ความสัมพันธ์ระหว่างการประชาสัมพันธ์กับการรับรู้ภาพลักษณ์ ของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ

ผู้แต่ง

  • สุกัญญา พลีรักษ์ คณะบริหารธุรกิจและเทคโนโลยีสารสนเทศ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ
  • พิเชษฐ์ สุขีรัตน์ คณะบริหารธุรกิจและเทคโนโลยีสารสนเทศ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ
  • พิชชาพร เดือนสุกแสง คณะบริหารธุรกิจและเทคโนโลยีสารสนเทศ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ
  • นวพร รัตนบุรี คณะบริหารธุรกิจและเทคโนโลยีสารสนเทศ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ

DOI:

https://doi.org/10.14456/jburus.2026.2

คำสำคัญ:

การประชาสัมพันธ์, การรับรู้ภาพลักษณ์, ภาพลักษณ์การบริการสังคม

บทคัดย่อ

วิจัยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา การประชาสัมพันธ์ การรับรู้ภาพลักษณ์ของนักศึกษา และความสัมพันธ์ระหว่างการรับรู้ข่าวสารประชาสัมพันธ์กับการรับรู้ภาพลักษณ์ของนักศึกษา เป็นวิจัยเชิงปริมาณ มีประชากร จำนวน 9,042 คน ใช้แบบสอบถาม เก็บแบบออนไลน์ จำนวน 400 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าร้อยละ  ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์สหสัมพันธ์

ผลการวิจัย พบว่า ส่วนมากเป็นเพศหญิง จำนวน 214 คนมีอายุระหว่าง 19 -20 ปี จำนวน 215 คน ศึกษาระดับชั้นปีที่ 1 จำนวน 233 คน ศึกษาคณะบริหารธุรกิจและเทคโนโลยีสารสนเทศ จำนวน 218 คน การรับรู้ข่าวสารประชาสัมพันธ์ มีค่าเฉลี่ยระดับมาก การรับรู้ภาพลักษณ์ มีค่าเฉลี่ยระดับมาก พบว่า ด้านชื่อเสียง มีค่าเฉลี่ยระดับมากที่สุด ด้านสภาพแวดล้อม มีค่าเฉลี่ยระดับมากที่สุด ด้านกิจกรรม มีค่าเฉลี่ยระดับมากด้านการบริการสังคม มีค่าเฉลี่ยระดับมาก ความสัมพันธ์ระหว่างการประชาสัมพันธ์กับการรับรู้ภาพลักษณ์ของนักศึกษามหาวิทยาลัย พบว่า ความสัมพันธ์ระหว่างการประชาสัมพันธ์ กับการรับรู้ภาพลักษณ์ของมหาวิทยาลัย มีความสัมพันธ์ทางบวกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 มีความสัมพันธ์กันในระดับปานกลาง พบว่า ความสัมพันธ์ระหว่างการประชาสัมพันธ์ กับการรับรู้ภาพลักษณ์ ของมหาวิทยาลัย พบว่าด้านชื่อเสียง  ด้านสิ่งแวดล้อม  ด้านบริการสังคม ด้านกิจกรรม ทุกด้านมีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 จากการวิจัยบุคคลที่เกี่ยวข้องสามารถนำผลการวิจัยไปใช้ประโยชน์ในการประชาสัมพันธ์และสร้างการรับรู้เกี่ยวกับมหาวิทยาลัย  ให้บุคคลทั่วไปรู้จักมากยิ่งขึ้น

เอกสารอ้างอิง

กัญญ์ตรัตน์ เชิดเกียรติกุล. (2560). การศึกษากระบวนการสื่อสารตลาดเชิงกิจกรรม กรณีศึกษา Cheeze Market (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.

จิรายุทธ จิตตะปัญญา. (2563). จิตวิทยาการรับรู้และพฤติกรรมมนุษย์. มหาวิทยาลัยศิลปากร.

ณชญาดา จันทร์งาม. (2562). การประชาสัมพันธ์องค์กรและการสื่อสารสาธารณะ.กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

ณัฐวุฒิ พงษ์ศิริ. (2565). กระบวนการรับรู้และการสื่อสารในองค์กร. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

ธนวุฒิ นัยโกวิท. (2561). หลักการวางแผนโครงการประชาสัมพันธ์ : แนวคิดและแนวทางปฏิบัติ. ปทุมธานี: มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.

ธรรมพร โพธิ์มั่น. (2565). พฤติกรรมการบริโภคและทัศนคติมุ่งรับผิดชอบต่อสังคมที่มีต่อภาพลักษณ์องค์กรในมุมมองผู้บริโภค. RMUTI Global Business and Economics Review, 7(2), 76-96

พรปวีณ์ ภู่ห้อย. (2559). การรับรู้ภาพลักษณ์ธนาคารออมสินของประชาชนแต่ละช่วงอายุในจังหวัดเชียงราย (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). เชียงราย: มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง.

รวีวรรณ เลียดทอง. (2550). ภาพลักษณ์ของสำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติในความคิดเห็นของประชาชนในเขตกรุงเทพมหานคร (วิทยานิพนธ์วารสารศาสตรมหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

วรพล พรหมเงิน. (2568). ประสิทธิภาพการประชาสัมพันธ์ผ่านช่องทางการสื่อสารของผู้ใหญ่บ้าน อำเภอฮอด จังหวัดเชียงใหม่. วารสารรามคำแหง ฉบับรัฐประศาสนศาสตร์, 8(1), 348-383.

สวรินทร์ เนื่องคำมา. (2558). การรับรู้ข้อมูลข่าวสารและปัจจัยทางการตลาดผ่านสื่อออนไลน์มีความสัมพันธ์ ต่อทัศนคติ การมีส่วนร่วมบนสื่อออนไลน์ และแนวโน้มในการใช้บริการพื้นที่ทางการตลาดด้วยตู้คอนเทนเนอร์. JC Journal ระดับบัณฑิตศึกษา บทความวิชาการระดับบัณฑิตศึกษา, 8(1), 38-56.

สํานักประชาสัมพันธ์. (2562). กลยุทธ์การประชาสัมพันธ์ผ่านสื่อสังคมออนไลน์ด้วยการใช้เฟซบุ๊ก สํานักประชาสัมพันธ์ สํานักงานเลขาธิการวุฒิสภา.

สุธัญญา กฤตาคม. (2567). กรอบแนวคิดการศึกษาการประชาสัมพันธ์เบื้องต้น. Journal of Modern Learning Development, 6(5), 261–273.

เสรี วงษ์มณฑา. (2568). หลักการประชาสัมพันธ์เชิงกลยุทธ์. กรุงเทพฯ: ธีระฟิล์มและไซเท็กซ์.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-04-29

รูปแบบการอ้างอิง

พลีรักษ์ ส., สุขีรัตน์ พ., เดือนสุกแสง พ., & รัตนบุรี น. (2026). ความสัมพันธ์ระหว่างการประชาสัมพันธ์กับการรับรู้ภาพลักษณ์ ของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ. วารสารบริหารธุรกิจราชมงคลสุวรรณภูมิ, 3(1), 22–36. https://doi.org/10.14456/jburus.2026.2

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย