A community-based tourism management in the form of cultural for the ASEAN community in the Sathingpra Peninsular, Songkhla Province
Keywords:
A community-based tourism, Cultural village, Sathingpra peninsularAbstract
This research examines administration of cultural village for tourism at Satingpra Peninsula, Songkhla, Thailand. It includes Klong Dan village, Ban Nang Lao village, Sating Mho village, and Kho Yai village. In terms of methods, the research uses both quantitative research and qualitative research based on information from sample groups. The study found that 4 cultural villages have variety of cultural resources and special identities which can be developed to be tourist destinations for people from ASEAN countries. Although, there are a lot of issues regarding their potential, overall these villages have resources that can be adapted and improved to be a cultural village for ASEAN community. In order to develop to be a cultural village for ASEAN community, this study found that it should be improved in various ways such as accommodation, foods, culture, tourist destination, products, and advertisement. It should be a collaboration and it should be designed to fit with the conditions in these areas. Also, advertisement and promotion are necessary in order to promote these villages in region level with variety of language i.e. English and Malayu. These improvements will enhance the status of cultural villages in Sathing Phra area as a tourist destination and cultural villages and it will become sustainable tourist destinations in the future.
References
กนกพร ฉิมพลี. (2559). แนวทางการพัฒนาหมู่บ้านท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในชุมชนบ้านตะคุ ตำบลตะคุ อำเภอปักธงชัย จังหวัดนครราชสีมา. วารสารชุมชนวิจัย มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา, 20(1), 7-19.
จตุพร จันทรโชติ. บ้านเลขที่ 2/6 หมู่ 3 ตำบลคลองแดน อำเภอระโนด จังหวัดสงขลา. (28 มิถุนายน 2558). บทสัมภาษณ์.
ชลลดา แสงมณี ศิริสาธิตกิจ. (2557). การพัฒนารูปแบบการท่องเที่ยวตลาดน้ำภาคใต้เพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). นครปฐม: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ชาญวิทย์ เกษตรศิริ. (2540). การท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
ชุมพล เนตรแก้ว. บ้านเลขที่ 13/5 หมู่ 3 ตำบลคลองแดน อำเภอระโนด จังหวัดสงขลา. (20 มิถุนายน 2558). บทสัมภาษณ์.
ดิเรก ปัทมสิริวัฒน์. (2549). การสำรวจสถานะองค์ความรู้และแนวทางพัฒนาทุนวัฒนธรรมและหมู่บ้านวัฒนธรรม (โฮมสเตย์) จังหวัดมุกดาหาร (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
นันท์มนัส ดวงมั่น. บ้านเลขที่ 40 หมู่ 3 ตำบลคลองแดน อำเภอระโนด จังหวัดสงขลา. (20 มิถุนายน 2558). บทสัมภาษณ์.
บุญนำ ช่วยแท่น. บ้านเลขที่ 2 หมู่ 7 ตำบลเกาะใหญ่ อำเภอกระแสสินธุ์ จังหวัดสงขลา. (28 กรกฎาคม 2558). บทสัมภาษณ์.
ประทีป รัตดิวิชล. บ้านเลขที่ 3/6 หมู่ 3 ตำบลคลองแดน อำเภอระโนด จังหวัดสงขลา. (28 มิถุนายน 2558). บทสัมภาษณ์.
ประมาณ เทพสงเคราะห์. (2553). ภูมิศาสตร์การท่องเที่ยว: วีถีชีวิต-บนเส้นทางงานวิจัยการท่องเที่ยวโดยชุมชน. สงขลา: ศูนย์หนังสือมหาวิทยาลัยทักษิณ.
ปราณี สิตรุโณ. บ้านเลขที่ 4/5 หมู่ 7 ตำบลเกาะใหญ่ อำเภอกระแสสินธุ์ จังหวัดสงขลา. (28 มิถุนายน2558). บทสัมภาษณ์.
ปรารถนา จันทวงศ์. บ้านเลขที่ 13 หมู่ 3 ตำบลชุมพล อำเภอสทิงพระ จังหวัดสงขลา. (2 กรกฎาคม 2558). บทสัมภาษณ์.
ปริวรรต สมนึก. (2555). การจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนบ้านภูกับการอนุรักษ์วัฒนธรรม. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 8(1), 11-23.
ปิยพงศ์ คงมี. บ้านเลขที่ 12 หมู่ 3 ตำบลชุมพล อำเภอสทิงพระ จังหวัดสงขลา. (2 กรกฎาคม2558). บทสัมภาษณ์.
พนมพร สารสิทธิยศ. (2552). ผู้ไทย: แนวทางการจัดการหมู่บ้านวัฒนธรรมเพื่อการท่องเที่ยว (โฮมสเตย์) (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
พระอธิการเฉลียว จิตธมฺโม. บ้านเลขที่ 2 หมู่ 4 บ้านแหลมบ่อท่อ ตำบลเกาะใหญ่ อำเภอกระแสสินธุ์ จังหวัดสงขลา. (17 กรกฎาคม 2558). บทสัมภาษณ์
สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย. (2542). รายงานขั้นสุดท้ายการดำเนินการกำหนดนโยบายการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ. กรุงเทพฯ: ศูนย์บริการวิชาการ สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งประเทศไทย.
สามารถ รอดสันเทียะ, ประมาณ เทพสงเคราะห์, สืบพงศ์ ธรรมชาติ, และอุทิศ สังขรัตน์. (2559). วัฒนธรรมไทยที่ใช้เป็นฐานในการพัฒนาชุมชน : กรณีศึกษาชุมชนบ้านกำแพงเพชร อำเภอรัตภูมิ จังหวัดสงขลา. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ, 11(2), 98-117.
สำนักงานปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2557). รายงานภาวะเศรษฐกิจท่องเที่ยว ฉบับที่ 6. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์สำนักงานปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
สำนักงานอำเภอสทิงพระ. (2540). สืบค้น 30 มิถุนายน 2559, จาก http://www.life.ac.th/librapace.com
สุนีย์ แคล้วอาวุธ. บ้านเลขที่ 12 หมู่ 4 ตำบลสทิงพระ อำเภอสิงหนคร จังหวัดสงขลา. (18 สิงหาคม 2558). บทสัมภาษณ์.
องค์การบริหารส่วนตำบลชุมพล. (2542). สืบค้น 6 กรกฎาคม 2559, จาก http://www.thaitambon.com
อดิศร ศักดิ์สูง. (2554). ประวัติศาสตร์เพื่อการท่องเที่ยวในประเทศไทย. สงขลา: นำศิลป์โฆษณา.
อัจฉราพรรณ จันทรวิโรจน์. บ้านเลขที่ 14 หมู่ 3 ตำบลคลองแดน อำเภอระโนด จังหวัดสงขลา. (25 มิถุนายน 2558). บทสัมภาษณ์.
อัษฎาวุธ โภคาพานิช. (2555). แนวทางการพัฒนาหมู่บ้านวัฒนธรรมแบบโฮมสเตย์เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยว จังหวัดหนองคาย (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
Cochran, W.G. (1953). Sampling Techniques. New York: John Wiley & Sons.