สมรรถนะของผู้บริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดนครพนม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาสมรรถนะของผู้บริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น เป็นปัจจัยสำคัญในการพัฒนาและยกระดับการบริหารจัดการท้องถิ่นให้ตอบสนองต่อความต้องการของประชาชนและส่งเสริมการพัฒนาที่ยั่งยืน การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาระดับสมรรถนะของผู้บริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดนครพนม 2) เพื่อศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อสมรรถนะของผู้บริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดนครพนม และ 3) เพื่อเสนอแนวทางการพัฒนาสมรรถนะของผู้บริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดนครพนม รูปแบบการวิจัยเป็นแบบผสานวิธี ระหว่างการวิจัยเชิงปริมาณ จากกลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้บริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดนครพนม จำนวน 267 คน โดยการหาขนาดกลุ่มตัวอย่างใช้วิธีคำนวณจากสูตรของทาโร ยามาเน่ เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูลเป็นแบบสอบถาม มีค่าดัชนี IOC เท่ากับ 0.99 และค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.96 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ โดยกำหนดค่านัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 และการวิจัยเชิงคุณภาพ จากกลุ่มเป้าหมาย ได้แก่ ผู้บริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดนครพนม จำนวน 16 คน เลือกโดยวิธีการแบบเจาะจง โดยมีเครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูลเป็นแนวคำถามเพื่อการวิจัยในการสนทนากลุ่ม (Focus Group) ด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา (Content analysis)
ผลการวิจัย พบว่า 1) ระดับสมรรถนะของผู้บริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดนครพนม โดยรวมอยู่ในระดับสูง 2) ปัจจัยที่ส่งผลต่อสมรรถนะของผู้บริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดนครพนม ได้แก่ ด้านเทคโนโลยี ด้านส่วนบุคคล ด้านสิ่งแวดล้อม และ ด้านองค์กร ซึ่งตัวแปรอิสระทั้ง 4 ตัวแปร มีอำนาจในการพยากรณ์ร้อยละ 28.20 มีนัยยะสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 3) แนวทางการพัฒนาสมรรถนะของผู้บริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดนครพนม ควรคำนึงถึงบริบทเฉพาะของพื้นที่ ด้านภูมิศาสตร์ที่ตั้งอยู่ติดกับประเทศเพื่อนบ้าน ด้านวัฒนธรรมที่มีความหลากหลายของกลุ่มชาติพันธุ์ ด้านเศรษฐกิจที่ต้องอาศัยความร่วมมือจากทุกภาคส่วน การพัฒนาสมรรถนะอย่างเป็นระบบและเชื่อมโยงกับบริบทท้องถิ่นเป็นแนวทางสำคัญในการยกระดับการบริหารจัดการท้องถิ่นให้สามารถตอบสนองต่อความต้องการของประชาชนได้อย่างแท้จริง ข้อเสนอแนะในการพัฒนาผู้บริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น เน้นการใช้เทคโนโลยีเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพและความโปร่งใส การปรับโครงสร้างองค์กรให้ยืดหยุ่น และการบูรณาการเทคโนโลยีกับวัฒนธรรมท้องถิ่นเพื่อส่งเสริมเศรษฐกิจฐานรากและบทบาทผู้นำท้องถิ่นในยุคดิจิทัล
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ข้อเขียนหรือบทความใดๆ ที่ตีพิมพ์เผยแพร่ในวารสารวิจัยและพัฒนาอนุภูมิภาคลุ่มน้ำโขง (Online) ฉบับนี้ เป็นความคิดเห็นเฉพาะส่วนตัวของผู้เขียนและกองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และวารสารวิจัยและพันาอนุภูมิภาค ลุ่มน้ำโขง (Online) ไม่มีข้อผูกพันธ์ประการใดๆ อนึ่งกองบรรณาธิการวารสารยินดีรับพิจารณาบทความจากนักวิชาการ นักศึกษา ตลอดจนผู้อ่าน และผู้สนใจทั่วไป เพื่อนำลงตีพิมพ์ สำหรับบทความจะผ่านการพิจารณาจากผู้ทรงคุณวุฒิสาขาวิชาที่เกี่ยวข้องทั้งภายในและภายนอกสถาบัน
เอกสารอ้างอิง
กนิษฐา แสงผา, จารุกัญญา อุดานนท์ และกชกร เดชะคำภู. (2567). สมรรถนะของบุคลากรองค์การบริหารส่วนจังหวัดนครพนม. วารสารการบริหารการปกครองและนวัตกรรมท้องถิ่น, 8(2), 249-268.
กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น. (2557). คู่มือสมรรถนะของข้าราชการหรือพนักงานส่วนท้องถิ่นในตำแหน่งประเภทบริหารท้องถิ่น และอำนวยการท้องถิ่น. กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น.
กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น. (2560). คู่มือคำอธิบายสมรรถนะของกรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น. กองการเจ้าหน้าที่กลุ่มงานวางแผนอัตรากำลังและระบบงาน.
กฤต ผิวขำ, วชิรพัฒน์ หวังหมู่กลาง, และเจษฎา โพธิสาย (2567). การปรับตัวขององค์กรปกครองท้องถิ่นสู่ระบบราชการ 4.0 ด้วยนวัตกรรม. วารสารการบริหารการจัดการและการพัฒนาที่ยั่งยืน, 2(3), 268–701.
