บทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการพัฒนาศักยภาพและส่งเสริมกิจกรรมของผู้สูงอายุ: กรณีศึกษาเทศบาลตำบลโคกหล่อ อำเภอเมืองตรัง  จังหวัดตรัง

Piyarat  Saelee; Weerawat  Pahama; Jiranan  Yoychaiya

Authors

Piyarat Saelee Prince of Songkla University, Surat Thani Campus
Weerawat Pahama Prince of Songkla University, Surat Thani Campus
Jiranan Yoychaiya Prince of Songkla University, Surat Thani Campus

Keywords:

Potential Development, Roles of Local Administrative Organizations, Older Adults

Abstract

This research article aimed to: (1) examine activities promoting the potential of older adults in Khok Lo Subdistrict Municipality, Mueang Trang District, Trang Province; and (2) investigate the roles of the public sector in enhancing the potential and promoting activities of older adults in the area. A qualitative research approach was employed in this study. Data were collected through in-depth interviews with personnel involved in the implementation of programs for enhancing the potential and promoting activities of older adults, as well as focus group interviews with older adults. The participants were divided into two groups: older adults who were members of elderly clubs and older adults residing in Khok Lo Subdistrict Municipality. The findings revealed that: (1) Khok Lo Subdistrict Municipality implemented various activities aimed at enhancing the potential and quality of life of older adults, enabling them to live meaningful and happy lives. The municipality organized a variety of projects and activities covering physical, mental, social, and environmental dimensions; and (2) Khok Lo Subdistrict Municipality played a significant role in enhancing the potential of older adults through the integration of policies, operational plans, and collaboration among multiple sectors to improve the quality of life of older adults. The findings of this study can serve as guidelines for planning projects and activities that are consistent with local contexts and the needs of older adults in order to enhance their potential and quality of life in supporting a sustainable aging society. Furthermore, the findings may serve as a model for other local administrative organizations in formulating long-term policies.

References

เนตรนภา กาบมณี, สิริลักษณ์ อุ่ยเจริญ, และปานเพชร สกุลคู. (2564). การศึกษาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุตำบลหนองไผ่ อ.เมือง จ.อุดรธานี. ราชาวดีสาร วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี สุรินทร์, 11(1), 27-39.

กรมกิจการผู้สูงอายุ. (2553). พระราชบัญญัติผู้สูงอายุ พ.ศ. 2546 (ฉบับแก้ไข พ.ศ. 2553). https://www.dop.go.th/download/laws/regulation_th_2015250916304 2_1.pdf

กรมกิจการผู้สูงอายุ. (2563). ยุทธศาสตร์กรมกิจการผู้สูงอายุ 20 ปี ประจำปี พ.ศ. 2561-2580. กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์. https://www.dop. go.th/download/knowledge/th1539326153-138_0.pdf

กรมอนามัย. (2565). คู่มือแผนส่งเสริมสุขภาพดี ประจำปีงบประมาณ 2568. กระทรวงสาธารณะสุข. https://eh.anamai.moph.go.th/th/elderly-manual/download/?DI d=211989&id=99922&reload=

ณัฏฐกันย์ อ๋องเอื้อ. (2564). คุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุในเขตเทศบาลเมืองบ้านสวนจังหวัดชลบุรี. [วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา]. https://ir.buu.ac.th/dspace/bitstrea m/1513/356/1/62930014.pdf

ณัฏฐกิตติ์ ปัทมะ. (2561, 11 พฤษภาคม). สถานการณ์สังคมผู้สูงอายุในประเทศไทย (Social Situation of The Elderly in Thailand). สำนักงานเลขาธิการวุฒิสภา. https://www.senate.go.th/assets/portals/1/news/10117/2_10117.pdf

ณัฐวรรณ แย้มละมัย. (2561). การประเมินผลโครงการส่งเสริมสุขภาพผู้สูงอายุเทศบาล ตำบลตะเคียนเตี้ยอำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี. [วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา]. https://buuir.buu.ac.th/bitstream/1234567890/6693/1/Fulltext.pdf

ผู้ให้ข้อมูลคนสำคัญรายที่ 1. (2568, 1 กันยายน). การสื่อสารส่วนบุคคล. (ปิยะรัตน์ แซ่หลีและคณะ, ผู้สัมภาษณ์).

ผู้ให้ข้อมูลคนสำคัญรายที่ 10. (2568, 3 กันยายน). การสื่อสารส่วนบุคคล. (ปิยะรัตน์ แซ่หลีและคณะ, ผู้สัมภาษณ์).

ผู้ให้ข้อมูลคนสำคัญรายที่ 11. (2568, 3 กันยายน). การสื่อสารส่วนบุคคล. (ปิยะรัตน์ แซ่หลีและคณะ, ผู้สัมภาษณ์).

ผู้ให้ข้อมูลคนสำคัญรายที่ 12. (2568, 1 กันยายน). การสื่อสารส่วนบุคคล. (ปิยะรัตน์ แซ่หลีและคณะ, ผู้สัมภาษณ์).

ผู้ให้ข้อมูลคนสำคัญรายที่ 13. (2568, 1 กันยายน). การสื่อสารส่วนบุคคล. (ปิยะรัตน์ แซ่หลีและคณะ, ผู้สัมภาษณ์).

ผู้ให้ข้อมูลคนสำคัญรายที่ 14. (2568, 3 กันยายน). การสื่อสารส่วนบุคคล. (ปิยะรัตน์ แซ่หลีและคณะ, ผู้สัมภาษณ์).

ผู้ให้ข้อมูลคนสำคัญรายที่ 15. (2568, 3 กันยายน). การสื่อสารส่วนบุคคล. (ปิยะรัตน์ แซ่หลีและคณะ, ผู้สัมภาษณ์).

ผู้ให้ข้อมูลคนสำคัญรายที่ 16. (2568, 3 กันยายน). การสื่อสารส่วนบุคคล. (ปิยะรัตน์ แซ่หลีและคณะ, ผู้สัมภาษณ์).

ผู้ให้ข้อมูลคนสำคัญรายที่ 2. (2568, 1 กันยายน). การสื่อสารส่วนบุคคล. (ปิยะรัตน์ แซ่หลีและคณะ, ผู้สัมภาษณ์).

ผู้ให้ข้อมูลคนสำคัญรายที่ 3. (2568, 1 กันยายน). การสื่อสารส่วนบุคคล. (ปิยะรัตน์ แซ่หลีและคณะ, ผู้สัมภาษณ์).

ผู้ให้ข้อมูลคนสำคัญรายที่ 4. (2568, 1 กันยายน). การสื่อสารส่วนบุคคล. (ปิยะรัตน์ แซ่หลีและคณะ, ผู้สัมภาษณ์).

ผู้ให้ข้อมูลคนสำคัญรายที่ 5. (2568, 1 กันยายน). การสื่อสารส่วนบุคคล. (ปิยะรัตน์ แซ่หลีและคณะ, ผู้สัมภาษณ์).

ผู้ให้ข้อมูลคนสำคัญรายที่ 6. (2568, 1 กันยายน). การสื่อสารส่วนบุคคล. (ปิยะรัตน์ แซ่หลีและคณะ, ผู้สัมภาษณ์).

ผู้ให้ข้อมูลคนสำคัญรายที่ 7. (2568, 1 กันยายน). การสื่อสารส่วนบุคคล. (ปิยะรัตน์ แซ่หลีและคณะ, ผู้สัมภาษณ์).

ผู้ให้ข้อมูลคนสำคัญรายที่ 9. (2568, 3 กันยายน). การสื่อสารส่วนบุคคล. (ปิยะรัตน์ แซ่หลีและคณะ, ผู้สัมภาษณ์).

มะลิ โพธิพิมพ์, ภัษภิษิจฐ์ พลศรีประดิษฐ์, สุชาติ บุณยภากร, จีรภา บุณยภากร, วลัญช์ชยา เขตบำรุง,จุน หน่อแก้ว, วรารัตน์ สังวะลี และวาสุกรี เชวงกูล. (2566). การสนับสนุนทางสังคม และปัจจัยอื่น ๆ ต่อพลังสุขภาพจิตผู้สูงอายุ. วารสารวิจัยทางวิทยาศาสตร์สุขภาพ, 17(2), 143-152.

สนธยา มณีรัตน์, นาถนภา วงษ์ศีล และประไพจิตร โสมภีร์. (2566). สุขภาพจิต ปัญหา ความต้องการ และแนวทางการส่งเสริมสุขภาพจิตผู้สูงอายุ. วารสารการพยาบาลและสุขภาพ สสอท, 6(3), 1–17.

สำนักงานสถิติแห่งชาติ กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. (2567, 9 ธันวาคม). การสำรวจประชากรสูงอายุในประเทศไทย พ.ศ. 2567. https://www.nso.go.th/nsoweb/storag e/survey _detail/2025/20241209145003_27188.pdf

Cohen, J. M. & Uphoff, N. T. (1981). Rural development participation: Concept and measure for project design, implementation and evaluation. Cornell University Press.

Cutchin, M.P. (2004). Using Deweyan philosophy to rename and reframe adaptation-to-environment. American Journal of Occupational Therapy, 58 (3), 303–312. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/15202628/

Hood, C. (1991). A public management for all seasons?. Public Administration, 69(1), 3-19. https://eclass.uoa.gr/modules/document/file.php/PSPA108/4NMP%20a ll%20seasonsfulltext.pdf

Orley, J., & Kuyken, W. (1994 C). Quality of life assessment: international perspectives: proceedings of the joint meeting organized by the World Health Organization and the Foundation IPSEN in Paris. Springer-Verlag. https://onesearch.nihlibrary.ors.nih.gov/permalink/01NIH_INST/g83mj/alma991001270110504686

Wei, L., Hu, Y., Tao, Y., Hu, R. & Zhang, L. (2020). The Effects of Physical Exercise on the Quality of Life of Healthy Older Adults in China: A Systematic Review. Frontiers in Psychology, 13(1), 1-9.