การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้เพศศึกษาโดยใช้รูปแบบโมเดลเลิฟกับทฤษฎีความสามารถตนเองเพื่อสร้างเสริมความฉลาดรู้สุขภาวะทางเพศของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2

บทคัดย่อ

ภาสกร ชาญจิราวดี
มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ กรุงเทพมหานคร

สิงหา จันทน์ขาว
มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ กรุงเทพมหานคร

เอมอัชฌา วัฒนบุรานนท์
มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ กรุงเทพมหานคร



บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้เพศศึกษาโดยใช้รูปแบบ Love Model ร่วมกับทฤษฎีความสามารถตนเองเพื่อสร้างเสริมความฉลาดรู้สุขภาวะทางเพศของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 เป็นการวิจัยเชิงพัฒนา มีขอบเขตการวิจัย 3 ระยะดังนี้ ระยะที่ 1 การศึกษาสภาพปัญหาความต้องการ และข้อเสนอแนะในการ จัดการเรียนรู้เรื่องเพศศึกษาสำหรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ระยะที่ 2 การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้เพศศึกษาฯ ระยะที่ 3 การทดลองใช้ และประเมินรูปแบบฯ โดยในระยะที่ 3 มีรูปแบบการวิจัยเป็นวิจัยกึ่งทดลองชนิด 2 กลุ่มวัดก่อนและหลังการทดลอง กลุ่มตัวอย่างคือ นักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ปีการศึกษา 2566 จำแนกเป็นกลุ่มทดลอง 40 คน และกลุ่มเปรียบเทียบ 40 คน เครื่องมือวิจัยประกอบด้วยรูปแบบการจัดการเรียนรู้เพศศึกษาโดยใช้รูปแบบโมเดลเลิฟ และทฤษฎีความสามารถตนเองเพื่อสร้างเสริมความฉลาดรู้สุขภาวะทางเพศของนักเรียนระดับชั้น มัธยมศึกษาปีที่ 2 แบบประเมินความฉลาดรู้สุขภาวะทางเพศ และแบบสอบถามความพึงพอใจ ดำเนินการทดลองจำนวน 8 คาบๆ ละ 50 นาที วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน paired t-test และ independent t-test ผลการวิจัยพบว่าในระยะที่ 1 สำหรับนักนักเรียน พบว่า สภาพการจัดการเรียนรู้เพศศึกษาของครูมีการจัดการเรียนรู้อยู่ในระดับมาก มีปัญหาต่อการจัดการเรียนรู้เกี่ยวกับเพศศึกษาอยู่ในระดับปานกลาง และความต้องการในการจัดการเรียนรู้เกี่ยวกับเพศศึกษาอยู่ในระดับมาก สำหรับครูผู้สอนรายวิชาสุขศึกษาและผู้บริหารสถานศึกษา พบว่า มีปัญหาและ มีความต้องการในการจัดการเรียนรู้เพศศึกษาอยู่ในระดับปานกลาง ระยะที่ 2 รูปแบบ Love Model กับทฤษฎีความสามาถตนเองเพื่อสร้างเสริมความฉลาดรู้สุขภาวะทางเพศของนักเรียนที่พัฒนาขึ้น มีความความถูกต้อง เหมาะสม เป็นไปได้ที่จะช่ในการจัดการเรียนรู้เพศศึกษา และระยะที่ 3 พบว่า หลังการทดลองกลุ่มทดลองมีค่าเฉลี่ยของคะแนนความฉลาดรู้สุขภาวะทางเพศสูงกว่าก่อนทดลอง และสูงกว่ากลุ่มเปรียบเทียบอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05) กลุ่มทดลองมีความพึงพอใจโดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุดต่อรูปแบบการจัดการเรียนรู้เพศศึกษาที่ผู้วิจัยพัฒนาขึ้น ดังนั้นรูปแบบการจัดการเรียนรู้เพศศึกษาโดยใช้รูปแบบ Love Model ร่วมกับทฤษฎีความสามารถตนเองเพื่อสร้างเสริมความฉลาดรู้สุขภาวะทางเพศสามารถนำไปใช้ในการสร้างเสริมความฉลาดรู้สุขภาวะทางเพศของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ได้ ทั้งนี้เพื่อให้มีพฤติกรรมป้องกันความเสี่ยงทางเพศ ลดปัญหาจากการตั้งครรภ์ไม่พึงประสงค์ และโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์



คำสำคัญ: ความฉลาดรู้สุขภาวะทางเพศ; การจัดการเรียนรู้เพศศึกษา; โมเดลเลิฟ