การวัดและประเมินผลสมรรถนะหลักตามหลักสูตรฐานสมรรถนะสำหรับนักเรียนระดับประถมศึกษา
คำสำคัญ:
การวัดและประเมินผล , สมรรถนะหลัก , หลักสูตรฐานสมรรถนะ, นักเรียนระดับประถมศึกษาบทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มุ่งเน้นการศึกษาแนวทางการวัดและประเมินผลสมรรถนะหลักของนักเรียนระดับประถมศึกษา โดยอ้างอิงกรอบหลักสูตรฐานสมรรถนะซึ่งกำหนดสมรรถนะหลัก 6 ด้าน ได้แก่ สมรรถนะการจัดการตัวเอง สมรรถนะการคิดขั้นสูง สมรรถนะการสื่อสาร สมรรถนะการรวมพลังทำงานเป็นทีม สมรรถนะการเป็นพลเมืองที่เข้มแข็ง และสมรรถนะการอยู่ร่วมกับธรรมชาติและวิทยาการอย่างยั่งยืน การวัดและประเมินสมรรถนะจำเป็นต้องสะท้อนถึงความรู้ ทักษะ และคุณลักษณะของผู้เรียนอย่างบูรณาการ เพื่อสะท้อนศักยภาพที่แท้จริงของผู้เรียน บทความนี้ได้วิเคราะห์แนวทางและวิธีการที่เหมาะสม เช่น การประเมินเชิงสถานการณ์ การประเมินภาระงานจริง แฟ้มสะสมงาน การสังเกต การประเมินตนเอง และการใช้วิธีการประเมินตามสภาพจริง เพื่อให้ครูและผู้เกี่ยวข้องสามารถใช้ผลการประเมินเป็นข้อมูลย้อนกลับในการพัฒนาการจัดการเรียนการสอน ตลอดจนส่งเสริมการเรียนรู้ที่ตอบสนองความแตกต่างระหว่างบุคคล สรุปได้ว่า การวัดและประเมินผลสมรรถนะหลักไม่เพียงแต่ทำหน้าที่ตรวจสอบผลการเรียนรู้ แต่ยังเป็นกลไกสำคัญในการยกระดับคุณภาพผู้เรียนและสร้างพื้นฐานที่มั่นคงต่อการปฏิรูปการศึกษาไทยในศตวรรษที่ 21
เอกสารอ้างอิง
เยาวดี วิบูลย์ศรี. (2545). การวัดผลและการสร้างแบบสอบผลสัมฤทธิ์. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
รัชนีวรรณ วนิชย์ถนอม. (2548). การปรับใช้สมรรถนะในการบริหารทรัพยากรมนุษย์. วารสารข้าราชการ, 50(2), 10-24.
วรรณ์ดี แสงประทีปทอง. (2556). การวัดและการประเมินผลการจัดการเรียนรู้, ประมวล สาระชุดวิชาการพัฒนาระบบการจัดการเรียนรู้ หน่วยที่ 10. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สมหวัง พิธิยานุวัฒน์. (2549). การวิจัยประเมินโครงการด้านการศึกษา. สํานักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2564). สมรรถนะหลัก 6 ประการ. Competency - based Education. https://cbethailand.com/หลักสูตร-2/กรอบหลักสูตร/สมรรถนะหลัก-6-ประการ.
Ebel, R. L. & Frisbie, D. A. (1986). Essentials of Educational Measurement. Prentice-Hall, Inc.
Furnham, A. 1990). The Protestant work ethic: The psychology of work-related beliefs and behaviours. Routledge.
Kierstead, J. (1998). Personality and job performance: The role of individual differences in predicting job performance. Public Service Commission of Canada.
McClelland, D. C. (1980). Human motivation. Scott, Foresman.
Scriven, M. S. (1967). The methodology of evaluation. In R. E. Stake (Ed.), Perspectives of curriculum evaluation. Rand McNally.
Smith, F. M. & Adams, S. (1965). A theory of appropriate statistics. Psychometrika, 30, 99-127.
Stufflebeam, D. L. & Shinkfield, A. J. (2007). Evaluation theory, models, & applications. John Wiley & Sons.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 วารสารรัฐประศาสนศาสตร์และสหวิทยาเพื่อสังคม
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารรัฐประศาสนศาสตร์และสหวิทยาเพื่อสังคม (Journal of Public Administration and Interdisciplinary Studies for Society) ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารรัฐประศาสนศาสตร์และสหวิทยาเพื่อสังคม (Journal of Public Administration and Interdisciplinary Studies for Society) ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารรัฐประศาสนศาสตร์และสหวิทยาเพื่อสังคม (Journal of Public Administration and Interdisciplinary Studies for Society) หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารรัฐประศาสนศาสตร์และสหวิทยาเพื่อสังคม (Journal of Public Administration and Interdisciplinary Studies for Society) ก่อนเท่านั้น
