Competency of Local Administrative Organization Administrators in Nakhon Phanom Province.

Main Article Content

Pirom Mongboon
Worawut Inthanon
Kotchakorn Dechakhamphu

Abstract

          The study of the competencies of local administrative organization administrators is a crucial factor in enhancing and upgrading local governance to effectively meet the needs of the public and promote sustainable development. This research aimed to: (1) examine the competency levels of local administrative organization administrators in Nakhon Phanom Province, (2) investigate the factors influencing these competencies, and (3) propose guidelines for developing the competencies of such administrators. The research employed a mixed-methods design. The quantitative component involved 267 administrators from local administrative organizations in Nakhon Phanom Province, with the sample size determined using Taro Yamane’s formula.      The research tool was a questionnaire with an Index of Item-Objective Congruence (IOC) of 0.99 and a reliability coefficient of 0.96. Statistical methods used for data analysis included frequency, percentage, mean, standard deviation, and multiple regression analysis, with a significance level set at 0.05. The qualitative component involved 16 local administrative executives in Nakhon Phanom Province, selected through purposive sampling. Data were collected using a set of research-guided questions for focus group discussions and analyzed using content analysis.
        The findings were as follows: 1) the overall competency level of local administrative organization administrators in Nakhon Phanom Province was high; 2) the factors influencing their competencies included technology, personal attributes, environment, and organizational aspects. These four independent variables collectively accounted for 28.20% of the variance, with statistical significance at the 0.05 level; and 3) the study suggests that efforts to develop the competencies of local administrative executives should consider the specific context of the area—such as its geographical location bordering neighboring countries, its cultural diversity among ethnic groups, and its economy, which requires cooperation from all sectors. A systematic approach to competency development that is closely aligned with the local context is essential to enhancing the effectiveness of local governance in truly meeting the needs of the population. Recommendations for improving executive competencies emphasize the use of technology to increase efficiency and transparency, restructuring organizational systems for greater flexibility, and integrating technology with local culture to support grassroots economic development and strengthen the leadership role of local administrators in the digital era.

Article Details

How to Cite
Mongboon, P., Inthanon, W. ., & Dechakhamphu, K. (2025). Competency of Local Administrative Organization Administrators in Nakhon Phanom Province. Journal of Research and Development the Greater Mekong Subregion, 4(2), 113–131. retrieved from https://so14.tci-thaijo.org/index.php/RDGMSJournal/article/view/1582
Section
Research article

References

กนิษฐา แสงผา, จารุกัญญา อุดานนท์ และกชกร เดชะคำภู. (2567). สมรรถนะของบุคลากรองค์การบริหารส่วนจังหวัดนครพนม. วารสารการบริหารการปกครองและนวัตกรรมท้องถิ่น, 8(2), 249-268.

กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น. (2557). คู่มือสมรรถนะของข้าราชการหรือพนักงานส่วนท้องถิ่นในตำแหน่งประเภทบริหารท้องถิ่น และอำนวยการท้องถิ่น. กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น.

กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น. (2560). คู่มือคำอธิบายสมรรถนะของกรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น. กองการเจ้าหน้าที่กลุ่มงานวางแผนอัตรากำลังและระบบงาน.

กฤต ผิวขำ, วชิรพัฒน์ หวังหมู่กลาง, และเจษฎา โพธิสาย (2567). การปรับตัวขององค์กรปกครองท้องถิ่นสู่ระบบราชการ 4.0 ด้วยนวัตกรรม. วารสารการบริหารการจัดการและการพัฒนาที่ยั่งยืน, 2(3), 268–701.

ชนานัญ สุดโต, พรเทพ เสถียรนพเก้า และวัลนิกา ฉลากบาง (2566). องค์ประกอบของสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ของครูในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย. Journal of Roi Kaensarn Academy, 8(5), 633–644.

ทรงสุข บุญทาวงค์, ชัยณรงค์ ศรีรักษ์ และธนากร ทั่งเรือง. (2566). การบูรณาการจิตวิญญาณแห่งถิ่นที่สู่เป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืนด้วยการจัดการประโยชน์เชิงพื้นที่เพื่อการอนุรักษ์และการท่องเที่ยว กรณีศึกษาพื้นที่ป่าต้นจากของชุมชนไทรทอง อำเภอไม้แก่น จังหวัดปัตตานี. วารสารวิชาการวิทยาลัยบริหารศาสตร์, 6(3), 120–134.

ธงชัย วงษ์เมฆา. (2563). เทคโนโลยีกับการพัฒนาองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในยุคดิจิทัล. วารสารนโยบายสาธารณะ.

ปัญญาวุธ บุญสิทธิ์. (2566). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะของผู้บริหารองค์การบริหารส่วนตำบลในจังหวัดนครพนม (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยนครพนม).

ปาริชาติ สุวรรณพร และธัญนันท์ บุญอยู่. (2564). อิทธิพลคั่นกลางของสมรรถนะหลักที่เชื่อมโยงระหว่างสภาพแวดล้อมขององค์การสู่คุณภาพชีวิตในงานของข้าราชการองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในอำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี. วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยเวสเทิร์น มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 7(2), 96–108.

ปิยวรรณ เกษดี และบำเพ็ญ ไมตรีโสภณ. (2563). การพัฒนาสมรรถนะในการปฏิบัติงานของบุคลากรองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในเขตอำเภอบางสะพาน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยนานาชาติแสตมฟอร์ด

พระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม. (2537, 2 ธันวาคม). ราชกิจจานุเบกษา, 111(53 ก), 11.

ภัทรพล ทศมาศ, สัญญา เคณาภูมิ และยุภาพร ยุภาศ. (2561). สมรรถนะผู้บริหารท้องถิ่นในศตวรรษที่ 21. วารสารรัฐศาสตร์และนโยบายสาธารณะ, 10(3), 518–526.

รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2511 (2511, 20, มิถุนายน). ราชกิจจานุเบกษา.

รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 (2540, 11, ตุลาคม). ราชกิจจานุเบกษา.

รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550 (2550, 24, สิงหาคม). ราชกิจจานุเบกษา.

รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 (2511, 6, เมษายน). ราชกิจจานุเบกษา.

วราภรณ์ ชัยวรพร. (2561). เศรษฐกิจฐานราก: แนวทางการพัฒนาชุมชนท้องถิ่น. สถาบันวิจัยชุมชน.

วาสนา บุญมาก. (2562). การเรียนรู้เกิดขึ้นอย่างไร. วารสาร Journal of Education Naresuan University, 6(2), 214–216.

วุฒิชัย อารักษ์โพชฌงค์. (2561). การประเมินสมรรถนะหลักของบุคลากรภาครัฐที่สังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดสมุทรสาคร. วารสารสังคมศาสตร์บูรณาการ, 5(1), 208–239.

วีรศักดิ์ หะติง, จารุกัญญา อุดานนท์ และกชกร เดชะคำภู. (2567). ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการบริการสาธารณะขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดนครพนม. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 4(2), 1070–1082.

สายใจ วานิชสุจริต, สำราญ วิเศษ และจารุกัญญา อุดานนท์. (2567). ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานของบุคลากรองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ในเขตอำเภอโพนสวรรค์ จังหวัดนครพนม. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 4(2), 1083–1099.

เสกศักดิ์ อยู่ดี, พระมหาดิลกรัศมี ฐิตจาโร (วุฒิยา) และภัชลดา สุวรรณนวล. (2566). การบริหารจัดการปกครองส่วนท้องถิ่นด้วยสื่อดิจิทัลสังคมออนไลน์. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 10(7), 308–317.

สุวัฒนา ตุ้งสวัสดิ์. (2561). ผู้นำท้องถิ่นกับทักษะการบริหารในยุค Thailand 4.0. วารสารการบริหารและพัฒนา, 15(1), 128–139.

สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2552). คู่มือการกำหนดสมรรถนะในราชการพลเรือน: คู่มือสมรรถนะหลัก. นนทบุรี: ประชุมช่าง.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2564). ยุทธศาสตร์การพัฒนาเขตเศรษฐกิจพิเศษนครพนม.

ศลิษา ชินสุข, เกศรินทรก วิมลธาดา และกฤตพล ทองดอนพุ่ม. (2565). การพัฒนาสมรรถนะการบริหารของผู้บริหารเทศบาลตำบลเมืองไพร จังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารการบริหารและสังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 5(2), 67–76.

อาทิตย์ โพธิ์งาม. (2562). การใช้ข้อมูลท้องถิ่นเพื่อการวางแผนพัฒนาที่ยั่งยืน. มหาวิทยาลัยขอนแก่น. NESCO. (2012). Sustainable tourism and cultural heritage. UNESCO.

อรทัย มูลคำ และ ชวลีย์ ณ ถลาง. (2563). การศึกษาศักยภาพการท่องเที่ยวในเขตพัฒนาเศรษฐกิจพิเศษจังหวัดนครพนม. วารสารสังคมศาสตร์, 9(1), 134–142.