การพัฒนาสมรรถนะพลเมืองของสภาเด็กและเยาวชน ในเขตเทศบาลเมืองบ้านกรด อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

ผู้แต่ง

  • สุนิสา ภาคาแสวง บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา
  • อภิชาติ พานสุวรรณ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา

DOI:

https://doi.org/10.14456/jburus.2026.6

คำสำคัญ:

สมรรถนะพลเมือง, สภาเด็กและเยาวชน, เทศบาลเมืองบ้านกรด

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสมรรถนะพลเมืองของสภาเด็กและเยาวชนในเขตเทศบาลเมืองบ้านกรด 2) ศึกษาเปรียบเทียบสมรรถนะพลเมืองของสภาเด็กและเยาวชนในเขตเทศบาลเมืองบ้านกรด 3) ศึกษาแนวทางการพัฒนาสมรรถนะพลเมืองของสภาเด็กและเยาวชนในเขตเทศบาลเมืองบ้านกรด การวิจัยแบบผสมผสานวิธี (Mixed Methods Research) กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ สมาชิกสภาเด็กและเยาวชนเทศบาลเมืองบ้านกรด จำนวน 105 คน โดยใช้วิธีการเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติ ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (One-Way ANOVA) รวมทั้งการเก็บข้อมูลเชิงคุณภาพจากผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 13 คน และวิเคราะห์ข้อมูลโดยวิธีการวิเคราะห์เชิงพรรณนา

ผลการวิจัยพบว่า 1) สมรรถนะพลเมืองของสภาเด็กและเยาวชนในภาพรวมอยู่ในระดับมาก โดยด้านแรงจูงใจ มีค่าเฉลี่ยสูงสุด (X̄ = 4.20, S.D. = 0.57) รองลงมา ได้แก่ ด้านความสามารถ (X̄ = 4.19, S.D. = 0.57) ด้านทักษะ (X̄ = 4.15, S.D. = 0.61) ด้านความรู้ (X̄ = 4.08, S.D. = .63) และด้านคุณลักษณะ (X̄ = 3.86, S.D. = 0.53) ตามลำดับ 2) ปัจจัยส่วนบุคคล ได้แก่ เพศ อายุ ระดับการศึกษา ประเภทตำแหน่ง และระยะเวลาในการดำรงตำแหน่ง ไม่มีความแตกต่างของความคิดเห็นต่อสมรรถนะพลเมืองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 3) สำหรับแนวทางการพัฒนา พบว่า ควรส่งเสริมอย่างครอบคลุมทั้ง 5 ด้าน ได้แก่ ด้านความรู้ ด้านทักษะ ด้านความสามารถ ด้านคุณลักษณะ และด้านแรงจูงใจ โดยเน้นการพัฒนาทักษะการปฏิบัติงานจริง การเสริมสร้างคุณลักษณะที่เหมาะสม และการสร้างแรงจูงใจในการมีส่วนร่วมอย่างต่อเนื่อง ซึ่งจะเป็นประโยชน์ต่อการยกระดับสมรรถนะพลเมืองของสภาเด็กและเยาวชน และสามารถนำไปใช้ประโยชน์ต่อการพัฒนาการมีส่วนร่วมของเยาวชนในระดับท้องถิ่นได้อย่างมีประสิทธิภาพ

เอกสารอ้างอิง

กัญณภัทร ศิริกัณฑ์. (2561). ลักษณะประชากรที่มีผลต่อความคิดเห็นของผู้ใช้บริการกับองค์ประกอบการบริหารธุรกิจร้านค้าปลีกในโรงพยาบาล กรณีศึกษา โรงพยาบาลพญาไท นวมินทร์ (การค้นคว้าอิสระบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต). สถาบันการจัดการปัญญาภิวัฒน์, นนทบุรี.

ดวงนภา ทาปลัด.(2565). การพัฒนาการจัดการเรียนรู้โดยใช้ปัญหาเป็นฐาน เพื่อส่งเสริมความเป็นพลเมืองสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 (วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, มหาสารคาม.

นภัส แสงอาทิตย์ และปัญญวัฒน์ จุฑามาศ. (2568). ปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดที่ส่งผลต่อกระบวนการตัดสินใจซื้อบ้านจัดสรรของประชากรแฝงในจังหวัดปัตตานี, วารสารวิชาการรัตนบุศย์, 7(2), 388-402. https://so07.tci-thaijo.org/index.php/rtnb/article/view/8418

นิตยา เติมเทียน และศิริพร เลิศยิ่งยศ. (2565). สมรรถนะหลักที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการปฏิบัติงานของพนักงานองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ในเขตอำเภอลำปลายมาศ จังหวัดบุรีรัมย์. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา, 1(2), 27-44. https://so08.tci-thaijo.org/index.php/jmsnrru/article/view/996

ปฐมพงษ์ พุ่มพฤกษ์, โสภัทร นาสวัสดิ์, และสมสุข หินวิมาน. (2565). การสร้างพื้นที่สาธารณะและการสร้างเครือข่ายเพื่อการสื่อสารแบบมีส่วนร่วมในการขับเคลื่อนจิตอาสาเพื่อแก้ไขปัญหาเยาวชนในชุมชน ผ่านสภาเด็กและเยาวชนในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารนิเทศศาสตร์ธุรกิจบัณฑิตย์, 16(2), 370-402. https://so01.tci-thaijo.org/index.php/dpuca/article/view/255042

พระราชบัญญัติส่งเสริมการพัฒนาเด็กและเยาวชนแห่งชาติ พ.ศ. 2550. (2551, 14 มกราคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 125 ตอนที่ 9 ก. หน้า 1-15.

พระราชบัญญัติส่งเสริมการพัฒนาเด็กและเยาวชนแห่งชาติ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2560. (2560, 13 มิถุนายน). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 134 ตอนที่ 63 ก. หน้า 1-15.

พิศิษฐ ตัณฑวณิช และพนา จินดาศรี. (2561). ความหมายที่แท้จริงของค่า IOC. วารสารการวัดผลการศึกษา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 24(2), 3-12. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jemmsu/article/view/174521

พิสมัย ชัยมหา. (2558). สมรรถนะการปฏิบัติงานของบุคลากรหน่วยงานสังกัดสำนักงานอัยการสูงสุดภาค 1. วารสารวิจัยราชภัฏกรุงเก่า, 2(3), 55-62. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jemmsu/article/view/174521

ศักดิ์ชาย สุริยา และศิรภัสสรศ์ วงศ์ทองดี. (2561). การศึกษาสมรรถนะหลักของบุคลากรเทศบาลตำบลคูคต. วารสารบัณฑิตศึกษา, 7(3), 625-637. https://www.dpu.ac.th/grad/admin/upload/content/files/ปีที่%207%20ฉบับที่%203/7-3-59.pdf

แสงทอง แป้นประโคน. (2558). สมรรถนะการปฏิบัติงานของนายช่างโยธาองค์การบริหารส่วนตำบลในเขตจังหวัดนครพนม (วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, มหาสารคาม.

สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (ม.ป.ป.). ความเป็นพลเมืองในวิถีรอบประชาธิปไตย. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. สืบค้น 16 มกราคม 2569 จาก https://web.parliament.go.th/assets/portals/1/files/004_ความเป็นพลเมืองฯ.pdf

สำนักงานส่งเสริมและสนับสนุนวิชาการ 5 จังหวัดขอนแก่น. (ม.ป.ป.). เอกสารวิชาการสภาเด็กและเยาวชนตำบล. สืบค้น 16 มกราคม 2569 จาก http://tpso-5.m-society.go.th/images/pdf/anyflip_output_3_1.pdf

องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านไทร. (ม.ป.ป.). สรุปการประเมินสมรรถนะบุคลากรองค์การบริหารส่วนตำบลบ้านไทร. สืบค้น 16 มกราคม 2569 จาก https://www.np.go.th/index/add_file/gPzHycYMon42007.pdf

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-08-03

รูปแบบการอ้างอิง

ภาคาแสวง ส., & พานสุวรรณ อ. (2026). การพัฒนาสมรรถนะพลเมืองของสภาเด็กและเยาวชน ในเขตเทศบาลเมืองบ้านกรด อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารบริหารธุรกิจราชมงคลสุวรรณภูมิ, 3(2), 1–24. https://doi.org/10.14456/jburus.2026.6

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย