ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาร้อยเอ็ด เขต 2

ผู้แต่ง

  • ณัฏฐ์ พละชัย มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตร้อยเอ็ด
  • ธีรภัทร์ ถิ่นแสนดี มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตร้อยเอ็ด

คำสำคัญ:

ภาวะผู้นำ, วิชาการ, ผู้บริหารสถานศึกษา

บทคัดย่อ

สารนิพนธ์นี้มีวัตถุประสงค์ของการวิจัย คือ 1) เพื่อศึกษาภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาร้อยเอ็ด เขต 2 2) เพื่อเปรียบเทียบความคิดเห็นภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาร้อยเอ็ด เขต 2 จำแนกตาม ตำแหน่ง การศึกษา และประสบการณ์ในการทำงาน 3) เพื่อรวบรวมข้อเสนอแนะภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาร้อยเอ็ด เขต 2 กลุ่มตัวอย่าง ผู้บริหารสถานศึกษาและครู จำนวน 335 คน กำหนดขนาดของกลุ่มตัวอย่างโดยใช้ตารางสำเร็จรูปของเครจซี่และมอร์แกน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลเป็นแบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สถิติทดสอบค่าที (t-test) และสถิติการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว F-test (One-Way ANOVA) และการทดสอบความแตกต่างของค่าเฉลี่ยเป็นรายคู่ด้วยวิธีการของเซฟเฟ่ (Scheffe' Method)

          ผลการวิจัยพบว่า: 1) ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาร้อยเอ็ด เขต 2 โดยรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน ได้แก่ ด้านวิสัยทัศน์ ด้านใฝ่บริการ ด้านจิตวิญญาณ ด้านสมรรถนะ และด้านจริยธรรม 2) การเปรียบเที่ยบภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาร้อยเอ็ด เขต 2 จำแนกตาม ระดับการศึกษา ตำแหน่ง และประสบการณ์ในการทำงาน โดยรวมแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ 3) ข้อเสนอแนะการพัฒนาภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษา ได้แก่ การพัฒนาภาวะผู้นำในพื้นที่นี้ต้องผสมผสาน การใช้เทคโนโลยีเพื่อสนับสนุนการเรียนการสอน เข้ากับ การเสริมสร้างความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล เพื่อสร้างแรงจูงใจและความไว้วางใจในทีมงาน ซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะของบริบทชนบทที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิด

เอกสารอ้างอิง

บุญชม ศรีสะอาด. (2554). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.

มณีรัตน์ สุดเต้. (2563). ภาวะผู้นำในยุคดิจิทัลกับการบริหารสถานศึกษา. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.

วชิระ ดวงมาตย์พล. (2557). การพัฒนาตัวบ่งชี้ภาวะผู้นำแบบเหนือชั้นของผู้บริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน สังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัด (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา, มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย). บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย.

สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ. (2563). รายงานการบริหารจัดการศึกษาแห่งชาติ. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.

Buzzi, M. (1991). Instructional leadership and school effectiveness. New York: Teachers College Press.

Hallinger, P., & Heck, R. H. (1996). Reassessing the principal's role in school effectiveness: 1980–1995. Educational Administration Quarterly, 32(1), 5–44. https://doi.org/10.1177/0013161X96032001002

Hopkins, D. (2001). School improvement for real. London: Routledge Falmer.

Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610. https://doi.org/10.1177/001316447003000308

Larson, C. L., & others. (2006). Leadership for learning: Instructional leadership in schools. Thousand Oaks, CA: Corwin Press.

McEwan, A. T. (1998). Educational leadership: Culture and diversity. Gateshead: Athenaeum Press.

Schmidt, E., & Cohen, J. (2013). The new digital age: Reshaping the future of people, nations and business. New York: Knopf.

Toffler, A. (1980). The third wave. New York: Bantam Books.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2025-12-31

รูปแบบการอ้างอิง

พละชัย ณ., & ถิ่นแสนดี . ธ. (2025). ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาร้อยเอ็ด เขต 2. วารสารครุพัฒนาปริทรรศน์, 2(4), 46–54. สืบค้น จาก https://so14.tci-thaijo.org/index.php/JEDRS/article/view/2094