การรับรู้ที่มีต่อการเป็นเมืองสร้างสรรค์ด้านภาพยนตร์ของเมืองพัทยา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาระดับการรับรู้ต่อองค์ประกอบเมืองสร้างสรรค์ด้านภาพยนตร์ของเมืองพัทยา 2) เพื่อเปรียบเทียบระดับการรับรู้ต่อองค์ประกอบเมืองสร้างสรรค์ด้านภาพยนตร์ของเมืองพัทยา เมื่อจำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคลและภาคส่วนที่เกี่ยวข้อง กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ หน่วยงานภาครัฐ หน่วยงานภาคเอกชน และภาคประชาชน จำนวน 420 คน โดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว และการเปรียบเทียบรายคู่ด้วยวิธี Least Significant Difference ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มตัวอย่างมีระดับการรับรู้ต่อองค์ประกอบเมืองสร้างสรรค์ด้านภาพยนตร์ของเมืองพัทยาโดยรวมอยู่ในระดับมาก โดยรับรู้ด้านการจัดการการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนมากที่สุด ขณะที่ด้านการมีส่วนร่วมของชุมชนมีระดับการรับรู้น้อยที่สุดเมื่อเทียบกับองค์ประกอบอื่น ผลการเปรียบเทียบพบว่า กลุ่มตัวอย่างที่มีอายุต่างกันมีระดับการรับรู้ในภาพรวมแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.050 เมื่อพิจารณารายด้าน พบว่า เพศมีความแตกต่างในด้านการส่งเสริมอุตสาหกรรมภาพยนตร์และกิจกรรมและเทศกาล ส่วนภาคส่วนที่เกี่ยวข้องมีความแตกต่างในด้านโครงสร้างพื้นฐานด้านภาพยนตร์ ผลการวิจัยชี้ให้เห็นว่า การพัฒนาเมืองพัทยาสู่การเป็นเมืองสร้างสรรค์ด้านภาพยนตร์ควรให้ความสำคัญกับการสื่อสารเชิงกลุ่มเป้าหมาย การลดช่องว่างของการรับรู้ระหว่างกลุ่ม และการส่งเสริมการมีส่วนร่วมของชุมชน เพื่อสนับสนุนการพัฒนาเมืองสร้างสรรค์อย่างครอบคลุมและยั่งยืน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความนี้ได้รับการเผยแพร่ภายใต้สัญญาอนุญาต Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International (CC BY-NC-ND 4.0) ซึ่งอนุญาตให้ผู้อื่นสามารถแชร์บทความได้โดยให้เครดิตผู้เขียนและห้ามนำไปใช้เพื่อการค้าหรือดัดแปลง หากต้องการใช้งานซ้ำในลักษณะอื่น ๆ หรือการเผยแพร่ซ้ำ จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากวารสารเอกสารอ้างอิง
กรมการท่องเที่ยว. (2565). แผนพัฒนาบริการท่องเที่ยว พ.ศ. 2566-2570. https://www.dot.go.th/department/ getIndexMaster/4
โตมร ศุขปรีชา. (2566, 22 กันยายน). Film tourism ท่องไปในภาพยนตร์. TAT Review Magazine. https://tatreviewmagazine.com/article/whatsup-film-tourism/
เทพฤทธิ์ มณีกุล. (2566). การสร้างแนวคิดใหม่ให้จังหวัดเชียงใหม่เป็นเมืองภาพยนตร์ดิจิทัล: การใช้วิถีนิเวศวัฒนธรรมเพื่อพัฒนาแผนยุทธศาสตร์การเป็นเมืองภาพยนตร์ที่ยั่งยืน [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. https://doi.org/10.58837/CHULA.THE.2023.1093
ไทยแลนด์พลัส. (2568, 10 พฤศจิกายน). กรมการท่องเที่ยวเผย ตุลาคม 68 มีกองถ่ายต่างประเทศแจ้งขอลงทุนถ่ายทำในไทยสูงสุดของปี สร้างรายได้กว่า 2,500 ล้านบาท. Thailand Plus Online. https://www.thailandplus.tv/archives/970401
พวัสส์ หิรัญเลิศธีรธร, สหภาพ พ่อค้าทอง, และธนวุฒิ นัยโกวิท. (2567). การรับรู้ภาพลักษณ์และชื่อเสียงองค์กรเมืองพัทยาของประชาชนเมืองพัทยาและนักท่องเที่ยวชาวไทย. วารสารบัญชีปริทัศน์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, 9(2), 58–76.
เพ็ญศิริ สมารักษ์, นันทภัค บุรขจรกุล, และเปรมปรีดา ทองลา. (2565). ผลกระทบทางเศรษฐกิจจากการท่องเที่ยวโดยชุมชน ตำบลบางสระเก้า อำเภอแหลมสิงห์ จังหวัดจันทบุรี. วารสารวิจัยรำไพพรรณี, 16(1), 46–57.
ภูริวัจน์ เดชอุ่ม และภานุวัฒน์ ภักดีอักษร. (2567). จังหวัดราชบุรีในฐานะเมืองท่องเที่ยวสร้างสรรค์ พฤติกรรมและภาพลักษณ์ในสายตานักท่องเที่ยวชาวไทย. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 11(11), 149–161.
