การตั้งชื่อลวดลายผ้ามัดหมี่ของกลุ่มชาติพันธุ์ในจังหวัดสกลนคร: การศึกษาตามแนวอรรถศาสตร์ชาติพันธุ์

Main Article Content

ยุทธพิชัย วรรณสังข์
สารภี ขาวดี

บทคัดย่อ

          บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการตั้งชื่อลวดลายผ้ามัดหมี่ของกลุ่มชาติพันธุ์ในจังหวัดสกลนคร โดยมุ่งวิเคราะห์ (1) โครงสร้างภาษาของชื่อลวดลาย และ (2) องค์ประกอบทางความหมาย โดยใช้กรอบแนวคิดอรรถศาสตร์ชาติพันธุ์ (Ethnosemantics) เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ เก็บรวบรวมข้อมูลจากกลุ่มชาติพันธุ์ผู้ไทย ญ้อ โย้ย กะเลิง และไท–ลาว มีผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 18 คน ด้วยวิธีการสัมภาษณ์เชิงลึก การสังเกต และการวิเคราะห์ข้อมูลภาคสนาม
           ผลการวิจัยพบว่า การตั้งชื่อลวดลายผ้ามัดหมี่มีทั้งโครงสร้างแบบเดี่ยวและแบบขยาย โดยมีทั้งความหมายตรงและความหมายเชิงเปรียบเทียบ ซึ่งแตกต่างกันไปตามกลุ่มชาติพันธุ์ กลุ่มผู้ไทยนิยมใช้โครงสร้างแบบขยายที่แฝงความหมายเชิงนามธรรม กลุ่มญ้อและกะเลิงนิยมใช้โครงสร้างแบบเดี่ยวที่กระชับและสื่อความหมายตรง ขณะที่กลุ่มโย้ยและไท–ลาว มีการใช้ทั้งโครงสร้างแบบเดี่ยวและแบบขยาย สะท้อนให้เห็นถึงความยืดหยุ่นทางภาษาและการผสมผสานระหว่างค่านิยมดั้งเดิมกับวัฒนธรรมร่วมสมัย ทั้งนี้ ชื่อลวดลายจำนวนมากมีความเชื่อมโยงกับธรรมชาติ สิ่งแวดล้อม ความเชื่อ และพิธีกรรม อีกทั้งบางชื่อยังสะท้อนอิทธิพลของวัฒนธรรมสมัยใหม่ บางชื่อมีการนำชื่อบุคคลหรือสัญลักษณ์ร่วมสมัยมาใช้ โดยสรุป การตั้งชื่อลวดลายผ้ามัดหมี่มิได้เป็นเพียงการระบุชื่อเรียกเท่านั้น หากยังสะท้อนโลกทัศน์ ระบบความคิด อัตลักษณ์ และการเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรมของชุมชนในจังหวัดสกลนคร ผลการวิจัยชี้ให้เห็นว่าภาษาเป็นเครื่องมือสำคัญในการถ่ายทอดภูมิปัญญาและการสืบทอดคุณค่าทางวัฒนธรรมสู่คนรุ่นต่อไป

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
วรรณสังข์ ย., & ขาวดี ส. (2026). การตั้งชื่อลวดลายผ้ามัดหมี่ของกลุ่มชาติพันธุ์ในจังหวัดสกลนคร: การศึกษาตามแนวอรรถศาสตร์ชาติพันธุ์. วารสารวิจัยและพัฒนาอนุภูมิภาคลุ่มน้ำโขง, 5(2), 46–60. สืบค้น จาก https://so14.tci-thaijo.org/index.php/RDGMSJournal/article/view/2569
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กันยารัตน์ มะแสงสม. (2563). ชื่อลวดลายผ้าฝ้ายย้อมครามของชาวผู้ไทในอำเภอพรรณนิคม จังหวัดสกลนคร : มุมมองด้านอรรถศาสตร์ชาติพันธุ์. ใน ปรีชา ธรรมวินธร (บ.ก.), คราม : ทุนทางวัฒนธรรมท้องถิ่นอีสานกับการพัฒนาที่ยั่งยืน. รายงานสืบเนื่องจากการประชุมวิชาการระดับชาติ (น. 22-34). มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.

นลธวิช เขียวพุ่มพวง และ ปนัดดา ฤกษ์เปลี่ยน. (2566). ศึกษาการตั้งชื่อยาดองของไทยตามแนวอรรถศาสตร์ชาติพันธุ์. วารสารสหวิทยาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตาร์, (6)6, 2994-3010.

พิจิตรา พาณิชย์กุล. (2547). การศึกษาชื่อและระบบการทอซิ่นมัดหมี่ดั้งเดิมของคนไทพวน อำเภอบ้านหมี่ จังหวัดลพบุรี ตามแนวอรรถศาสตร์ชาติพันธุ์. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย) DOI : 10.58837/CHULA.THE.2004.1888

วัลลภา แต้สมบูรณ์. (2547). ภาษาและวัฒนธรรม: แนวคิดและการวิเคราะห์เชิงภาษาศาสตร์มานุษยวิทยา. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

สุวิไล เปรมศรีรัตน์, สุจริตลักษณ์ ดีผดุง, อภิญญา บัวสรวง, โสภนา ศรีจำปา, อมร ทวีศักดิ์, เอกพงศ์ สุวรรณเกษร์, อิสระ ชูศรี, มยุรี ถาวรพัฒน์, และ ประภาศรี ดำสอาด . (2547). แผนที่ภาษาของกลุ่มชาติพันธุ์ต่าง ๆ ในประเทศไทย. สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ.

อมรา ประสิทธิ์รัฐสินธุ์. (2549). กว่าจะเป็นนักภาษาศาสตร์. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

อมรา ประสิทธิ์รัฐสินธุ์. (2556). วัจนลีลา: การศึกษาการใช้ภาษาในบริบททางสังคม. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

อรทัย ชูชื่น. (2556). วัจนปฏิบัติในการสื่อสารของคนอีสาน: กรณีศึกษาภาษาถิ่นในพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารภาษาศาสตร์, 32(2), 47–68.

อุมาพร สังขมาน. (2554). การศึกษาความหมายของชื่อกระเจี๊ยบ. วารสารมนุษยศาสตร์, 18(2), 127-140.

Spradley, J. P. (1979). The ethnographic interview. Holt, Rinehart and Winston.

Wierzbicka, A. (1992). Semantics, culture, and cognition: Universal human concepts in culture-specific configurations. Oxford University Press.