ชนานัญ สุดโต, พรเทพ เสถียรนพเก้า และวัลนิกา ฉลากบาง (2566). องค์ประกอบของสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ของครูในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย. Journal of Roi Kaensarn Academy, 8(5), 633–644.
ทรงสุข บุญทาวงค์, ชัยณรงค์ ศรีรักษ์ และธนากร ทั่งเรือง. (2566). การบูรณาการจิตวิญญาณแห่งถิ่นที่สู่เป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืนด้วยการจัดการประโยชน์เชิงพื้นที่เพื่อการอนุรักษ์และการท่องเที่ยว กรณีศึกษาพื้นที่ป่าต้นจากของชุมชนไทรทอง อำเภอไม้แก่น จังหวัดปัตตานี. วารสารวิชาการวิทยาลัยบริหารศาสตร์, 6(3), 120–134.
ธงชัย วงษ์เมฆา. (2563). เทคโนโลยีกับการพัฒนาองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในยุคดิจิทัล. วารสารนโยบายสาธารณะ.
ปัญญาวุธ บุญสิทธิ์. (2566). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะของผู้บริหารองค์การบริหารส่วนตำบลในจังหวัดนครพนม (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยนครพนม).
ปาริชาติ สุวรรณพร และธัญนันท์ บุญอยู่. (2564). อิทธิพลคั่นกลางของสมรรถนะหลักที่เชื่อมโยงระหว่างสภาพแวดล้อมขององค์การสู่คุณภาพชีวิตในงานของข้าราชการองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในอำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี. วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยเวสเทิร์น มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 7(2), 96–108.
ปิยวรรณ เกษดี และบำเพ็ญ ไมตรีโสภณ. (2563). การพัฒนาสมรรถนะในการปฏิบัติงานของบุคลากรองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในเขตอำเภอบางสะพาน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยนานาชาติแสตมฟอร์ด
พระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม. (2537, 2 ธันวาคม). ราชกิจจานุเบกษา, 111(53 ก), 11.
ภัทรพล ทศมาศ, สัญญา เคณาภูมิ และยุภาพร ยุภาศ. (2561). สมรรถนะผู้บริหารท้องถิ่นในศตวรรษที่ 21. วารสารรัฐศาสตร์และนโยบายสาธารณะ, 10(3), 518–526.
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2511 (2511, 20, มิถุนายน). ราชกิจจานุเบกษา.
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2540 (2540, 11, ตุลาคม). ราชกิจจานุเบกษา.
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550 (2550, 24, สิงหาคม). ราชกิจจานุเบกษา.
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 (2511, 6, เมษายน). ราชกิจจานุเบกษา.
วราภรณ์ ชัยวรพร. (2561). เศรษฐกิจฐานราก: แนวทางการพัฒนาชุมชนท้องถิ่น. สถาบันวิจัยชุมชน.
วาสนา บุญมาก. (2562). การเรียนรู้เกิดขึ้นอย่างไร. วารสาร Journal of Education Naresuan University, 6(2), 214–216.
วุฒิชัย อารักษ์โพชฌงค์. (2561). การประเมินสมรรถนะหลักของบุคลากรภาครัฐที่สังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดสมุทรสาคร. วารสารสังคมศาสตร์บูรณาการ, 5(1), 208–239.
วีรศักดิ์ หะติง, จารุกัญญา อุดานนท์ และกชกร เดชะคำภู. (2567). ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการบริการสาธารณะขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดนครพนม. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 4(2), 1070–1082.
สายใจ วานิชสุจริต, สำราญ วิเศษ และจารุกัญญา อุดานนท์. (2567). ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานของบุคลากรองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ในเขตอำเภอโพนสวรรค์ จังหวัดนครพนม. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 4(2), 1083–1099.
เสกศักดิ์ อยู่ดี, พระมหาดิลกรัศมี ฐิตจาโร (วุฒิยา) และภัชลดา สุวรรณนวล. (2566). การบริหารจัดการปกครองส่วนท้องถิ่นด้วยสื่อดิจิทัลสังคมออนไลน์. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 10(7), 308–317.
สุวัฒนา ตุ้งสวัสดิ์. (2561). ผู้นำท้องถิ่นกับทักษะการบริหารในยุค Thailand 4.0. วารสารการบริหารและพัฒนา, 15(1), 128–139.
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2552). คู่มือการกำหนดสมรรถนะในราชการพลเรือน: คู่มือสมรรถนะหลัก. นนทบุรี: ประชุมช่าง.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2564). ยุทธศาสตร์การพัฒนาเขตเศรษฐกิจพิเศษนครพนม.
ศลิษา ชินสุข, เกศรินทรก วิมลธาดา และกฤตพล ทองดอนพุ่ม. (2565). การพัฒนาสมรรถนะการบริหารของผู้บริหารเทศบาลตำบลเมืองไพร จังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารการบริหารและสังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 5(2), 67–76.
อาทิตย์ โพธิ์งาม. (2562). การใช้ข้อมูลท้องถิ่นเพื่อการวางแผนพัฒนาที่ยั่งยืน. มหาวิทยาลัยขอนแก่น. NESCO. (2012). Sustainable tourism and cultural heritage. UNESCO.
อรทัย มูลคำ และ ชวลีย์ ณ ถลาง. (2563). การศึกษาศักยภาพการท่องเที่ยวในเขตพัฒนาเศรษฐกิจพิเศษจังหวัดนครพนม. วารสารสังคมศาสตร์, 9(1), 134–142.
