การสื่อสารทางการเมืองในยุคดิจิทัลตามหลักพระพุทธศาสนา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การสื่อสารทางการเมืองในยุคดิจิทัลตามหลักพระพุทธศาสนา โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อสื่อสารให้กลุ่มต่าง ๆ ที่มีบทบาทในการสื่อสารในทางการเมืองในยุคดิจิทัล สู่สังคมภาคประชาชน อาทิเช่น ผู้ปกครองของรัฐรวมถึงนักการเมืองระดับชาติ ระดับภูมิภาค และระดับท้องถิ่นตลอดจนประชาชนทั่วไปให้ตระหนักถึงการอยู่ร่วมกันภายใต้ระบอบการปกครองประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข ให้ยึดมั่นในหลักพุทธศาสนาในการสื่อสารทางการเมืองแบบตรงไปตรงมา มีความซื่อสัตย์ทั้งต่อหน้าและลับหลัง เพื่อธำรงไว้ในหลักการมีส่วนร่วมในทางการเมืองโดยยึดหลักการสื่อสารทางการเมืองเป็นพื้นฐานในการประกอบกิจต่าง ๆ ในสังคม เศรษฐกิจ การเมือง อย่างยั่งยืนต่อไป
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรินทร์ ต่วนศิริ (2563) .การหาเสียงทางการเมืองในโลกออนไลน์ ศึกษาพื้นที่ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้.
จรูญ หยูทอง-แสงอุทัย. (2020). แนวคิดและทฤษฎีการสื่อสารทางการเมือง. สืบค้นจาก MGR Online, 14 กุมภาพันธ์ 2560.
พระธรรมโกศาจารย(ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2549). พุทธวิธีบริหาร. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2546). ภาวะผู้นำ: ความสำคัญต่อการพัฒนาคน พัฒนาประเทศ. กรุงเทพมหานคร: ธรรมสภา.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2559). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. มูลนิธิการศึกษาเพื่อสันติภาพ พระธรรมปิฎก.
พระสังวาล เขมปัญโญ (สายเนตร). (2022). การสื่อสารทางการเมือง. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย.
พันธกานต์ ชานนท์. (2565). กลยุทธ์การตลาดการเมืองไทยปี 2562: กรณีศึกษาพรรคอนาคตใหม่. วารสารการบริหารการปกครองและนวัตกรรมท้องถิ่น, 6(1), 1–14.
วันชัย สุขตาม. (2025). การบริหารการปกครองและนวัตกรรมท้องถิ่น. วารสารการบริหารการปกครองและนวัตกรรมท้องถิ่น, 6(1), 1–14. คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์.
เสรี วงษ์มณฑา. (2537). การประยุกต์ทฤษฎีในการสื่อสารหลักและทฤษฎีการสื่อสาร. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
อิสระพงษ์ ไกรสินธุ์. (2562). พุทธวิธีการสื่อสารทางการเมืองในยุคศตวรรษที่ 21. วิทยาลัยสงฆ์บุรีรัมย์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย
