ผลการเชื่อมพอกแข็งด้วยลวดเชื่อม DUR 65 และการทำกรรมวิธีทางความร้อนที่ส่งผลต่อความแข็งของเหล็กหล่อโครเมียมสูง 16%wt Cr - 2% Mo

ผู้แต่ง

  • ปริญญวัตร ทินบุตร สาขาวิชาครุศาสตร์อุตสาหการเชื่อมประกอบ คณะครุศาสตร์อุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน วิทยาเขตขอนแก่น
  • สำเภา โยธี สาขาวิชาครุศาสตร์อุตสาหการเชื่อมประกอบ คณะครุศาสตร์อุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน วิทยาเขตขอนแก่น
  • ธงชัย เครือผือ สาขาวิชาเทคโนโลยีการผลิต คณะเทคโนโลยีการเกษตรและเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบูรณ์
  • สราวุธ บุตรพรหม สาขาวิชาครุศาสตร์อุตสาหการเชื่อมประกอบ คณะครุศาสตร์อุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน วิทยาเขตขอนแก่น
  • รัฐพล ภาวุธ สาขาวิชาครุศาสตร์อุตสาหการเชื่อมประกอบ คณะครุศาสตร์อุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน วิทยาเขตขอนแก่น
  • อิสรา โคตา สาขาวิชาครุศาสตร์อุตสาหการเชื่อมประกอบ คณะครุศาสตร์อุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน วิทยาเขตขอนแก่น

DOI:

https://doi.org/10.14456/jriie.2025.3

คำสำคัญ:

เชื่อมพอกแข็ง, เหล็กหล่อโครเมียมสูง, กระบวนการทางความร้อน

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้ศึกษาผลการเชื่อมพอกแข็งและกรรมวิธีทางความร้อนที่ส่งผลต่อความแข็งและโครงสร้างจุลภาคของเหล็กหล่อโครเมียมสูง กระบวนการทดลอง 4 กระบวนการเริ่มจากอบอ่อนชิ้นทดลอง จากนั้นเชื่อมพอกแข็งด้วยลวดเชื่อม DUR 65 ชุบแข็งและอบคืนตัวตามลำดับ จากนั้นวิเคราะห์โครงสร้างจุลภาคด้วยกล้องจุลทรรศน์แบบแสงและทดสอบความแข็งแบบวิกเกอร์ ผลการทดลองพบว่า โครงสร้างจุลภาคบริเวณเนื้อโลหะเชื่อมพบคาร์ไบด์ชนิด M7C3 สลับกับโครงสร้างยูเทคติก ส่วนบริเวณโลหะงานของทั้ง 4 กระบวนการพบคาร์ไบด์ชนิด M7C3  โครงสร้างเนื้อพื้นเปลี่ยนไปตามกระบวนการทางความร้อน โดยชิ้นทดลองที่ผ่านการอบอ่อนพบโครงสร้างเพิร์ลไลท์และการตกตะกอนคาร์ไบด์ชนิด Cr23C6 ส่วนชิ้นทดลองที่ผ่านการเชื่อม การชุบแข็ง และการอบคืนตัว พบโครงสร้างมาร์เทนไซต์และคาร์ไบด์ชนิด Cr23C6 การทดสอบความแข็งพบว่า การเชื่อมและการชุบแข็งส่งผลต่อค่าความแข็งบริเวณโลหะเชื่อมที่ไม่แตกต่างกันส่วนการอบคืนตัวส่งผลให้ค่าความแข็งโลหะเชื่อมลดลง บริเวณโละฐานพบว่ากระบวนการอบอ่อนส่งผลให้ค่าความแข็งต่ำสุด และกระบวนการชุบแข็ง ส่งผลให้มีค่าความแข็งสูงสุด อย่างไรก็ตามการเกิดคาร์ไบด์ที่มีความแข็งสูงทำให้ชิ้นทดลองมีความแข็ง เปราะ ส่งผลให้เกิดรอยแตกในชิ้นทดลองที่ผ่านการเชื่อม การชุบแข็ง และการอบคืนตัว

Downloads

Download data is not yet available.

เอกสารอ้างอิง

กิตติพงษ์ กิมะพงศ์, สุรัตน์ ตรัยวนพงศ์, สุริยา ประสมทอง และ วรญา วัฒนจิตสิริ. (2559). อิทธิพลของการรองพื้นและการพอกผิวแข็งต่อสมบัติทางกล ของโลหะเชื่อมเหล็กกล้าคาร์บอน JIS-S50C. วารสารวิศวกรรมศาสตร์ ราชมงคลธัญบุรี, 14(1), 77-86.

ภิสัก เลิศวิจิตรพันธุ์, พิศิษธิ์ธาวิน เหรียญประดับ, ณรงค์เดช พัฒนไพบูลย์ และสิทธิพงษ์ แสงอินทร์. (2560). พฤติกรรมการสึกหรอแบบขูด ขีดของลวดเชื่อมพอกผิวแข็งสเตียไลท์ 12 ในกระบวนการเชื่อม GMAW. วารสารข่ายงานวิศวกรรมอุตสาหการไทย, 3(2), 22-28.

อรรถกร จันทร์ชนะ, มนัส ศรีสวัสดิ์, ฤทธิชัย สังฆทิพย์ และ เจษฎา แก้ววิชิตร. (2566). ผลกระทบของการเจือจางต่อความต้านทานการสึกหรอของแนวเชื่อมพอกผิวแข็งหลายชั้น. วารสารวิชาการปทุมวัน, 13(36), 54–66.

ศิวะ สิทธิพงศ์ ประวิทย์ โตวัฒนะ อำนวย สิทธิเจริญชัย และ ประวิทย์ พิพิธโกศลวงศ์. (2560). การประเมินอัตราการกัดกร่อนของผิวเชื่อมพอกไส้ฟลักซ์เกรด X111-T5-K4 และ E71T-1CH8/T/9M-D, วารสารวิชาการและวิจัย มทร. พระนคร สาขาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี, 11(1), 23–33.

สุรัตน์ ตรัยวนพงศ์, วรญา วัฒนจิตสิริ และกิตติพงษ์ กิมะพงศ์. (2559). โครงสร้างจุลภาคและความต้านทานการสึกหรอของโลหะเชื่อมพอกแข็งบนพื้นผิวเหล็กกล้าคาร์บอนปานกลาง JIS-S50C.วารสารวิชาการปทุมวัน, 6(17), 23–30.

เอราวัณ ชาญพหล. (2562). การศึกษาโครงสร้างทางโลหะวิทยาของการเชื่อมพอกผิวแข็งรางรถไฟขนาด 50 ปอนด์ โดยกระบวนการเชื่อมอาร์กด้วยลวดเชื่อมหุ้มฟลักซ์. วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยขอนแก่น (ฉบับบัณฑิตศึกษา), 19(3), 28-35.

นภสร พุ่มเกื้อ ,องุ่น สังขพงศ์, สลิตา เพชรสังข์. (2565). การศึกษาเปรียบเทียบสมบัติโลหะเชื่อมพอกผิวบนเหล็กกล้ารางรถไฟ BS100เกรด 900A ด้วยกระบวนการเชื่อมอาร์กด้วยลวดหุ้มฟลักซ์แตกต่าง. วารสารวิจัย มข. (ฉบับบัณฑิตศึกษา), 22(1), 97-105.

เอราวัณ ชาญพหล และบุษบากร คงเรือง.(2562). การศึกษาเปรียบเทียบชนิดของลวดเชื่อม H 350R และ E 8016 จากการเชื่อมพอกผิวแข็งรางรถไฟขนาด 100 ปอนด์/หลา โดยกระบวนการเชื่อมอาร์คโลหะด้วยลวดเชื่อมหุ้มฟลักซ์. วารสารวิชาการคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง, 12(2), 96-105.

ทวี หมัดส๊ะ, ปิยะวรรณ สูนาสวน และอรจิตร แจ่มแสง. (2562). การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปรการเชื่อมอาร์กโลหะแก๊สคลุมและสมบัติของโลหะเชื่อมพอกแข็งเหล็กหล่อสีเทา. วารสารวิศวกรรมศาสตร์ ราชมงคลธัญบุรี, 17(1), 103-113.

Mician M, Konar R, Hlavaty I, Winczek J & Gucwa M. (2018). The Repair of Foundry Defects in Steel Castings Using Welding Technology. Archives of Foundry Engineering, 18(2), 177-180.

Xinghui, L. (2019). Welding Repair of High Chromium Cast Iron Defects. Key Engineering Materials, 814, 229-232.

Wang, H., Yu, S.F., Khan, A.R. & Huang, A.G. (2018). Effects of Vanadium on Microstructure and Wear Resistance of High Chromium Cast Iron Hardfacing Layer by Electroslag Surfacing. Metals, 8(6), 458.

Gucwa, M., Bęczkowski, R., Winczek, J. & Wyleciat, T. (2017). The Effect of Type of Welding Sequence During Hardfacing Chromium Cast Iron for Erosion Resistance. Archives of Foundry Engineering, 17(3), 51-54.

Geng, B., Zhou, R., Li, L., Lv, H., Li, Y., Bai, D. & Jiang, Y. (2019). Change in Primary (Cr, Fe)7C3 Carbides Induced by Electric Current Pulse Modification of Hypereutectic High Chromium Cast Iron Melt. Materials, 12(1), 32.

Inthidech, S., Kosasu, P., Yotee, S. & Matsubara, Y. (2013). Effect of Repeated Tempering on Abrasive Wear Behavior of Hypoeutectic 16 mass% Cr Cast Iron with Molybdenum. Materials Transactions, 54(1), 28-35.

Kittikhun, R., Ruangdaj, T., John, T. H. P., Torranin, C. & Amporn, W. (2021). Effects of annealing treatment on microstructure and hardness in the 28 wt% Cr cast iron with Mo/W addition Journal of Metals, Materials and Minerals, 31(2), 89-95.

American Welding Society. (2011). Welding Handbook Ninth Edition Volume 4 material and application. Miami: Printed in the United States of America.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

10-06-2025

รูปแบบการอ้างอิง

ทินบุตร ป., โยธี ส., เครือผือ ธ., บุตรพรหม ส., ภาวุธ ร., & โคตา อ. (2025). ผลการเชื่อมพอกแข็งด้วยลวดเชื่อม DUR 65 และการทำกรรมวิธีทางความร้อนที่ส่งผลต่อความแข็งของเหล็กหล่อโครเมียมสูง 16%wt Cr - 2% Mo. วารสารวิจัยและนวัตกรรมทางการศึกษาอุตสาหกรรม, 1(1), 30–45. https://doi.org/10.14456/jriie.2025.3