การพัฒนารูปแบบการอ่านออกเสียงให้ฟังด้วยหนังสือภาพเพื่อสร้างการเรียนรู้อย่างมีความสุขและมีความหมายในกลุ่มเด็กปฐมวัยและประถมศึกษาตอนต้น: กรณีศึกษาโรงเรียนนำร่อง

บทคัดย่อ

รังรอง สมมิตร
คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ

รุจน์ ฦาชา
คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ

ธรรมโชติ เอี่ยมทัศนะ
คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ

นันทิณา นิลายน
นักวิจัยอิสระ

วันเพ็ญ ประทุมทอง
คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ

กณิการ์ พงศ์พันธุ์สถาพร
คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ



บทคัดย่อ
ช่วงวิกฤตการณ์โควิด 19 ส่งผลทำให้เกิดภาวะถดถอยทางการเรียนรู้ เด็กนักเรียนในวัยรอยต่อทางการเรียนรู้ระดับชั้นอนุบาลจนถึงประถมศึกษาตอนต้นเกิดปัญหาพื้นฐานความฉลาดรู้การอ่านออกเขียนได้ งานวิจัยผสานวิธีนี้มีวัตถุประสงค์เพื่่อพัฒนาและศึกษาประสิทธิผลของรูปแบบการอ่านออกเสียงให้ฟังด้วยหนังสือภาพเพื่อสร้างการเรียนรู้อย่างมีความสุขและมีความหมายในเด็กกลุ่มปฐมวัยและประถมศึกษาตอนต้นในพื้นที่โรงเรียนนำร่องของโครงการพัฒนาโรงเรียนต้นแบบอ่านสร้างสุข สำนักงานกองทุนส่งเสริมสุขภาพ องค์การบริหารส่วนตำบลผ่านศึก อำเภออรัญประเทศ จังหวัดสระแก้ว กลุ่มเป้าหมายเป็นครูผู้ดูแลเด็ก ครูอนุบาล และครูประถมศึกษาตอนต้น จำนวน 34 คน เด็กอนุบาล จำนวน 403 คน และนักเรียนประถมศึกษาตอนต้น จำนวน 163 คน จาก 9 โรงเรียน การเก็บข้อมูลเชิงคุณภาพเพื่อการพัฒนารูปแบบ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้การวิเคราะห์เนื้อหา ส่วนการเก็บข้อมูลเชิงปริมาณเก็บจากการประเมินคุณภาพของรูปแบบ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และศึกษาประสิทธิผลด้านการอ่านของกลุ่มตัวอย่างด้วยแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติทดสอบทีสำหรับประชากร 1 กลุ่ม เทียบกับเกณฑ์ ผลพบว่า (1) รูปแบบที่พัฒนาขึ้นมีกระบวนการเริ่มจากสร้างการตระหนักรู้เพื่อการพัฒนาการอ่าน พัฒนาทักษะการใช้กระบวนการอ่านออกเสียงให้ฟังด้วยหนังสือภาพจัดกระบวนการอ่านออกเสียงให้ฟังในชั้นเรียน หนุนเสริมเพื่อยกระดับการพัฒนาและสร้างการเปลี่ยนแปลง และสะท้อนผลการปฏิบัติงาน ผลตรวจสอบ ความเที่ยงตรงเชิงเนื้อหาโดยผู้เชี่ยวชาญอยู่ในระดับมากที่สุด (mean=3.77, SD=0.06) และ (2) เด็กอนุบาล มีความสามารถในการเรียนรู้อย่างมีความสุขและมีความหมายจากการประเมินสูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 82.50 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 โดยมีขนาดอิทธิพลในระดับมาก และนักเรียนประถมศึกษาก็มีความสามารถในการเรียนรู้อย่างมีความสุขและมีความหมายจากการประเมินสูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 82.50 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 โดยมีขนาดอิทธิพลในระดับมาก การวิจัยครั้งนี้เป็นการประสานงานเครือข่ายระหว่างโค้ชการอ่านและครู รวมทั้งการหนุนเสริมจากแผนงานสร้างเสริมวัฒนธรรมการอ่านและอาจารย์มหาวิทยาลัยซึ่งจะช่วยเสริมสร้างความเข้มแข็งในกระบวนการทำงานด้านการอ่านและนำรูปแบบไปทดลองใช้ให้เกิดประสิทธิผลแก่เด็กนักเรียน การทำงานด้านการอ่านที่ใช้ได้จริงจึงต้องอาศัยระบบเครือข่ายและการทำงานร่วมกันอย่างใกล้ชิด



คำสำคัญ:  การอ่านออกเสียงให้ฟัง; หนังสือภาพ; การเรียนรู้อย่างมีความสุข; การเรียนรู้อย่างมีความหมาย