การพัฒนาผลิตภัณฑ์การท่องเที่ยวเมืองเบตงเพื่อมุ่งสู่การท่องเที่ยวคาร์บอนสุทธิเป็นศูนย์

ผู้แต่ง

  • มีนา ระเด่นอาหมัด คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา
  • ศุภาวิณี กิติวินิต คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา
  • ภัทรวดี เอียดเต็ม คณะวิทยาศาสตร์เทคโนโลยีและการเกษตร มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา
  • กมลทิพย์ กรรไพเราะ คณะวิทยาศาสตร์เทคโนโลยีและการเกษตร มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา
  • ปาวีณา ดุลยเสรี คณะวิทยาศาสตร์เทคโนโลยีและการเกษตร มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา
  • สมทบ เวทโอสถ คณะวิทยาศาสตร์เทคโนโลยีและการเกษตร มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา

DOI:

https://doi.org/10.56825/jlams.2026.1313014

คำสำคัญ:

ผลิตภัณฑ์การท่องเที่ยว, นักท่องเที่ยวคุณภาพสูง, การท่องเที่ยวคาร์บอนต่ำ , คาร์บอนสุทธิเป็นศูนย์ , เมืองเบตง

บทคัดย่อ

อุตสาหกรรมท่องเที่ยวมีส่วนต่อการปล่อยก๊าซเรือนกระจกในระดับสูง จึงจำเป็นต้องพัฒนาการท่องเที่ยวคาร์บอนต่ำเพื่อเป็นฐานสู่การท่องเที่ยวคาร์บอนสุทธิเป็นศูนย์ งานวิจัยแบบผสมผสานครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ประเมินพฤติกรรมและความต้องการของนักท่องเที่ยวคุณภาพสูงต่อผลิตภัณฑ์การท่องเที่ยวเมืองเบตง (2) ประเมินศักยภาพของผลิตภัณฑ์การท่องเที่ยวเมืองเบตงให้สอดคล้องกับความต้องการดังกล่าว และ (3) พัฒนาผลิตภัณฑ์การท่องเที่ยวเมืองเบตงตามแนวทางการท่องเที่ยวคาร์บอนต่ำ กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วยนักท่องเที่ยวคุณภาพสูง 398 คน ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 30 คน และผู้ประเมินโปรแกรมท่องเที่ยวต้นแบบ 8 คน เครื่องมือวิจัย ได้แก่ แบบสอบถาม และแบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง โดยอ้างอิงเกณฑ์การท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนโลกและประเมินปริมาณการปล่อยก๊าซเรือนกระจกจากการจัดงานอีเว้นท์ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบ Welch’s t-test และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า (1) นักท่องเที่ยวคุณภาพสูงต้องการผลิตภัณฑ์การท่องเที่ยวที่คำนึงถึงสิ่งแวดล้อมใน 4 ด้าน ได้แก่ ที่พัก กิจกรรม อาหาร และของที่ระลึก (2) ผลิตภัณฑ์การท่องเที่ยวเมืองเบตงมีจุดแข็งด้านทรัพยากรและอัตลักษณ์ของพื้นที่ แต่ยังขาดระบบการจัดการความยั่งยืนอย่างเป็นรูปธรรม และ (3) งานวิจัยนำไปสู่การพัฒนาโปรแกรมต้นแบบ เที่ยวเบตง วิถี Low Carbon 3 วัน 2 คืน ตามหลักปรับ–ลด–ชดเชย ซึ่งปล่อยก๊าซเรือนกระจก 0.35 ตัน CO₂e หรือประมาณ 0.04 ตันต่อคน และมีการชดเชยคาร์บอนเครดิต 1 tCO₂eq ผลการศึกษาสะท้อนความเป็นไปได้ของการพัฒนาผลิตภัณฑ์การท่องเที่ยวคาร์บอนต่ำในระดับพื้นที่ เพื่อเป็นฐานสู่การท่องเที่ยวคาร์บอนสุทธิเป็นศูนย์ต่อไป

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2566). แผนกลยุทธ์เพื่อการขับเคลื่อนการท่องเที่ยวสีขาว ภายใต้โมเดลเศรษฐกิจ BCG (พ.ศ. 2566–2570). สืบค้นเมื่อ 8 พฤษภาคม 2566, จาก https://www.mots.go.th/images/v2022_1683099938532QkNHLnBkZg==.pdf

งามนิจ แสนนำพล, มณวิภา ยาเจริญ, และ จารุณี ศรีบุรี. (2566). รูปแบบการท่องเที่ยวสุขภาพเชิงสร้างสรรค์บนฐานองค์ความรู้การแพทย์พื้นบ้านและภูมิปัญญาท้องถิ่นของชุมชนตำบลป่าเมี่ยง อำเภอดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่. วารสารวิชาการวิทยาลัยบริหารศาสตร์, 6(3), 152–166. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/SASAJ/article/view/263146

จิรวรรณ ดีประเสริฐ และ อุราเพ็ญ ยิ้มประเสริฐ. (2566). การสื่อสารการตลาดแนวใหม่เพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนในชุมชนเกาะลัดอีแท่น. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนครพนม, 13(1), 88–101. https://doi.org/10.14456/npuj.2023.7

ชาคริต อ่องทุน และ นรินทร์ สังข์รักษา. (2562). การปฏิบัติที่เป็นเลิศในการจัดการท่องเที่ยวแบบคาร์บอนต่ำ: กรณีศึกษาชุมชนในภาคตะวันออกของไทย. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี, 13(2), 374–384. https://so01.tci-thaijo.org/index.php/journaldtc/article/view/241078

เทิดชาย ช่วยบำรุง. (2552). บทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นกับการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนบนฐานแนวคิดเศรษฐกิจพอเพียง(พิมพ์ครั้งที่ 1). สถาบันพระปกเกล้า

ป่านันทนาการทะเลหมอกอัยเยอร์เวง. (2566). ข้อมูลสถิตินักท่องเที่ยวที่เข้าเยี่ยมชมทะเลหมอกอัยเยอร์เวง ระหว่างเดือนมกราคม–พฤษภาคม 2566. กรมป่าไม้ กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม.

พิมพ์ลภัส พงศกรรังศิลป์. (2560). คาร์บอนฟุตพริ้นท์จากการบริโภคในอุตสาหกรรมท่องเที่ยวของแหล่งท่องเที่ยวทางทะเลและชายหาด ในพื้นที่อำเภอเกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี. Veridian E-Journal, Silpakorn University (Humanities, Social Sciences and arts), 10(1), 1087–1102. https://he02.tci-thaijo.org/index.php/Veridian-E-Journal/article/view/88394

สำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. (2566). เที่ยวแบบรักษ์โลก เที่ยวแบบ “Low Carbon Tourism”. สืบค้นเมื่อ 8 พฤษภาคม 2566, จาก https://www.onep.go.th/เที่ยวแบบรักษ์โลก-เที่ย/

สิตางศ์ เจริญวงศ์, ปรีชา เปี่ยมพงศ์สานต์ และ สุธี ประศาสน์เศรษฐ. (2562). การปรับตัวของชุมชนเศรษฐกิจเขียว-น้ำเงินท่ามกลางสภาวะโลกร้อน: กรณีศึกษาชายฝั่งทะเลตะวันออก. วารสารเศรษฐศาสตร์การเมืองบูรพา, 6(2), 144–165. https://so01.tci-thaijo.org/index.php/pegbuu/article/view/199172

องค์การบริหารจัดการก๊าซเรือนกระจก (องค์การมหาชน). (2566). โปรแกรมคำนวณคาร์บอนฟุตพริ้นท์งานอีเว้นท์ ภาคการท่องเที่ยว. สืบค้นเมื่อ 21 มิถุนายน 2566, จาก https://thaicarbonlabel.tgo.or.th/index.php?lang=TH&mod=Wkc5M2JteHZZV1JmYjJabWMyVjBkR2x1Wnc9PQ

Bhaktikul, K., Aroonsrimorakot, S., Laiphrakpam, M., & Paisantanakij, W. (2021). Toward a low-carbon tourism for sustainable development: A study based on a royal project for highland community development in Chiang Rai, Thailand. Environment, Development and Sustainability, 23(7), 10743–10762. https://doi.org/10.1007/s10668-020-01083-4

Booking.com. (2023, April 17). Cost vs conscience: Booking.com delves into the dilemma dividing sustainable travel in 2023. Retrieved 8 May 2023, from https://news.booking.com/en-us/cost-vs-conscience-bookingcom-delves-into-the-dilemma-dividing-sustainable-travel-in-2023/

Ditta-Apichai, M., Sroypetch, S., & Caldicott, R. W. (2024). A critique of community-based tourism development: The comparative case of Betong and Pho Tak Districts, Thailand. Community Development, 55(1), 67–84. https://doi.org/10.1080/15575330.2022.2144921

Ellis, S. & Bourgau, N. (2019). Culture|2030 indicators. Retrieved 8 May 2023, from https://unesdoc.unesco.org/ark:/48223/pf0000371562

Fakfare, P., & Wattanacharoensil, W. (2023). Low-carbon tourism: Determining domestic tourist perception from Thailand: Tourism Agenda 2030. Tourism Review, 78(2), 496–516. https://doi.org/10.1108/TR-12-2021-0537

Goodwin, H. (2016). Responsible tourism: Using tourism for sustainable development (2nd ed.). Oxford: Goodfellow.

Gössling, S., Balas, M., Mayer, M., & Sun, Y. Y. (2023). A review of tourism and climate change mitigation: The scales, scopes, stakeholders and strategies of carbon management. Tourism Management, 95, 104681. https://doi.org/10.1016/j.tourman.2022.104681

Guo, Y., & Li, S. (2025). Multi-level governance of low-carbon tourism in rural China: Policy evolution, implementation pathways, and socio-ecological impacts. Frontiers in Environmental Science, 12, 1482713. https://doi.org/10.3389/fenvs.2024.1482713

Kormos, C., & Gifford, R. (2014). The validity of self-report measures of proenvironmental behavior: A meta-analytic review. Journal of Environmental Psychology, 40, 359–371. https://doi.org/10.1016/j.jenvp.2014.09.003

Lundie, S., Dwyer, L., & Forsyth, P. (2007). Environmental-Economic Measures of Tourism Yield. Journal of Sustainable Tourism, 15(5), 503–519. https://doi.org/10.2167/jost713.0

Praprom, C., & Laipaporn, J. (2023). Betong: A Potential Wellness Tourism Destination in The Deep South of Thailand. GeoJournal of Tourism and Geosites, 46(1), 55–62. https://doi.org/10.30892/gtg.46106-1000

Rovinelli, R. J., & Hambleton, R. K. (1976). On the use of content specialists in the assessment of criterion-referenced test item validity. In Annual Meeting of the American Educational Research Association. California. https://files.eric.ed.gov/fulltext/ED121845.pdf

Sun, Y. Y., Faturay, F., Lenzen, M., Gössling, S., & Higham, J. (2024). Drivers of global tourism carbon emissions. Nature Communications, 15, 10384. https://doi.org/10.1038/s41467-024-54582-7

TAT REVIEW. (2562). Who? Where? What? When? Why? นักท่องเที่ยวกลุ่มศักยภาพ. สืบค้นเมื่อ 8 พฤษภาคม 2566, จาก https://tatreviewmagazine.com/article/who-where-what-when-why-2019/

United Nations Framework Convention on Climate Change. (2022). Thailand’s 2nd updated nationally determined contribution. Retrieved May 8, 2023, from https://unfccc.int/sites/default/files/NDC/2022-11/Thailand%202nd%20Updated%20NDC.pdf

United Nations Development Programme Thailand. (2022). Community-based tourism social innovation playbook. Retrieved 8 May 2023, from https://www.undp.org/thailand/publications/ community-based-tourism-social-innovation-playbook

United Nations Development Programme Thailand. (2024). NC 4: Global boiling and climate change: Impacting every life across Thailand. Retrieved July 17, 2024, from https://www.undp.org/stories/climate-impact-thailand

World Tourism Organization. (2024). Glasgow Declaration Implementation Report 2023 – Advancing Climate Action. UNWTO; Madrid. https://doi.org/10.18111/9789284425242

World Travel and Tourism Council. (2025). Bridging the say-do gap: How to create an effective sustainability strategy by knowing your customers. Retrieved 9 May 2025, from https://researchhub.wttc.org/product/bridging-the-say-do-gap-create-an-effective-sustainability-strategy

Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis (3rd ed.). NewYork: Harper & Row.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-06-30

รูปแบบการอ้างอิง

ระเด่นอาหมัด ม., กิติวินิต ศ. ., เอียดเต็ม ภ. ., กรรไพเราะ ก., ดุลยเสรี ป. ., & เวทโอสถ ส. . (2026). การพัฒนาผลิตภัณฑ์การท่องเที่ยวเมืองเบตงเพื่อมุ่งสู่การท่องเที่ยวคาร์บอนสุทธิเป็นศูนย์. วารสารศิลปศาสตร์และวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 13(1), 67–86. https://doi.org/10.56825/jlams.2026.1313014

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย