Ta Mon Sanctuary and the Preservation of Cultural Heritage in the Ancient Community of Buachet Subdistrict, Surin Province
Main Article Content
Abstract
Ta Mon Sanctuary is an important historical site for the local community in Buachet District, Surin Province. It has served as a center of belief and faith for people in the community from the past to the present. This academic article aims to study the ancient community of Buachet Subdistrict, Surin Province, as well as to examine the history, cultural heritage, traditions, and way of life of the people living in the Ta Mon Sanctuary community. In addition, it seeks to propose guidelines for preserving and promoting the local cultural heritage in the area surrounding the sanctuary. The findings reveal that the ancient community of Buachet Subdistrict was established during the late Ayutthaya period or the early Rattanakosin period. The study also found that Ta Mon Sanctuary was constructed during the same period as the establishment of the community. Guidelines for preserving the local cultural heritage in the Ta Mon Sanctuary area include studying local history, conserving and continuing traditional customs and cultural practices, encouraging the participation of younger generations in cultural transmission, and generating income from local wisdom through the development of cultural products and tourism-related services. These approaches can contribute to the development of a creative economy based on cultural capital and enhance the sustainable development of the local community.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
This article is published under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License (CC BY-NC-ND 4.0), which allows others to share the article with proper attribution to the authors and prohibits commercial use or modification. For any other reuse or republication, permission from the journal and the authors is required.References
กนกพร ฉิมพลี. (2559). แนวทางการพัฒนาหมู่บ้านท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในชุมชนบ้านตะคุ ตำบลตะคุ อำเภอปักธงชัย จังหวัดนครราชสีมา. วารสารชุมชนวิจัย มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา, 10(1), 7–19.
กรมศิลปากร. (2525). ทะเบียนโบราณสถาน กรมศิลปากร. กรมศิลปากร.
กฤษนันท์ แสงมาศ, และ ยโสธารา ศิริภาประภากร. (2562). พิธีแซนอาหยะจูยประจำปีของปราสาทบ้านโพธิ์ศรีธาตุ ตำบลเกาะแก้ว อำเภอสำโรงทาบ จังหวัดสุรินทร์. วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์, 4(1), 110–124.
ขวัญจิต ศศิวงศาโรจน์. (2556). ท้องถิ่นภาคกลางท่ามกลางกระแสการเปลี่ยนแปลง: บทสังเคราะห์จากโครงการยุววิจัยประวัติศาสตร์ท้องถิ่นพื้นที่ภาคกลาง. วารสารมนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 30(2), 107-132.
คณะกรรมการฝ่ายประมวลเอกสารและจดหมายเหตุ. (2544). วัฒนธรรม พัฒนาการทางประวัติศาสตร์ เอกลักษณ์และภูมิปัญญาจังหวัดสุรินทร์. โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.
ฐิติมา ญาณะวงษา และ มานูนณย์ สุตีคา. (2560). การศึกษาประวัติศาสตร์ท้องถิ่นอย่างมีส่วนร่วมของชุมชนคนสารภี อำเภอสารภี จังหวัดเชียงใหม่: ต้นยางนาและถนนสายเชียงใหม่-ลำพูน. วารสารนวัตกรรมสังคมและการเรียนรู้ตลอดชีวิต, 11(1), 296-308.
เทศบาลตำบลบัวเชด. (ม.ป.ป.). ข้อมูลประวัติและการจัดงานประเพณีสืบสานวัฒนธรรมปราสาทตามอญ. สุรินทร์: เทศบาล
ธนากร อนุรักษ์ และ ชัยสิทธิ์ ด่านกิตติกุล. (2560). ภูมิทัศน์วัฒนธรรมย่านถนนราชดำเนิน อำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช. Veridian E-Journal Silpakorn University, 10(1), 2156-2172.
ปวีณา งามประภาสม. (2557). แนวทางการฟื้นฟูประเพณีตานตอด. วารสารศรีนครินทรวิโรฒวิจัยและพัฒนา สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 6(11), 100-107.
พภัสสรณ์ วรภัทร์ถิระกุล. (2567). การพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ประเพณี โบราณสถาน และแหล่งท่องเที่ยวธรรมชาติ กรณีศึกษา อำเภอสูงเนิน จังหวัดนครราชสีมา. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฎนครปฐม, 11(2), 66-79. https://doi.org/10.14456/jmsnpru.2024.28
พระณัฐวุฒิ พันทะลี, พระมหาชัชวาลย์ จารย์คุณ, แสงอาทิตย์ ไทยมิตร, อานันท์ กรมน้อย, และ นัยน์ปพร สุภา. (2568). กู่ประภาชัย : มรดกทางวัฒนธรรมที่สะท้อนอารยธรรมโบราณ. วารสารสังคมศึกษาปริทรรศน์, 1(6), 11. https://doi.org/10.64186/jsp2427.
พระปลัดเสกสรร ธีรปัญโญ,ธนรัฐ สะอาดเอี่ยม และพระราชวิมลโมลี.(2564)ศึกษาอิทธิพลความเชื่อในการรักษาโรคด้วยพิธีกรรมโจลมะม๊วตของชาวพุทธไทย เชื้อสายเขมร อำเภอปราสาท จังหวัดสุรินทร์. วารสารวนัมฎองแหรกพุทธศาสตรปริทรรศน์ ปีที่ 8 (บับที่ 2),75-86
พระอธิการอินทร์นุช สุวณฺโณ, พระครูสุตภัทรบัณฑิต, พระครูศรีปริยัตยารักษ์, พระครูวิสุทธิชยากร, พระมหาธงชัย สุนฺทราจาโร. (2568). การมีส่วนร่วมในการอนุรักษ์ศิลปะวัฒนธรรมท้องถิ่นของพระสงฆ์. วารสารสหศาสตร์การพัฒนาสังคม, 3(1), 137-157.
พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ สุรินทร์. (2569). งานสืบสานศิลปวัฒนธรรมและบวงสรวงองค์โบราณสถานปราสาทตามอญ ประจำปี 2569. https://www.finearts.go.th/surinmuseum/view/63510-งานสืบสานศิลปวัฒนธรรมและบวงสรวงองค์โบราณสถานปราสาทตามอญ ประจำปี 2569.
พุทธศิลป์อีสาน. (2561). ปราสาทตามอญ. https://www.esanart.com/khom_2/ปราสาทตามอญ.
สำนักศิลปากรที่ 10 นครราชสีมา. (ม.ป.ป.). ปราสาทตามอญ ตำบลบัวเชด อำเภอบัวเชด จังหวัดสุรินทร์. https://www.finearts.go.th/surinmuseum/view/27611-ตรวจดูแลโบราณสถานในพื้นที่จังหวัดสุรินทร์.
สุริยา ช่างทองคำ. (2567). การศึกษาประเพณีการแห่ผีตาโขน: การปรับตัวในยุคการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม. วารสารภาษาและวัฒนธรรมศึกษา, 3(2), 1-9.
อนุชิต สีโมรส. (2552). ประเพณีบวชนาคช้าง : กรณีศึกษาบ้านตากลาง ตำบลกระโพ อำเภอท่าตูม จังหวัดสุรินทร์. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, 1(1), 84-93.
ธัดคำ สุวันดี. (2566). การรักษาอัตลักษณ์ความเป็นมอญผ่านการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมกรณีศึกษาชุมชนมอญ เกาะเกร็ด อำเภอปากเกร็ด จังหวัดนนทบุรี. วารสาร มจร การพัฒนาสังคม, 8(1), 302-313.