จรณทักษะของผู้นำยุคดิจิทัล
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาจรณทักษะและจริยธรรมของผู้นำในยุคดิจิทัล จรณทักษะ
คือ ทักษะที่มีเฉพาะด้านของตัวบุคคล เช่น ความคิด ความฉลาดทางอารมณ์ ซึ่งทักษะนี้จะมีความสำคัญ ในทางการเป็นผู้นำทางความคิด และอารมณ์ของผู้ที่ดำเนินงานให้เกิดประสิทธิภาพได้เป็นอย่างดี ทั้งนี้ยังเป็นการกระตุ้นให้ผู้อื่นเกิดสภาวะการร่วมมือในการทำงานให้เกิดประสิทธิภาพ ส่งผลในเรื่องของจริยธรรมของผู้นำในยุคดิจิทัล การเป็นผู้นำ คือ การแสดงบทบาทในการบริหารจัดการในด้านการสร้างแรงจูงใจ การกำกับดูแล การนำพาบุคคลอื่น หรือกลุ่มคนให้ทำงานร่วมกันอย่างเต็มใจ เพื่อให้บรรลุเป้าหมายของกลุ่มหรือองค์กรได้อย่างมีประสิทธิภาพ โดยผู้นำไม่ได้จำกัดแค่ตำแหน่งหัวหน้า หากแต่หมายถึงบุคคลที่มีวิสัยทัศน์ สามารถตัดสินใจ แก้ปัญหา สร้างแรงบันดาลใจ และปฏิบัติตนเป็นแบบอย่างที่ดีให้กับผู้ร่วมงาน เพื่อส่งเสริมประสิทธิภาพของการเป็นผู้นำยุคดิจิทัล โดยผู้นำยุคดิจิทัลนั้นต้องเผชิญกับปัญหาความซับซ้อนและความคลุมเครืออย่างมากท่ามกลางยุคดิจิทัล จรณทักษะจึงเป็นตัวแปรสำคัญที่ส่งผ่านการประสานเทคโนโลยีกับศักยภาพของมนุษย์ทำให้องคการดำเนินการต่อไปได้ในยุคดิจิทัล
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กะรัต ทองใสพร, กิติมา ศรีขำ, เขมรัตน์ บุญสุข, และมัทนา วังถนอมศักดิ์. (2566). ภาวะผู้นำของผู้บริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล. วารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร, 6(2), 261-270.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566-2570). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 139 ตอนพิเศษ 258 ง หน้า 1 วันที่ 1 พฤศจิกายน 2565
เนตร์พัณณา ยาวิราช. (2556). ภาวะผู้นำและผู้นำเชิงกลยุทธ์. (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพฯ: ทริปเพิ้ล กรุ๊ป.
ประจักษ์ วิฑูรเศรษฐ์. (2566). แนวทางการพัฒนาจรณทักษะ (Soft Skills) เพื่อการทำงานอย่างมีประสิทธิภาพ. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, 14(1), 258–267.
วิโรจน์ สารรัตนะ. (2556). การบริหารสถานศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศิริวรรณ เสรีรัตน์, สมชาย หิรัญกิตติ, ธนวรรธ ตั้งสินทรัพย์ศิริ, สุพจน์ วงศ์มหากิจ, และสุดา สุวรรณาภิรมย์. (2550). องค์กรและการจัดการ. กรุงเทพฯ: ธรรมสาร
สมชาย ภคภาสน์วิวัฒน์. (2550). การบริหารเชิงกลยุทธ์. (พิมพ์ครั้งที่ 15). กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง. สำนักงานราชบัณฑิตยสภา. (2565). Soft Skills. สืบค้นเมื่อ 15 กรกฎาคม 2568, จาก
http://legacy.orst.go.th/?printing http://legacy.orst.go.th/?s=soft+skill
สุธาสินี โพธิจันทร์. (2558). PDCA หัวใจสำคัญของการปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง. สถาบันเพิ่มผลผลิตแห่งชาติ (Thailand Productivity Institute),
Bass, B. M., & Avolio, B. J. (1994). Improving organizational effectiveness through transformational leadership. Sage Publications.
Deming, W. E. (1986). Out of the crisis (1st ed.). MIT Press
Doyle, A. (2020). What are soft skills?. The Balance Careers. สืบค้น 15 กรกฎาคม 2568 จาก https://www.thebalancecareers.com/what-are-soft-skills-2060852
Goleman, D. (1998). Working with emotional intelligence (1st ed.). Bantam Books.
Klaus, P. (2007). The hard truth about soft skills: Workplace lessons smart people wish they'd learned sooner. HarperCollins Publishers.
Kouzes, J. M., & Posner, B. Z. (2017). The Leadership Challenge: How to Make Extraordinary Things Happen in Organizations (6th ed.). Hoboken, NJ: John Wiley & Sons.
Schon, D. A. (1983). The reflective practitioner: How professionals think in action (1st ed.). Basic Books.
WikiJob. (2022). Soft skills: What are they and why are they important?. สืบค้นเมื่อ 20
เมษายน 2569, จาก https://www.wikijob.co.uk/interview-advice/competencies/soft-skills
