การพัฒนาสื่อในการฝึกอบรมออนไลน์ตามหลักการการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นศูนย์กลางเพื่อเสริมสร้างการรู้เท่าทันดิจิทัลสำหรับนักศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลายของศูนย์ส่งเสริมการเรียนรู้ระดับ อำเภอเกาะยาว จังหวัดพังงา

ผู้แต่ง

  • ปิยดา ราชพิบูลย์ วิทยาลัยนครราชสีมา
  • จันทร์ ติยะวงศ์ วิทยาลัยนครราชสีมา

คำสำคัญ:

การจัดการเรียนการสอน, การรู้เท่าทัน, ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน

บทคัดย่อ

            การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนกับก่อนเรียน และเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนกับเกณฑ์ร้อยละ 75 และ 2)ศึกษาระดับความพึงพอใจของนักศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลายต่อการจัดการเรียนรู้ตามหลักการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง เพื่อเสริมสร้างการรู้เท่าทันดิจิทัล กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ นักศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลายของศูนย์ส่งเสริมการเรียนรู้ระดับอำเภอเกาะยาว จังหวัดพังงา ปีการศึกษา 2567 จำนวน 23 คน ได้มาโดยวิธีการสุ่มแบบเป็นระบบ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แผนการจัดการเรียนรู้ แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนมีค่าดัชนีความสอดคล้อง (IOC) ตั้งแต่ 0.67–1.00 มีค่าความยากง่าย (p) ตั้งแต่ 0.34–0.68 ค่าอำนาจจำแนก (r) ตั้งแต่ 0.27–0.56 และมีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.76 ส่วนแบบประเมินความพึงพอใจมีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.72 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบน มาตรฐาน และการทดสอบค่าสถิติที (t-test)

            ผลการวิจัยพบว่า

  1. ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน และผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนสูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 75 ของนักศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย หลังการจัดการเรียนรู้ตามหลักการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นศูนย์กลางอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
  2. ระดับความพึงพอใจของนักศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลายต่อการจัดการเรียนรู้ตามหลักการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง โดยภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงศึกษาธิการ. (2542). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542. โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.

กำจัด แสนจันทร์. (2553). การจัดการเรียนการสอนที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ. มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี.

กรีรติกานต์ สุพรรณภูวงษ์. (2558). การจัดการเรียนรู้แบบเน้นผู้เรียนเป็นศูนย์กลางในระดับประถมศึกษา (วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

ชวลิต เจนเจริญ. (2553). แนวคิดและปรัชญาการศึกษาปฐมวัย. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

ธัญลักษณ์ ประทุมสินธ์. (2561). การบริหารการส่งเสริมการจัดการเรียนการสอนที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาบุรีรัมย์ เขต 3 (วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์.

พลอยภัทร์ชา พยัคฆ์รังสี, และคณะ. (2562). ความสัมพันธ์ระหว่างพฤติกรรมการบริหารของผู้บริหารสถานศึกษากับการจัดการเรียนการสอนที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ. วารสารการบริหารการศึกษา, 10(2), 45–60.

ศิรดา นาคเสน. (2556). กลยุทธ์การอภิปรายที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญกับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน (วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

สลิตา รินสิริ. (2558). การจัดการการสอนที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญของโรงเรียนในอำเภอเกาะจันทร์ (วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยบูรพา.

อุไรลักษณ์ วิบูลย์ธนมาศ. (2555). การเรียนรู้ด้านดนตรีของเด็กโดยใช้แนวคิดผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง. มหาวิทยาลัยศิลปากร.

UNESCO. (2013). Global media and information literacy assessment framework. United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2025-12-29

รูปแบบการอ้างอิง

ราชพิบูลย์ ป., & ติยะวงศ์ จ. . (2025). การพัฒนาสื่อในการฝึกอบรมออนไลน์ตามหลักการการเรียนรู้ที่เน้นผู้เรียนเป็นศูนย์กลางเพื่อเสริมสร้างการรู้เท่าทันดิจิทัลสำหรับนักศึกษาระดับมัธยมศึกษาตอนปลายของศูนย์ส่งเสริมการเรียนรู้ระดับ อำเภอเกาะยาว จังหวัดพังงา. วารสารสหวิทยาการศึกษาและพัฒนาสังคม, 1(5), 88–97. สืบค้น จาก https://so14.tci-thaijo.org/index.php/Interdisciplinary/article/view/1598