ความรอบรู้ด้านสุขภาพจิต และปัจจัยที่เกี่ยวข้อง ในกลุ่มคนทำงานด้านการบริหารจัดการ ณ โรงพยาบาลระดับตติยภูมิแห่งหนึ่ง ในกรุงเทพมหานคร: การศึกษาแบบตัดขวาง

บทคัดย่อ

ปฏิภาณ เตชะนิรัติศัย
ภาควิชาเวชศาสตร์ป้องกันและสังคม คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

เจตน์ รัตนจีนะ
ภาควิชาเวชศาสตร์ป้องกันและสังคม คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย



บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้เป็นงานวิจัยเชิงพรรณนาภาคตัดขวาง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความรอบรู้ด้านสุขภาพจิต และปัจจัยที่เกี่ยวข้องในกลุ่มคนทำงานด้านการบริหารจัดการ ณ โรงพยาบาลระดับตติยภูมิแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร โดยเก็บตัวอย่างกลุ่มคนทำงานด้านการบริหารจัดการ ณ โรงพยาบาลระดับตติยภูมิแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานครทั้งหมดโดยไม่สุ่มจำนวน 289 คน ดำเนินการเก็บข้อมูล ระหว่างเดือนมีนาคมถึงพฤษภาคม พ.ศ. 2568 แบบสอบถามประกอบด้วย ข้อมูล ปัจจัยด้านบุคคล และแบบสอบถามความรอบรู้ด้านสุขภาพจิตฉบับภาษาไทย การวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนาและสถิติเชิงอนุมาน โดยใช้สถิติการถดถอยเชิงเส้นพหุคูณ โดยกลุ่มตัวอย่างมีอัตราการตอบกลับ ร้อยละ 87.0 คะแนนความรอบรู้ด้านสุขภาพจิตโดยรวม มีค่าเฉลี่ย 107.6 คะแนน (ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน 11.4 คะแนน) เมื่อควบคุมตัวแปรกวนแล้วพบว่า ปัจจัยด้านบุคคลที่มีความสัมพันธ์กับคะแนนความรอบรู้ด้านสุขภาพจิตโดยรวมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ได้แก่ กลุ่มหน่วยงาน ประกอบด้วย ฝ่ายสนับสนุนบริการ (β=4.9, 95%CI=1.5-8.4) ฝ่ายเทคโนโลยีสารสนเทศ (β=6.0, 95%CI=1.5-10.5) ประวัติความเจ็บป่วยทางจิต (β=11.7, 95%CI=3.7-19.7) และการเข้าถึงความรู้ด้าน สุขภาพจิต (β=5.6, 95%CI=3.0-8.2) ดังนั้นองค์กรควรส่งเสริมการจัดเตรียมแหล่งข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับความรอบรู้ด้านสุขภาพจิต รวมถึงการจัดกิจกรรมพูดคุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์เกี่ยวกับการประสบปัญหาความเจ็บป่วยทางจิตโดยมุ่งเน้นในกลุ่มที่มีลักษณะงานที่ไม่ค่อยได้มีการติดต่อ หรือทำงานร่วมกับบุคลากรณ์ทางการแพทย์ หรือที่ไม่เคยมีประวัติความเจ็บป่วยทางจิตมาก่อน เพื่อให้บุคลากรมีความรอบรู้ด้านสุขภาพจิตที่ดี



คำสำคัญ: ความรอบรู้ด้านสุขภาพจิต; กลุ่มคนวัยทำงาน; อาชีพด้านการบริหารจัดการ