ศักยภาพของประเทศไทยในการขับเคลื่อน วาระด้านสุขภาพในเวทีระดับโลก
บทคัดย่อ
วริศา พานิชเกรียงไกรสำนักงานพัฒนานโยบายสุขภาพระหว่างประเทศ กระทรวงสาธารณสุข จังหวัดนนทบุรี
อรณา จันทรศิริ
สำนักงานพัฒนานโยบายสุขภาพระหว่างประเทศ กระทรวงสาธารณสุข จังหวัดนนทบุรี
หทัยชนก สุมาลี
สำนักงานพัฒนานโยบายสุขภาพระหว่างประเทศ กระทรวงสาธารณสุข จังหวัดนนทบุรี
พุฒิปัญญา เรืองสม
สำนักงานพัฒนานโยบายสุขภาพระหว่างประเทศ กระทรวงสาธารณสุข จังหวัดนนทบุรี
พีรยา เพียรเจริญ
สำนักงานพัฒนานโยบายสุขภาพระหว่างประเทศ กระทรวงสาธารณสุข จังหวัดนนทบุรี
รังสรร มั่นคง
สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ กรุงเทพมหานคร
บทคัดย่อ
ในช่วงทศวรรษที่ผ่านมาประเทศต่างๆ และภาคส่วนต่างๆ มีการดำเนินงานร่วมกันด้านสุขภาพโลก (global health) เพื่อ จัดการปัญหาสุขภาพที่มีความซับซ้อนร่วมกัน โดยประเทศไทยได้แสดงบทนำาในการขับเคลื่อนประเด็นสุขภาพในเวทีโลกหลาย วาระ จนเกิดเป็นข้อมติและข้อตัดสินใจที่เป็นแนวทางการทำงานของประเทศและองค์กรระหว่างประเทศ ประเทศไทยให้ความ สำคัญกับการพัฒนาศักยภาพด้านสุขภาพโลก โดยแผนงานการสร้างความเข้มแข็งของงานสุขภาพโลกเป็นหนึ่งในแผนงาน ภายใต้ยุทธศาสตร์ความร่วมมือระหว่างรัฐบาลไทยและองค์การอนามัยโลก พ.ศ. 2560-2564 เป็นกลไกที่สำคัญในการ พัฒนาศักยภาพของบุคลากรในประเทศไทยอย่างต่อเนื่อง นำไปสู่ศักยภาพในการขับเคลื่อนประเด็นสุขภาพในเวทีระดับ โลก การขยายเครือข่ายการทำงานด้านสุขภาพโลกในประเทศไทยและระหว่างประเทศอื่นๆ ทั้งนี้ปัจจัยในการดำเนินงานที่ สำคัญ ได้แก่ การมีหน่วยงานรับผิดชอบในการประสานงานระหว่างภาคส่วนต่างๆ การมีทรัพยากรด้านต่างๆ ที่เพียงพอ ทั้ง งบประมาณ องค์ความรู้ด้านสุขภาพโลก องค์ความรู้ในประเด็นสุขภาพเฉพาะ และการพัฒนาศักยภาพของบุคลากร อย่างต่อเนื่อง ทั้งผ่านการอบรมและการเข้าร่วมประชุมในเวทีจริง บทความนี้ยังมีข้อเสนอแนะในการดำเนินงานด้านสุขภาพโลก ของประเทศไทย ได้แก่ การจัดทำเป้าหมายของการดำเนินงานในระยะยาวเพื่อให้ประเทศมีทิศทางการดำเนินงานด้าน สุขภาพโลก การสร้างกระบวนการขับเคลื่อนประเด็นร่วมกันระหว่างหน่วยงานต่างๆ และการกำหนดเป้าหมายระยะยาวของ การพัฒนาบุคลากรด้านสุขภาพโลกให้สามารถเป็นผู้นำาทางด้านสุขภาพโลกที่สามารถแสดงบทบาทนำในเวทีระดับโลกได
คำสำคัญ: สุขภาพโลก; กรอบยุทธศาสตร์สุขภาพโลก; ยุทธศาสตร์ความร่วมมือระหว่างรัฐบาลไทยและองค์การอนามัยโลก; การพัฒนาศักยภาพ
เอกสารอ้างอิง
Koplan JP, Bond TC, Merson MH, Reddy KS, Rodriguez MH, Sewankambo NK, et al. Towards a common definition of global health. The Lancet 2009;373:1993-5.
