ผลของโปรแกรมควบคุมน้ำหนักผ่านโครงการ Fit for You ของศูนย์อนามัยที่ 7 ขอนแก่น

มกรารัตน์ หวังเจริญ

ผู้แต่ง

มกรารัตน์ หวังเจริญ

บทคัดย่อ

มกรารัตน์ หวังเจริญ
ศูนย์อนามัยที่ 7 ขอนแก่น

บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโครงการ Fit for You เพื่อควบคุมน้ำหนัก ตามหลักเวชศาสตร์วิถีชีวิต มีอาสาสมัครทั้งสิ้น 15 คน ดัชนีมวลกายมากกว่า 30 กก./มม. 2 โดยเข้าโครงการเป็นเวลา 8 สัปดาห์ ได้รับการตรวจวิเคราะห์ความสมบูรณ์ของเลือด (CBC) น้ำตาลในเลือด (BS) การทำงานของตับ (LFT) ไขมันในเลือด(Lipid) การทำงานของไต (renal function) กรดยูริก (uric acid) การทำงานของไทรอยด์ (TFT) ตรวจวิเคราะห์องค์ประกอบของร่างกาย ด้วยเครื่องการตรวจวิเคราะห์องค์ประกอบของร่างกาย (InBody) และเครื่องวัดคุณภาพการนอนก่อนและหลัง และได้รับกิจกรรมเหมือนกันทุกราย ประกอบด้วย (1) อาหารควบคุมน้ำหนักที่่จัดให้ 3 มื้อ เป็นเวลา 45 วัน (2) นาฬิกาข้อมือ Huawei นับก้าวการเดิน (3) ออกกำลังกายฟรีที่ศูนย์ฟิตเนส (4) พบนักโภชนากร 1 ครั้ง (5) เข้ากลุ่มแลกเปลี่ยนประสบการณ์ 1 ครั้ง และ (6) ติดตามเยี่ยม online ทุกสัปดาห์ เครื่องมือวิจัย คือ แบบประเมินสุขภาพตามหลักเวชศาสตร์วิถีชีวิต (life style assessment) ก่อนและหลังโดยตอบด้วยตนเอง ประกอบด้วย 6 ด้าน ได้แก่ (1) ด้านการกิน (2) ด้านการออกกำลังกาย (3) ด้านการนอน (4) ด้านบุหรี่/แอลกอฮอล์ (5) ด้านจิตใจ และ (6) ด้านความสัมพันธ์ สถิติที่ใช้ ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนมาตรฐาน paired t-test กำหนดนัยสำคัญทางสถิติที่่ 0.05 และค่าความเบี่ยงเบน เชื่่อมั่นที่ 95% ผลการศึกษาพบว่า หลังเข้าโครงการ น้ำหนักเฉลี่ยลดลง 4.96 กิโลกรัม BMI ลดลง 4.00 กก./มม. 2 สำหรับคะแนนประเมิน life style assessment พบว่่า คะแนนเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ สำหรับคุณภาพ การนอน และผลตรวจ InBody มีแนวโน้มดีขึ้น ข้อเสนอแนะ คือ ประยุกต์โปรแกรมตามหลักเวชศาสตร์วิถีชีวิต ในคลินิกส่งเสริมสุขภาพ

คำสำคัญ: โปรแกรมลดน้ำหนัก; เวชศาสตร์วิถีชีวิต; การประเมินสุขภาพ

เอกสารอ้างอิง

World Health Organization, International Association for the Study of Obesity, International Obesity Task Force. The Asia-Pacific perspective: redefining obesity and its treatment. Geneva: World Health Organization; 2000.

นฤมล เฉ่งไล่. ผลของโปรแกรมลดน้ำหนักยุคไทยแลนด์ 4.0 ต่อน้ำหนักตัวของวัยรุ่นน้ำหนักเกินในจังหวัดตรัง [อินเทอร์เน็ต]. 2565 [สืบค้นเมื่่อ 10 ต.ค. 2566]. แหล่งข้อมูล: https://thaidj.org/index.php/jsnh/article/view/11708

ศุภชัย สามารถ, จุฬาภรณ์ โสตะ. ประสิทธิผลของโปรแกรมสุขศึกษาโดยประยุกต์ใช้ความสามารถ ตนเองร่วมกับขั้้นตอน การเปลี่ยนแปลง พฤติกรรมเพื่อการลดน้ำหนักในกลุ่มวัยทำงานอายุ 40-49 ปีที่มีภาวะ น้ำหนักเกินและโรคอ้วน ตำบลหนองกุงเซิน อำเภอภูเวียง จังหวัดขอนแก่น. วารสารสำนักงานป้องกัน ควบคุมโรคที่่ 7 ขอนแก่น 2559;23(3):34-45.

คณะทำงานจัดทำข้อปฏิบัติการกินอาหารเพื่่อสุขภาพที่่ดีของคนไทย. คู่มือธงโภชนาการ กินพอดี สุขีทั่วไทย. พิมพ์ครั้งที่่ 6. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์คณะรัฐมนตรีและราชกิจานุเบกษา; 2552.

Xu M, Chattopadhyay K, Li J, Rai N, Chen Y, Hu F, et al. Weight management programme for overweight and obese adults in Ningbo, China: a feasibility study pre- and post- intervention study. Frontiers in Public Health 2019;7(388):1-5.

Jurgens TM, Whelan AM, Killian L, Doucette S, Kirk S, Foy E. Green tea for weight loss and weight maintenance in overweight or obese adults. Cochrane Database of Systematic Reviews 2012;12(12):CD008650.

ศูนย์อนามัยที่่ 7 ขอนแก่น. คลินิกไร้พุง DPAC (diet & physical activity clinic) [อินเทอร์เน็ต]. [สืบค้นเมื่อ 10 ต.ค. 2566]. แหล่งข้อมููล: https://hpc7.anamai.moph.go.th/th/infomationhpc/201651

Maton T, Suphankul P. Effect of Thais without big belly project on reduce BMI and waist circumference of participants in project in area of lower northern region. J Public Health 2012;42(3):83-94.

โรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพ ศูนย์อนามัยที่่ 6. ผลการดำเนินการคลินิกคนไทยไร้พุง ตามเกณฑ์มาตรฐานกรมอนามัย ปีงบประมาณ 2553 [อินเทอร์เน็ต]. [สืบค้นเมื่อ 10 ต.ค. 2566]. แหล่งข้อมูล: https://bit.ly/3IcJ6Zu

Rippe JM. Lifestyle medicine: the health promoting power of daily habits and practices. Am J Lifestyle Med 2018;12:499-512.

โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ สภากาชาดไทย. การนอนไม่พอทำให้เกิดโรคอ้วน [อินเทอร์เน็ต]. [สืบค้นเมื่อ 10 ต.ค. 2566]. แหล่งข้อมูล: https://chulalongkornhospital.go.th/kcmh/line 12. Goldstein CA, Smith YR. Sleep, circadian rhythms, and fertility. Curr Sleep Medicine Rep 2 2016;2:206–17.