มาตรการทางกฎหมายในการคุ้มครองผู้เสียหายในกลุ่มเปราะบาง (Vulnerable Victims) : ศึกษาเฉพาะกรณีความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเรา
คำสำคัญ:
ผู้เสียหายกลุ่มเปราะบาง, ความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเรา, การตกเป็นเหยื่อซ้ำบทคัดย่อ
ในปัจจุบันประเทศไทยยังคงประสบปัญหาและข้อบกพร่องเชิงโครงสร้างเกี่ยวกับมาตรการ
ทางกฎหมายในการคุ้มครองสิทธิของผู้เสียหายกลุ่มเปราะบาง (Vulnerable Victims) ในคดีความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเรา โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้เสียหายกลุ่มผู้มีความหลากหลายทางเพศและเพศสภาพ (LGBTQI+)
หรือผู้ใหญ่ที่มีบาดแผลทางจิตใจ หรือผู้ที่ต้องเผชิญการล่วงละเมิดทางเพศซ้ำ ซึ่งมักจะถูกละเลยและไม่ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามหลักสิทธิมนุษยชนอย่างมีประสิทธิภาพเท่าที่ควร งานวิจัยฉบับนี้จึงมุ่งวิเคราะห์ปัญหาอุปสรรคและเสนอแนะแนวทางในการพัฒนากลไกทางกฎหมายเพื่อยกระดับการคุ้มครองผู้เสียหาย
กลุ่มเปราะบางดังกล่าว ให้สอดคล้องกับมาตรฐานสากล โดยใช้วิธีดำเนินการวิจัยเชิงเอกสาร (Documentary Research) และการศึกษาเชิงเปรียบเทียบ (Comparative Legal Study) ระหว่างกฎหมายของประเทศไทยกับสหรัฐอเมริกา สาธารณรัฐฝรั่งเศส และสาธารณรัฐเกาหลีเพื่อเสนอแนะแนวทางการแก้ไขปัญหาที่เหมาะสมกับบริบทของสังคมไทย
จากการศึกษาพบว่า มาตรการคุ้มครองผู้เสียหายกลุ่มเปราะบางของประเทศไทยยังประสบปัญหาสำคัญ 3 ประการ คือ
1) การขาดศูนย์ช่วยเหลือผู้ประสบวิกฤตทางเพศ (Rape Crisis Centers) และหน่วยสอบสวนเฉพาะด้านอาชญากรรมทางเพศ (Sex Crime Units) ที่มีบุคคลากรผู้ชำนาญการเฉพาะ ให้ความช่วยเหลือ สนับสนุน และฟื้นฟูผู้เสียหาย
2) การขาดมาตรการสอบสวนที่คำนึงถึงผลกระทบทางจิตใจของผู้เสียหาย (Trauma-Informed Approach) อันพาไปสู่ภาวะการณ์ตกเป็นเหยื่อซ้ำ (Re-victimmization)
3) การขาดแนวทางและสถานที่สอบปากคำที่เป็นสัดส่วนและเหมาะสมกับกลุ่มผู้มี
ความหลากหลายทางเพศและเพศสภาพ (LGBTQI+) หรือผู้ใหญ่ที่มีบาดแผลทางจิตใจ หรือผู้ที่ต้องเผชิญ
การล่วงละเมิดทางเพศซ้ำ ส่งผลให้กระบวนการรวบรวมพยานหลักฐานขาดความครบถ้วนและล่าช้า
เมื่อเปรียบเทียบกับมาตรการในการคุ้มครองผู้เสียหายของประเทศดังกล่าวข้างต้นจะพบว่าสหรัฐอเมริกา สาธารณรัฐฝรั่งเศส และสาธารณรัฐเกาหลี ต่างมีศูนย์ช่วยเหลือผู้ประสบวิกฤตทางเพศ
(Rape Crisis Centers) และหน่วยสอบสวนเฉพาะด้านอาชญากรรมทางเพศ (Sex Crime Units)
ที่มีบุคลากรผู้ชำนาญการเฉพาะ มีมาตรการสอบสวนที่คำนึงถึงผลกระทบทางจิตใจของผู้เสียหาย (Trauma-Informed Approach) และมีแนวทางและสถานที่สอบปากคำที่เป็นสัดส่วนและเหมาะสมกับกลุ่มผู้เสียหาย
ผู้ศึกษาจึงเห็นว่าหากประเทศไทยจัดให้มีมาตรการทางกฎหมายในการคุ้มครองผู้เสียหาย
ในกลุ่มเปราะบาง (Vulnerable Victims) ในความผิดฐานข่มขืนกระทำชำเรา โดยเฉพาะผู้เสียหายกลุ่ม
ผู้มีความหลากหลายทางเพศและเพศสภาพ (LGBTQI+) หรือผู้ใหญ่ที่มีบาดแผลทางจิตใจ หรือผู้ที่ต้องเผชิญ
การล่วงละเมิดทางเพศซ้ำ ตามมาตราการดังกล่าวข้างต้นนี้แล้ว จะทำให้การคุ้มครองผู้เสียหายใน
กลุ่มเปราะบาง (Vulnerable Victims) ดังกล่าวของไทยได้รับความคุ้มครองอย่างเท่าเทียมและมีประสิทธิภาพ
เอกสารอ้างอิง
-
