บทบาทของผู้นำชุมชน ผู้นำทางจิตวิญญาณ ผู้นำทางศาสนาและวัฒนธรรมพื้นถิ่น ต่อการป้องกันและจัดการปัญหาสารเสพติดในระดับชุมชน จังหวัดหนองคาย

บทคัดย่อ

สิริกร นามลาบุตร
สถาบันคุณวุฒิวิชาชีพ กรุงเทพมหานคร

นุชลีพร จิตแกล้ว
สถาบันคุณวุฒิวิชาชีพ กรุงเทพมหานคร

พีรวิชญ์ นามลาบุตร
สถาบันคุณวุฒิวิชาชีพ กรุงเทพมหานคร

จันทมร สีหาบุญลี
สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร กรุงเทพมหานคร



บทคัดย่อ
การศึกษานี้เพื่อศึกษาบทบาทของผู้นำชุมชน ผู้นำทางจิตวิญญาณ ผู้นำทางศาสนาและวัฒนธรรมพื้นถิ่น ต่อการป้องกันและจัดการปัญหาสารเสพติดในระดับชุมชน จังหวัดหนองคาย กลุ่มผู้ให้ข้อมูลหลัก จำนวน 155 คน/รูป ใช้วิธีการสัมภาษณ์เชิงลึก ซึ่งมีกลุ่มผู้ให้ข้อมูลหลัก จำนวน 4 กลุ่ม ได้แก่ กลุ่มผู้นำชุมชน จำนวน 55 คน ผู้นำทางจิตวิญญาณ จำนวน 10 รูป (ผู้นำศาสนาพุทธ จำนวน 8 รูป ศาสนาคริสต์ จำนวน 1 รูป และศาสนาอิสลาม จำนวน 1 รูป) ผู้นำทางศาสนาและวัฒนธรรมพื้นถิ่น จำนวน 50 คน (ปราชญ์ชาวบ้าน ภูมิปัญญาท้องถิ่น) ชาวลาวที่มาทำงานในจังหวัดหนองคาย จำนวน 5 คน ทำการสนทนากลุ่ม จำนวน 5 คน การสังเกตแบบไม่มีส่วนร่วม เก็บข้อมูลเชิงคุณภาพ ผลการศึกษาพบว่า บทบาทของผู้นำชุมชนมีการร่วมประชุมกับคณะกรรมการที่แต่งตั้ง เพื่อรับผิดชอบแต่ละหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย รณรงค์และกิจกรรมต่างๆ สถิติการใช้สารเสพติดลดลง บทบาทของผู้นำทางจิตวิญญาณ ใช้หลักธรรมะเพื่อให้ใช้ชีวิตอย่างมีสติ มีการเสริมสร้างทักษะดำรงชีวิต ให้ความสำคัญกับการสงเคราะห์สนับสนุนชุมชน ออกเยี่ยมชุมชน มีส่วนร่วมในการบำเพ็ญประโยชน์ สร้างความตระหนักปัญหาของยาเสพติด อยู่ในรูปแบบการอบรมและสอดแทรกจริยธรรม บทบาทของผู้นำทางศาสนาและวัฒนธรรมพื้นถิ่น ส่วนใหญ่เป็นเจ้าหน้าที่หรือหน่วยงานที่รับผิดชอบ ส่วนที่ใกล้ชิด เครือญาติและเพื่อนให้คำแนะนำที่เป็นประโยชน์ มีการประสานงานกับผู้นำชุมชน เน้นการทำกิจกรรมในชุมชนเป็นกิจกรรมทางศาสนา มีการติดตามและประเมินผลพฤติกรรมบุตรหลาน ชุมชนลาวที่มาทำงานในจังหวัดหนองคาย ทุกคนต้องมีส่วนร่วมในการป้องกันปราบปรามยาเสพติด นายบ้าน (ผู้ใหญ่บ้าน) วางแผนการดำเนินกิจกรรม โดยประชุมหาวิธีป้องกันปัญหายาเสพติด ใช้สื่อมวลชน วิทยุ โฆษณา (ประชาสัมพันธ์) ในการดำเนินงานมีหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ในการป้องกันและจัดการปัญหาสารเสพติด ข้อเสนอแนะ หน่วยงานที่เกี่ยวข้อง และหน่วยงานบังคับใช้กฎหมาย ควรร่วมมือแบบบูรณาการกับผู้นำชุมชน ผู้นำทางจิตวิญญาณ ผู้นำทางศาสนาและวัฒนธรรมพื้นถิ่น ในการดำเนินโครงการให้ความรู้สารเสพติด ควรมุ่งเน้นไปที่ผลเสียของการใช้สารเสพติด กลยุทธ์การป้องกัน และทรัพยากรที่มีอยู่สำหรับการรักษาและการฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ติดสารเสพติดอีกทั้ง เพื่อจัดการกับอาชญากรรมที่เกี่ยวข้องกับสารเสพติดอย่างมีประสิทธิภาพ โดยการแบ่งปันข้อมูลการปฏิบัติการร่วมกัน และการริเริ่มโดยชุมชนเพื่อลดอุปสงค์และอุปทานสารเสพติด



คำสำคัญ: ผู้นำชุมชน; ผู้นำทางจิตวิญญาน; ผู้นำทางศาสนาวัฒนธรรมพื้นถิ่น; ปัญหาสารเสพติด; จังหวัดหนองคาย