ผลของการพัฒนาศักยภาพอาสาสมัครดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงในชุมชนตามหลัก 5 อ. ในพื้นที่ชานุมาน จังหวัดอำนาจเจริญ

บทคัดย่อ

ณัฐณิชา นำเกียรติสกุล
มหาวิทยาลัยมหิดล วิทยาเขตอำนาจเจริญ

พิจิตตรา ภูด่านงัว
มหาวิทยาลัยมหิดล วิทยาเขตอำนาจเจริญ

เพชรลดา ไทยวรรณ
มหาวิทยาลัยมหิดล วิทยาเขตอำนาจเจริญ

ประเสริฐ ประสมรักษ์
มหาวิทยาลัยมหิดล วิทยาเขตอำนาจเจริญ

อรทัย บัวคำ
โรงพยาบาลชานุมาน จังหวัดอำนาจเจริญ



บทคัดย่อ
การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินผลของการพัฒนาศักยภาพอาสาสมัครดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงในชุมชนตามหลัก 5 อ. ต่อความรู้และความสามารถในการดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงของอาสาสมัครดูแลผู้สูงอายุ พื้นที่โรงพยาบาลชานุมาน จังหวัดอำนาจเจริญ ศึกษาใน 1 ชุมชนที่มีอาสาสมัครดูแลผู้สูงอายุจำนวน 10 คน เก็บข้อมูลด้วยแบบวัดศักยภาพซึ่งมีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.94 กลุ่มตัวอย่างได้รับการอบรมตามคู่มือ 3 มิติ ฝึกปฏิบัติประเมินความเสี่ยงและเขียนแผนการดูแล ได้รับมอบหมายหน้าที่ในการดูแล และติดตามกำกับผ่านกลุ่มไลน์ทุกวัน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา และสถิติเชิงอนุมานด้วย Fisher’exact test ผลการศึกษาพบว่า กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เป็นเพศหญิงร้อยละ 90.0 อายุเฉลี่ย 54.9 ปี (SD=4.95) ภายหลังการทดลอง พบว่า อาสาสมัครดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงมีความรู้ในการดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงเพิ่มขึ้นจากก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05) ส่วนความสามารถในการดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิง พบว่า ภายหลังการทดลองมีค่าเฉลี่ยเพิ่มขึ้นแตกต่างจากก่อนทดลองอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ ดังนั้นควรนำรูปแบบการพัฒนาศักยภาพที่มุ่งเน้นด้านความสามารถเพื่อให้สามารถดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงให้มีคุณภาพชีวิตที่ดีต่อไป



คำสำคัญ: อาสาสมัครดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิง; ผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิง; ศักยภาพ