เมืองพัทยา. (2566). Pattaya City of Film. สืบค้นเมื่อ 8 พฤษภาคม 2568, จาก https://pattayacityoffilm.com/
สีน้ำ แผ่วฉิมพลี. (2566, 1 กันยายน). Gen Z Travel Trends: การท่องเที่ยวแบบไหนโดนใจ Gen Z? Business+. https://www.thebusinessplus.com/gen-z-travel-trends
สุชาติ คณานนท์, กล้า สมตระกูล, และไพรัช ถิตย์ผาด. (2562). วัฒนธรรมสร้างสรรค์: ยุทธศาสตร์การพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวเมืองพัทยา. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 27(54), 121–143.
สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์. (2565). เครือข่ายเมืองสร้างสรรค์ยูเนสโก (UNESCO Creative Cities Network). https://creativecity.cea.or.th/th/about-us/unesco-creative-cities-network
องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. (2564, 16 สิงหาคม). เมืองพัทยาจัดประชุมขับเคลื่อนโครงการเตรียมความพร้อมการเข้าเป็นสมาชิกเครือข่ายเมืองสร้างสรรค์ขององค์การยูเนสโก (UNESCO Creative Cities Network) สาขาภาพยนตร์ (City of Film). https://www.dasta.or.th/th/article/350
อนันตชัย เจริญจิตต์. (2566). การส่งเสริมการสร้างภาพลักษณ์ประเทศโดยใช้เทศกาลภาพยนตร์: กรณีศึกษา การจัดงานเทศกาลภาพยนตร์อาเซียนแห่งกรุงเทพมหานคร (สารนิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย). https://digital.car.chula.ac.th/cgi/viewcontent.cgi?article=11915&context=chulaetd
อิทธิพล เนียมสวาท. (2568, 18 พฤศจิกายน). พัทยา กับเป้าหมายการเป็นเมืองน่าอยู่สำหรับทุกคน ขับเคลื่อนสู่ Smart & Sustainable City. Marketeer Online. https://marketeeronline.co/archives/442855
อธิคุณ คงมี. (2565). ขับเคลื่อนเมืองพัทยาสู่การเป็นเครือข่ายเมืองสร้างสรรค์ด้านภาพยนตร์ของยูเนสโก และเป็นศูนย์กลางอุตสาหกรรมภาพยนตร์. https://curadio.chula.ac.th/v2022/breaking-news/detail/?v24454d423z2
Alawi, A., Sosianika, A., & Setiawati, L. (2022). Tourist experiences in creative cultural attractions: A demographic perspective. Journal of Marketing Innovation, 2(1), 76–87. https://doi.org/10.35313/jmi.v2i1.35
Chen, Y., Chen, D., & Zhong, Z. (2025). Research on destination image perception of Fujian Tulou World Heritage Site based on online visitors’ reviews. Journal of Asian Architecture and Building Engineering, 1–14. https://doi.org/10.1080/13467581.2025.2568213
Cherry, K. (2022). What is perception?. University of Wisconsin. https://internet.psych.wisc.edu/wp-content/uploads/532-Master/532-UnitPages/Unit-09/Cherry_Perception_About.com.pdf
Cochran, W.G. (1977). Sampling Techniques. (3 rd ed.), John Wiley & Sons.
Cudny, W., Sattar, S., & Barwinski, M. (2025). Sustainable Urban Development Through Creative Film Industries: From Hollyłódz to Bollywood. Sustainability, 17(22), 10256. https://doi.org/10.3390/su172210256
Do, T. D., & Do, S. X. (2025). Shaping urban identity: How physical and non-physical factors influence resident perception. SAGE Open, 15(4), 1–18. https://doi.org/10.1177/21582440251403740
McLeod, S. (2018). Perception theory. Simply Psychology. https://www.simplypsychology.org/perception-theories.html
Nunnally, J. C., & Bernstein, I. H. (1994). Psychometric theory (3rd ed.). McGraw-Hill.
Piirman, M., Pratt, S., & Matatolu, I. (2025). Community perceptions of home represented on screen: Implications for film-induced tourism. Tourism Geographies, 27(2), 255–274. https://doi.org/10.1080/14616688.2025.2493776
Prasetya, B. H. (2019). Bandung tourism image: Stakeholder perceptions on the representation of creative city. In Proceedings of the 1st International Conference on Advanced Multidisciplinary Research (ICAMR 2018) (pp. 541–545). Atlantis Press. https://doi.org/10.2991/icamr-18.2019.129
Richards, G. (2011). Creativity and tourism: The state of the art. Annals of tourism research, 38(4), 1225-1253. https://doi.org/10.1016/j.annals.2011.07.008
Rovinelli, R. J., & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in the assessment of criterion-referenced test item validity. Dutch Journal of Educational Research (Tijdschrift voor Onderwijsresearch), 2(2), 49–60.
Sharma, L. K., Paudel, V., & Dhungana, B. R. (2025). Residents’ participation and demographics: Impact on tourism perceptions in Pokhara. Cogent Business & Management, 12(1), 2570065. https://doi.org/10.1080/23311975.2025.2570065
UNESCO. (2019). Culture|2030 indicators: Thematic indicators for culture in the 2030 Agenda for Sustainable Development. UNESCO Publishing. https://unesdoc.unesco.org/ark:/48223/pf0000371562
