริยธรรมและจรรยาบรรณของตำรวจ (ฉบับที่2) พ.ศ. 2553 ), กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์ตำรวจ, 2555.
ศิริญญา ศรีประมวล. (2549). การวิเคราะห์องค์ประกอบของประสิทธิภาพการสอนของครูประถมศึกษา. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการวัดผลและวิจัยการศึกษา มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
สุนทรี สกุลพราหมณ. (2563). การพัฒนารูปแบบการเรียนแบบยืดหยุ่น สำหรับนักศึกษาระดับ
ปริญญาตรี. วารสารวิจัยและพัฒนา วไลลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์. 10(1), 29-34.
สุปราณี งามหลอด. (2564). ผลของการจัดกิจกรรมศิลปะการปั้นที่มีผลต่อทักษะการคิดเชิงเหตุผลของเด็กปฐมวัย. ปริญญานิพนธ์. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สุรางค โควตระกูล. (2541). จิตวิทยาการศึกษา. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.
อมรรัตน์ ม่วงกลิ่น. (2567). ปัญหากฎหมายในการปล่อยชั่วคราวของผู้ต้องหาหรือจำเลยในคดีอาญา ที่เป็นพระภิกษุในพระพุทธศาสนา. ปริญญานิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชานิติศาสตร์. บัณฑิตวิทยาลัย.พระนครศรีอยุธยา : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
Adebayo, O. S., Olagunju, E. O., & Akinyele, D. O. (2022b). The Impact of Operational
Efficiency on the Customer Satisfaction of Electricity Distribution Companies in Nigeria. Journal of Public Policy and Management, 42, 409-427.
Good, Carter V. (1959). Dictionary of Education. 2nd ed. New York: McGraw – Hill
Book Company.
Sugiono. (2023). Quantitative, Qualitative, and R&D Research Methods. Alfabeta.