อรรถยา ลิ้มวัฒนายิ่งยง. ประเทศไทยกับการพัฒนาระบบสุขภาพโลก. ใน: วิวัฒน์ โรจนพิทยากร, บรรณาธิการ. การสาธารณสุขไทย 2559-2560. กรุงเทพมหานคร: แสงจันทร์การพิมพ์; 2562. หน้า 269-98.
Friends of the UN HLM on NCDs. The how: a message for the UN high-level meeting on NCDs. Lancet 2018;392(10143):e4-e5.
World Health Organization. Global action plan for the prevention and control of noncommunicable diseases 2013-2020 [Internet]. 2013 [cited 2021 Feb 6];102. Available from:www.who.int/about/licensing/copyright_form/en/index.html
World Health Organization. Time to deliver: report of the WHO Independent High-Level Commission on Noncommunicable Diseases. Geneva: World Health Organization; 2018.
World Health Organization. Health in 2015: from MDGs, Millennium Development Goals to SDGs, Sustainable Development Goals. Geneva: World Health Organization; 2015.
กระทรวงสาธารณสุข. กรอบยุทธศาสตร์สุขภาพโลกของประเทศไทย พ.ศ. 2559-2563 [อินเทอร์เน็ต]. 2559 [สืบค้นเมื่อ 6 ก.พ. 2564]. แหล่งข้อมูล: http://www.bihmoph.net/download/czetH0Z6g2Wt.pdf
Regional Office for South-East Asia, World Health Organization. SEA/RC69/R4 - Promoting physical activity in the South-East Asia Region. World Health Organization; 2016.
กองการต่างประเทศ. สรุปผลการประชุมคณะกรรมการบริหารองค์การอนามัยโลก สมัยที่ 140 [อินเทอร์เน็ต]. 2559 [สืบค้นเมื่อ 6 ก.พ. 2564]. แหล่งข้อมูล: http://bihmoph.net/userfiles/file/Summary%20Report%20EB140_20Mar2017_BS.pdf
World Health Organization. EB142.R5-WHO global action plan on physical activity 2018−2030. Geneva: World Health Organization; 2018.
World Health Organization. WHA71.6-WHO global action plan on physical activity 2018−2030. Geneva: World Health Organization; 2018.
World Health Organization. Global action plan on physical activity 2018–2030: more active people for a healthier world. Geneva: World Health Organization; 2018.
United Nations. A/RES/72/138-International Universal Health Coverage Day. New York: United Nations; 2018.
United Nations. A/RES/72/139-Global health and foreign policy: addressing the health of the most vulnerable for an inclusive society. New York: United Nations; 2018.
Regional Office for South-East Asia, World Health Organization. SEA/RC71(2)-Review of the draft provisional agenda of the 144th Session of the WHO Executive Board. New Delhi: World Health Organization Regional Office for South-East Asia; 2018.
World Health Organization. EB144.R10-Preparation for the high-level meeting of the United Nations General Assembly on universal health coverage. Geneva: World Health Organization; 2019.
World Health Organization. WHA72.4-Preparation for the high-level meeting of the United Nations General Assembly on universal health coverage.Geneva: World Health Organization; 2019.
United Nations. A/RES/74/2- Political declaration of the high-level meeting on universal health coverage. 2019.
Regional Office for South-East Asia, World Health Organization. SEA/RC72(1)-Review of the draft provisional agenda of the 146th Session of the WHO Executive Board. New Delhi: World Health Organization Regional Office for South-East Asia; 2019.
World Health Organization. EB146(14)- Accelerating action to reduce the harmful use of alcohol. Geneva: World Health Organization; 2020.
World Health Organization. EB148(3)-Promoting mental health preparedness and response for public health emergencies. Geneva: World Health Organization; 2021.
World Health Organization. WHA74(14)-Mental health preparedness for and response to the COVID-19 pandemic. Geneva: World Health Organization; 2021.
World Health Organization. Global strategy on diet physical activity and health. Geneva: World Health Organization; 2014.
World Health Organization. Global Action Plan for the prevention and control of NCDs. Geneva: World Health Organization; 2013.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ได้รับการเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) ซึ่งอนุญาตให้ผู้อื่นสามารถแชร์บทความได้โดยให้เครดิตผู้เขียนและห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าหรือดัดแปลง หากต้องการใช้งานซ้ำในลักษณะอื่น ๆ หรือการเผยแพร่ซ้ำ จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากวารสาร
