ทักษะการช่วยเหลือตนเองในชีวิตประจำวันโดยใช้รูปแบบการสอนแบบ Active Learning ร่วมกับชุดกิจกรรมการแต่งกายสำหรับเด็กที่มีความบกพร่องทางสติปัญญา
คำสำคัญ:
ทักษะการช่วยเหลือตนเองในชีวิตประจำวันด้านการแต่งกาย, ความบกพร่องทาง สติปัญญา, รูปแบบการสอนแบบ Active Learning, ชุดกิจกรรมการแต่งกายบทคัดย่อ
การศึกษาค้นคว้าอิสระฉบับนี้วัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาทักษะการช่วยเหลือตนเองในชีวิตประจำวันด้านการแต่งกายของเด็กที่มีความบกพร่องทางสติปัญญา ที่ได้รับการฝึกโดยใช้รูปแบบการสอนแบบ Active Learning ร่วมกับชุดกิจกรรมการแต่งกาย 2) เปรียบเทียบทักษะในการช่วยเหลือตนเองด้านการแต่งกายของเด็กที่มีความบกพร่องทางสติปัญญาก่อนและหลังได้รับการฝึกโดยใช้รูปแบบการสอนแบบ Active Learning ร่วมกับชุดกิจกรรมการแต่งกาย กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยได้แก่ นักเรียนที่มีความบกพร่องทางสติปัญญา ที่มีปัญหาในด้านทักษะการช่วยเหลือตนเองด้านการแต่งกาย ที่กำลังศึกษาอยู่ในระดับชั้นเตรียมความพร้อมของศูนย์การศึกษาพิเศษ ประจำจังหวัดนครศรีธรรมราช หน่วยบริการทุ่งใหญ่ 2 ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2567 โดยวิธีเลือกแบบเจาะจง (Purposive Sampling) จำนวน 12 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ชุดกิจกรรมการแต่งกาย 5 กิจกรรม และแบบประเมินความสามารถด้านการแต่งกาย เครื่องมือทั้งหมดผ่านการตรวจสอบความเที่ยงตรงเชิงเนื้อหาโดยผู้เชี่ยวชาญ และมีค่าความเชื่อมั่นในระดับที่เหมาะสม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ประกอบด้วย ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่าที (t-test)
ผลการศึกษาพบว่า 1) ก่อนการฝึกการแต่งการโดยใช้รูปแบบการสอนแบบ Active Learning ร่วมกับชุดกิจกรรมการแต่งกาย เด็กที่มีความบกพร่องทางสติปัญญามีความสามารถในการแต่งกายโดยรวมอยู่ในระดับต้องปรับปรุง และพบว่าเด็กที่มีความบกพร่องทางสติปัญญาทุกคนมีความสามารถในการแต่งกายอยู่ในระดับดีมากหลังการใช้ชุดกิจกรรมการการแต่งกาย 2) หลังการใช้รูปแบบการสอนแบบ Active Learning ร่วมกับชุดกิจกรรมการแต่งกายทำให้เด็กที่มีความบกพร่องทางสติปัญญามีความสามารถในการช่วยเหลือตนเองด้านการแต่งกายโดยรวมสูงกว่าก่อนการใช้ชุดกิจกรรมการ แต่งกายอย่างมีนัยสําคัญทางสถิติที่ระดับ .05
เอกสารอ้างอิง
ผดุง อารยะวิญญู. (2542). การจัดการเรียนรู้สำหรับเด็กที่มีความต้องการพิเศษ. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ไชยยศ เรืองสุวรรณ. (2533). จิตวิทยาพัฒนาการ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ไทยวัฒนาพานิช.
สมเกตุ อุทธโยธา. (2539). การส่งเสริมพัฒนาการเด็กปฐมวัย. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
สันติยา ช่วยหนู. (2551). การพัฒนาทักษะการช่วยเหลือตนเองของเด็กที่มีความบกพร่องทางสติปัญญาโดยใช้วิธีการวิเคราะห์งานร่วมกับวิธีลูกโซ่ย้อนกลับ. วารสารศึกษาศาสตร์, 5(2), 112–124.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2552). แนวคิดและทฤษฎีที่เกี่ยวข้องกับพัฒนาการของเด็ก. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค.
วิจารณ์ พานิช. (2556). การจัดการเรียนรู้เพื่อศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: มูลนิธิสถาบันวิจัยระบบการศึกษา.
วิจารณ์ พานิช. (2558). การเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: มูลนิธิสถาบันวิจัยระบบการศึกษา.
วิริยะ ฤๅชัยพาณิชย์. (2560). Active learning กับการพัฒนาทักษะการคิดของผู้เรียน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วีรานุตร พูลทองคำ. (2545). ผลของการใช้ชุดฝึกทักษะการรับประทานอาหารเชิงวิเคราะห์งานกับนักเรียนที่มีความบกพร่องทางสติปัญญาที่มีความพิการซ้ำซ้อน. วารสารการศึกษาพิเศษ, 7(1), 33–47.
Merrill, H., & Toth, M. (2006). Inspiring active learning: A complete handbook for today's teachers. Gale Virtual Reference Library.
