สุขภาวะทางเพศของเด็กผู้หญิงพิการทางการได้ยิน: กรณีศึกษาโรงเรียนโสตศึกษา 2 แห่งในจังหวัดชลบุรี และกรุงเทพมหานคร

บทคัดย่อ

ศิวนารถ หงษ์ประยูร
คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ กรุงเทพมหานคร

จิตติมา ภาณุเตชะ
สมาคมเพศวิถีศึกษา จังหวัดนครปฐม

อนุสรณ์ อำพันธ์ศรี 
สำานักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ กรุงเทพมหานคร

บทคัดย่อ
บทความนี้เป็นการศึกษาประเด็นสุขภาวะทางเพศของเด็กนักเรียนหญิงที่มีความพิการทางการได้ยินหรือสื่อความหมายในระดับชั้นมัธยมศึกษาของโรงเรียนโสตศึกษา 2 แห่ง จำนวน 24 คนในจังหวัดชลบุรีและกรุงเทพมหานคร ผ่านกระบวนการกลุ่ม (focus group) จากการศึกษาพบว่า เด็กผู้หญิงพิการทางการได้ยินหรือสื่อความหมายมีมุมมองต่อตนเองในเชิงลบ รู้สึกอยากพูดได้เหมือนคนอื่นๆ มีมุมมองต่อเรื่องเพศว่าเป็นเรื่องน่าอาย ไม่กล้าพูดไม่กล้าปรึกษา ทั้งนี้กลุ่มเด็กผู้หญิงพิการทางการได้ยินหรือสื่อความหมายมีความรู้เรื่องสุขภาวะทางเพศจำกัดและเป็นความรู้ที่ไม่ถูกต้อง มีความคลาดเคลื่อน เช่น รู้ว่าโรคเอดส์เป็นโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ แต่มีความเชื่อว่าการนั่งติดกับคนมีเชื้อโรคเอดส์จะทำให้ติดเอดส์ได้ และเชื่อว่าการมีเพศสัมพันธ์กับเพศเดียวกันจะไม่ทำให้ติดโรคเอดส์ เป็นต้น นอกจากนี้ยังพบว่าขาดความรู้และทักษะเรื่องเพศ เนื่องจากเด็กเข้าไม่ถึงข้อมูลเรื่องเพศเชิงบวก ไม่เคยหาข้อมูล ไม่มีคนคุยด้วย หรือเรียนรู้จากสื่อที่ไม่ให้ความรู้ทางเพศเชิงบวก หรือเรียนรู้จากเพื่อนหรือรุ่นพี่ที่ไม่ทราบข้อมูลที่ถูกต้อง ซึ่งอาจมีส่วนเกี่ยวข้องที่นำไปสู่การมีพฤติกรรมทางเพศที่ไม่ปลอดภัย เช่น การมีเพศสัมพันธ์โดยไม่ใช้ถุงยางอนามัย เป็นต้น

คำสำคัญ: ผู้้หญิงพิการ; ผู้หญิงพิการทางการได้ยินหรือสื่อความหมาย; สุุขภาวะทางเพศ